गिरिजेने विचारल्यावर, तो आपल्या दगडाच्या तुकड्यांना बाजूला ठेवतो, चेहरा स्वच्छ करतो आणि तिच्या बोलावण्यावर, या सर्व घडलेल्या प्रसंगाचा मूळ कारण सांगतो. विजयाच्या संरक्षणाखाली, तो राजमहलाच्या शिखरावरून हळूहळू देवीकडे येतो; त्याचा तेज फुललेल्या लाल कमळासारखा दिसतो. त्याला पाहून, गोड दुधाने ओथंबणाऱ्या स्तनांची, प्रेमळ आणि कोमल वाणी असणारी गिरिजा त्याच्याशी स्नेहाने बोलते, “ये, ये! आता तू माझा पुत्र झालास, देवादिपतींनी दिलेला वीरक.” असे म्हणत, ती त्याला मांडीवर घेते, गालावर प्रेमाने चुंबन देते, आणि तो गोड आवाज काढतो. ती त्याचे डोके वास घेते, त्याचे अंग स्वच्छ करते आणि स्वतः त्याला दिव्य दागिन्यांनी सजवते—घुंगरांचे कंबरपट्टे, पैंजण, रत्नजडित बाजूबंद, हार, आणि मांड्यांसाठी अलंकार. नंतर, मंत्रांनी सिद्ध केलेल्या विविध रंगांच्या सुंदर कोमल पानांनी आणि अनेक शुभ वस्तूंमध्ये मिसळलेल्या सिद्धार्थाच्या बीजांनी, ती त्याच्या अंगावर रक्षणाची विधी करते. यानंतर, गोरोचनाने आणि ताज्या पानांनी उजळलेली एक माळ त्याच्या डोक्यावर ठेवून ती म्हणते, “जा, आता इतरांसोबत पर्वतावर खेळ, सतर्क राहा; साप, झाडे, हत्ती, तुटलेल्या खडकांनी भरलेल्या उतारावर हळूहळू चाल, जिथे इतर मुले फिरतात. जह्नवीच्या किनाऱ्यावर जाऊ नको, तिथे पाणी खूप वेगवान आहे आणि जंगलात अनेक दुष्ट वाघ आहेत.” “वीरका, गणेशाच्या असंख्य पुत्रांमध्ये, माझ्या मनाला आनंद देणारा पुत्रत्वाचा भाव तुझ्यात सदैव राहो. तुझ्या पूर्वजांनी ज्याची कामना केली ती शुभता आता तुला प्राप्त झाली आहे; हे सौभाग्य भविष्यातही तुझ्यात टिकून राहो.” वीरकानेही, सर्व सेवकांना एकत्र बोलावले आणि बालपणाच्या खेळात रमलेल्या मनाने हसत म्हणाला, “माझ्या आईने स्वतः मला सजवले आहे; हे लाल ठिपक्यांचे वस्त्र, हे सिंदुवाऱ्याची फुले, आणि जाईच्या फुलांची माळ माझ्या डोक्यावर आहे. सेवकांमध्ये जो वाद्य वाजवत आहे, त्याला मी ही खेळणी देतो.” तो दक्षिणेकडून पश्चिमेकडे, पश्चिमेकडून उत्तर, आणि उत्तरेकडून पूर्वेकडे मित्रांसोबत फिरतो. गिरिजा खिडकीतून त्याच्याकडे प्रेमाने पाहते; पर्वतकन्या बाहेर खेळणाऱ्या या छोट्या वीराकडे पाहून, जगाची माय देखील मोहात पडते. लोकांना आपल्या मुलांवर असलेले प्रेम पाहता, कोण मोहात पडत नाही? फक्त ज्यांची समज कमी आहे, ज्यांचे शरीर मांस, मल आणि मूत्राने बनले आहे, तेच मोहात पडत नाहीत. चंद्रकोरी धारण केलेला भगवान अंतःपुरात प्रवेश करतो, तेव्हा स्वर्गातील देवता त्याला पाहण्यासाठी येतात. सेवकांनी वेढलेले, वाहनांनी आणि पर्वतांच्या रक्षणकर्त्यांनी वेढलेले, हे रूप—तरवार, तरवार बनवणारा, वैराग्यवान, मृत्यूस्वरूप—याला कोण आणि कशासाठी मारेल? शांतपणे सांगा, शस्त्राची इच्छा आहे का? या पर्वतावर या भयंकर रूपाचा काही उपयोग नाही; शस्त्रविद्येचा जाणकारही त्यास मारण्यात काय साध्य करेल? जगाच्या रक्षणकर्त्यांचा पाठलाग करू नकोस, असे त्या वेळी देवांनी त्याला सांगितले. तेव्हा देवीने या लहान वीराला, जो देवाधिदेवांचा अनुयायी