गणेशाच्या सेवकांना गाणी, नृत्य, विविध वाद्यांचे सूर आणि अर्पण यात अपार आनंद मिळतो; त्यांचे गुण इतके अनंत आहेत की त्यांचे संपूर्ण वर्णन करणे अशक्य आहे. त्यातील एक सेवक, प्राणीचर्माचा वस्त्र परिधान केलेला, अंगाने शुद्ध, मुंजाच्या कमरपट्ट्याने कमर बांधलेला, कपाळावर गेरूचे लेप लावलेला, नेहमीच चंचल असतो. त्याच्या गळ्यात कमलांच्या सुंदर माळा आहेत, त्याचा रूप मोहक आणि मनमोहक आहे. तो पाषाण, कांस्य आणि लाकडाच्या झांज वाजवतो. हा सेवकांचा स्वामी कोण आहे, त्याचे नाव काय, तो किन्नरांच्या मागे चालतो आणि वारंवार सेवकांच्या गाण्यांकडे लक्ष देऊन ऐकतो. हे देवी, हा शूर बालक माझ्या हृदयाला नेहमी प्रिय आहे, त्याच्यात असंख्य अद्भुत गुण आहेत आणि तो गणेशाच्या सेवकांनी पूजिला जातो. अशा पुत्रासाठी मी, नगरींच्या संहारक, कित्येक काळापासून आकांक्षित होतो; केव्हा मी असा आनंददायक पुत्र पाहीन? माझी प्रार्थना आहे की, हाच तुझा पुत्र होवो, डोळ्यांना आनंद देणारा; तू, कृश कटिवाली, माता म्हणून परिपूर्ण हो, आणि वीरकाही तृप्त होवो. असे ऐकून ती देवी आनंदित झाली आणि विजया हिला पटकन वीरकाला, पर्वतराजाच्या कन्येला, घेऊन यायला पाठवले. विजया आकाशाला भिडणाऱ्या राजप्रासादातून झपाट्याने खाली आली आणि सेवकांमध्ये गणपाजवळ जाऊन म्हणाली, "वीरका, चल! तुझ्या उतावळेपणामुळे प्रभू रागावले आहेत. या गोष्टीवर नृत्यगृहात शैलजा काय उत्तर देते?" असे ऐकून वीरकाने आपले पाषाणाचे तुकडे बाजूला ठेवले, चेहरा पुसला, आणि तिच्या बोलावण्यावर या घटनेचे मूळ कारण सांगितले. विजया हिच्या संरक्षणात, तो राजप्रासादाच्या शिखरावरून सावकाश देवीकडे गेला; त्याचा तेज फुललेल्या लाल कमळासारखा होता. त्याला पाहून गिरीजा, जिच्या स्तनातून गोड दूध वहात होते, तिने प्रेमळ आणि मधुर शब्दांत त्याच्याशी बोलली, "आ रे, आ! आता तू माझा पुत्र झालास, देवाधिदेवांनी दिलेला वीरक!" असे म्हणत तिने त्याला मांडीवर घेतले, गालावर चुंबन दिले, आणि तो कोमल शब्द बोलला. तिने त्याचे डोके सुवासिक केले, अंग स्वच्छ केले आणि स्वतः त्याला दिव्य दागिन्यांनी सजवले—घुंगरूंचे कंबरपट्टे, पैंजण, रत्नजडित बाजूबंद, हार, आणि मांडीचे दागिने. देवमंत्रांनी सिद्ध केलेल्या सुंदर, रंगीबेरंगी पानांनी आणि शुभ सिद्धार्थ बीयांनी तीने त्याचे अंग वाईट शक्तींपासून सुरक्षित केले. नंतर तिने त्याच्या डोक्यावर गोरचनाने आणि ताज्या पानांनी उजळलेली माळ घातली आणि म्हणाली, "जा, जा, आता सेवकांसोबत खेळ, पर्वतावर सतर्क राहा; दरींमध्ये जाऊ नकोस, साप, झाडे, हत्ती आणि तुटलेल्या खडकांनी भरलेल्या उतारांवर सावकाश जा, जिथे इतरही फिरतात. जह्नवीच्या काठी जाऊ नकोस, तिथे पाणी वेगाने वाहते आणि जंगलात वाईट वाघ आहेत." "वीरका, गणेशाच्या असंख्य मुलांमध्ये, माझ्या हृदयाला आनंद देणारे पुत्रत्व तुझ्यात सदैव राहो. तुझ्या पूर्वजांनी ज्या शुभत्वाची इच्छा केली होती, ते आता तुला मिळाले आहे; हे भाग्य भविष्यातही राहो." वीरकाने सर्व सेवकांना गोळा करून हसत हसत बाललीलांमध्ये मग्न होऊन सांगितले, "पहा, माझ्या आईनेच मला सजवले आहे; हे लाल