आहे, सांगितले, “जंगलात, पर्वतावर, धबधब्यांमध्ये, अग्निदेवीच्या निवासस्थानी जा; प्राण्यांच्या रक्षणकर्त्या, धबधब्याच्या पाण्यात स्नान कर.” उंच पर्वतांच्या दाट वनात, सुवर्ण वाऱ्याने फुलांच्या माळांनी सजलेल्या, धुराने झाकलेल्या ठिकाणी, सुवर्ण वाऱ्याच्या गडगडाटात, वारा स्वच्छंदपणे वाहू दे. सुवर्ण शिखरांनी नटलेल्या, सुवर्णधुळीच्या राशीने उजळलेल्या, आकाशवासींच्या सुंदर वनगृहात, विविध रूपांच्या समूहात, सेवक मंडराच्या गुहेत राहतात; तिथे सुंदर मंदारफुलांनी, कोमल पानांनी, कमळांनी सजलेल्या स्त्रिया, मोठ्या न झपकणाऱ्या डोळ्यांनी रूपरस पितात; पर्वतकन्या एका क्षणात आपल्या पुत्राची आठवण काढते, आनंदाच्या शोधात. तोही, त्या क्षणात मिळालेल्या पुण्यामुळे, दुसऱ्या जन्मी पुत्रत्व मिळवलेला, खेळात कसा तृप्त होईल? तो, भविष्यातील विश्वनिर्मात्याने आपल्या तेजातून निर्माण केलेला, प्रत्येक क्षणी दिव्य गीतांनी, नृत्याची इच्छा धरून, सेवकांसह वाकून वंदन करतो. कधी सिंहगर्जनेसारख्या गंध पर्वतात, रत्नजाळात, मोठ्या साल वृक्षांच्या छायेत; कधी विविध फुलांच्या माळांमध्ये; कधी झाडाच्या मुळाशी, हंसासारखा फिरतो. कधी उथळ चिखलात, कमळांनी भरलेल्या पाण्यात; कधी आईच्या मांडीवर, शुद्ध, निर्मळ; सेवकांचा अधिपती, बाललीलांत रमतो, देवांना आनंद देतो, वनात, विद्याधरांच्या गाण्यात, पिनाकधारीसारखा, खेळात रमतो. जगाच्या आनंदाचे दर्शन घडवून, नंतर, जेव्हा सूर्य दुसऱ्या दिशेला गेला, पर्वत दूर राहिला. समोर उगवणारा आणि मावणारा पर्वत, त्याचे मैत्र जपावे. सदैव पूजला जाणारा, तेजस्वी, रुंद मुळे असलेला, उंच मेरू, निघून जाणाऱ्या प्रभूला काही भेट देत नाही. पाण्यातही हेच नियम आहेत; ज्ञानी माणूस सर्व गोष्टीत शंका घेतो. सूर्य, दिवसाच्या शेवटी, आपल्या लोकांना प्रकाश देतो. संध्याकाळी, ऋषी सूर्याला नम्रतेने नमस्कार करतात, त्याच्या वेगाने परत येण्याची प्रार्थना करतात आणि मनाला संयमित ठेवतात. अशा प्रकारे, जगात अंधार हळूहळू वाढतो, जसा वक्र मनाच्या द्वेषाने मनावर काळिमा चढतो. एका शय्येवर, चंद्रकिरणांसारख्या शुभ्र वस्त्रांनी झाकलेली छत, भडक नागमण्यांच्या तेजाने उजळलेल्या भिंतीखाली आहे. विविध रत्नांच्या तेजाने नटलेले, इंद्रधनुष्याची नक्कल करणारे, रत्नांच्या घुंगरांची जाळी आणि मोत्यांच्या गुच्छांनी सजलेले, हे कक्ष मनोहारी, हळूहळू हलणाऱ्या छत्रांनी झाकलेले, पर्वतकन्येसोबत मंदपणे चालत प्रवेश केला जातो. तो उभा आहे, पर्वतकन्येच्या आलिंगनाने मान वाकलेली, चंद्रकोरीधारीच्या तेजाने त्याचे क्षेत्र पवित्र झालेले. पर्वतकन्या, काळ्या डोळ्यांची, निळ्या कमळाच्या पाकळ्यांसारखी कांती असलेली, रात्र आणि अंधारात एकरूप होते. तेव्हा खेळकर देव तिला संबोधतो— “माझ्या अंगावर, सुकुमारिणी, फिकट तेज काळसर छायेने चमकत आहे; जणू शुद्ध सर्प चंदनाच्या झाडावर विसावला आहे, तसे ते झाडाला बिलगत आहे. चंद्रप्रकाशाने स्पर्शून, सुंदर वस्त्रांनी सजून, तू मला दृष्टीदोष देतेस, जसे रात्र अंधाराने एका बाजूला झाकते.