ठिपक्यांचे वस्त्र, हे सिंदुवाऱ्याची फुले, आणि जाईच्या फुलांची माळ माझ्या डोक्यावर आहे. सेवकांमध्ये वाद्य घेऊन कोण आहे? मी माझ्या हातातील ही खेळणी त्याला देतो." ती मैत्रिणी दक्षिणेकडून पश्चिमेकडे, पश्चिमेकडून उत्तर दिशेला, आणि उत्तरेकडून पूर्वेकडे फिरत खिडकीतून त्याच्याकडे पाहत होती; पर्वतराजकन्या त्या छोट्या वीराचा खेळ बघत होती, आणि जगदंबाही त्या क्षणी मोहात पडली. आपल्या मुलांवर आसक्त असणारे कोण माणूस मोहात पडत नाही? फक्त ज्यांची बुद्धी मंद आहे, ज्यांचे शरीर मांस, मल आणि मूत्राचा ढिगारा आहे, तेच नाही पडत. चंद्रकोराधारी प्रभू जेव्हा अंतःपुरात आले, तेव्हा स्वर्गातील देवताही त्याला पाहण्यासाठी आल्या. सेवकांनी वेढलेले, वाहनांनी, पर्वतराजांच्या रक्षणासाठी आलेले ते देव, त्या रूपातच, तलवार, तलवार बनवणारे, विरक्त, मृत्यूचे मूर्तिमंत स्वरूप; त्याला कोण आणि कशासाठी मारणार? शांत राहून सांगा, तुम्हाला शस्त्रधारणेची इच्छा आहे का? या भीषण रूपाशी पर्वतावर काहीही करायचे नाही; शस्त्रविद्येचा स्वामी असूनही त्याला ठार करण्यात काही साध्य होणार नाही. म्हणून, विश्वपालकांच्या मागे व्यर्थ जाऊ नकोस, असे त्या वेळी देवांनी सांगितले. देवीने त्या छोट्या वीराला, जो देवाधिदेवांचा सेवक होता, सांगितले, "जा, अरण्यात, पर्वतांमध्ये, धबधब्यांमध्ये आणि अग्निदेवीच्या निवासस्थानी जा; प्राण्यांचा रक्षक, त्या धबधब्यांतून पडणाऱ्या पाण्यात स्नान कर." "सोनेरी वारे पर्वताच्या घनदाट झाडीत हवे तितके घुमू द्या, धुराने वेढलेल्या, फुलांच्या माळांनी सजलेल्या ठिकाणी, त्या गडगडणाऱ्या सोनेरी वाऱ्याच्या आवाजात." "जिथे उंच सोनेरी शिखरे आहेत, सोन्याच्या धुळीच्या राशी चमकत आहेत, आकाशवासींच्या सुंदर वनवासात, विविध रूपांच्या समूहांत, सेवक मंदराच्या गुहेत राहतात; तिथे सुंदर मंदारफुले, कोवळी पाने, कमळे यांनी सजलेल्या स्त्रिया आपल्या मोठ्या, न हलणाऱ्या डोळ्यांनी रूपरसाचा आस्वाद घेतात; पर्वतराजकन्या क्षणभर आपल्या पुत्राची आठवण काढते, आनंदासाठी आतुरतेने शोधते." तोही, त्या क्षणी मिळालेल्या पुण्यामुळे, जो एका अन्य जन्मात पुत्रत्व मिळवून आला, खेळताना त्याला कधीच समाधान मिळू शकत नाही. भविष्यातील विश्वनिर्मात्याने आपल्या तेजातून त्याला निर्माण केले, तो प्रत्येक क्षणी देवगानात, नृत्यात उत्सुकतेने सेवकांसह वाकून नमस्कार करतो. क्षणभर सिंहाच्या गर्जनेने गूंजणाऱ्या गंध पर्वतात, रत्नजाळाखाली, मोठ्या साल वृक्षांच्या छायेत; क्षणभर फुलांच्या माळांमध्ये; क्षणभर झाडाच्या मुळाशी, हंस फिरतो. क्षणभर चिखलात, कमळांनी भरलेल्या पाण्यात; क्षणभर आईच्या मांडीवर, निर्मळ आणि पवित्र; सेवकांचा स्वामी, बाललीलांमध्ये रमून, देवतांना आनंद देतो, वनांत, विद्याधरांच्या गाण्यांमध्ये, पिनाकधार्यासारखा, खेळकरपणे. जगातील आनंद दाखवून, जेव्हा सूर्य दुसऱ्या दिशेला गेला, तेव्हा पर्वत दूर झाला. जो पर्वत त्याच्यासमोर उदयास्त होतो, त्याची मैत्री हृदयात घट्ट ठेवावी. नेहमी पूजिला जाणारा, तेजस्वी, खोल मुळांचा आणि उंच, तो मेरू पर्वत, जाणाऱ्या प्रभूला काही भेट देऊ शकला नाही.