पानी नसलेल्या प्रदेशात, जो कोणी बुद्धीने एक विहीर बांधतो, त्या विहिरीतून पडणाऱ्या प्रत्येक थेंबासाठी त्याला एक वर्ष स्वर्गात राहण्याचे फळ मिळते, असे सांगितले गेले. एक तलाव दहा विहिरींच्या समतुल्य असतो, एक सरोवर दहा तलावांच्या समतुल्य, एक पुत्र दहा सरोवरांच्या समतुल्य, आणि एक वृक्ष दहा पुत्रांच्या समतुल्य असतो—हे माझे ठरलेले नियम आहेत, जगासाठी हितकारी. अशा प्रकारे सांगितल्यावर, बृहस्पतीच्या नेतृत्वाखालील ब्राह्मणांनी आदराने भवानीची पूजा केली आणि मग आपापल्या घराकडे परतले. त्यांच्या प्रस्थानानंतर, भगवान शंकराने पार्वतीला डाव्या हाताने धरून, सौम्यपणे शुभवतीला आत घेऊन गेले. तेथे एक मनाला आनंद देणारा राजवाडा होता, भव्य प्रवेशद्वार, मोत्यांच्या माळांनी सजलेला, फुलांच्या वेण्या गच्च भरलेल्या मंचावर लटकत होत्या. राजवाड्यातील खेळाची गुहा आकर्षक, धुतलेली आणि चमकदार, सर्वत्र फुलांचा सुगंध दरवळणारी, आणि मद्यपी स्त्री पक्ष्यांच्या कुहू कुहू आवाजाने भरलेली होती. आतील भिंतींवर किन्नरांचे गाणे घुमत होते, आणि अदृश्य पण मनाला हवेसे वाटणारे धूपाचा सुवास भरलेला होता. राजवाडा नाचणाऱ्या मोरांनी आणि खेळणाऱ्या स्त्रियांनी वेढलेला, संगीतकारांनी भरलेला, हंसांच्या थव्यांच्या आवाजाने घुमणारा, आणि स्फटिकाचे स्तंभ मंचाला आधार देणारे होते. तेथे शुद्धता, गोंधळमुक्त वातावरण, किन्नरांनी नेहमीच गच्च भरलेले, पोपटांनी माणिकांच्या रत्नांवर ठोके मारणारे होते. भिंतींवर मोत्यांचे प्रतिबिंब डाळिंबाच्या दाण्यांसारखे चमकत होते; आणि तेथे देवीने पासा खेळायला सुरुवात केली. नीलमणीसारख्या स्वच्छ जमिनीवर, दोघे आनंदाने खेळायला उभे राहिले, त्यांच्या स्वरूपात एकत्रित आनंद आणि उत्साह भरलेला होता. देवी आणि शंकर खेळत असताना, घरात एक मोठा आवाज उठला. तो आवाज ऐकून, कुतूहलाने, शुभ शरीर असलेल्या देवीने, आश्चर्याने हराला विचारले, "हे काय?" शंकर उत्तरले, "हे तू पूर्वी पाहिले नाहीस, हे माझे प्रिय गणेश आहेत, जे नेहमी या पर्वतावर खेळतात. तप, ब्रह्मचर्य, शिस्त, आणि पवित्र स्थळी सेवा करून, या श्रेष्ठ पुरुषांनी पूर्वी मला प्रसन्न केले. ते माझ्या जवळ आले आहेत, हे शुभमुखी, माझ्या हृदयातील प्रिय, इच्छेप्रमाणे स्वरूप धारण करणारे, मोठ्या उत्साहाने, आणि उत्तम गुण व रूपांनी संपन्न आहेत. माझ्या कर्मामुळे, मी त्यांना आश्चर्यचकित करतो, जे विश्वाची निर्मिती आणि संहार करण्याची शक्ती ठेवतात, स्थिर आणि चल जगाचा. जरी मी नेहमी ब्रह्मा, विष्णू, इंद्र, गंधर्व, किन्नर, आणि महान नागांनी वेढलेला असतो, तरीही मी माझ्या सेवकांपासून कधीच दूर राहत नाही. हे सुंदरांगिनी, हे माझे प्रिय सेवक आहेत, जे पर्वतावर खेळतात—असे सांगितले आणि देवी, आश्चर्याने भरली, त्या जागेतून बाहेर आली. तिने खिडकीपाशी जाऊन, आश्चर्याने चेहरा घेऊन बाहेर पाहिले आणि ती सेवकांची विविध रूपे पाहू लागली—काही कृश, काही उंच, काही ठेंगणे, काही स्थूल, काही मोठ्या पोटाचे. काहींचे चेहरे वाघासारखे, काही मेंढी आणि बकरीच्या रूपात, अनेक विविध पशुरूपे, ज्वलंत तोंडे, काळे आणि पिवळसर रंगाचे. काही सौम्य, काही भयंकर, काही हसरे चेहरे, काळे आणि पिवळसर जटा; काहींना विविध पक्ष्यांचे चेहरे, तर काहींना अनेक पशूंचे. काही रेशमी वस्त्रे किंवा पशूंच्या कातड्या घालतात, काही नग्न आणि विकृत, काहींना गायीच्या किंवा हत्तीच्या कान, अनेक तोंडे, डोळे, आणि पोट. काहींना अनेक पाय, अनेक हात, विविध दिव्य शस्त्रे हातात, काहींना अनेक फुलांच्या माळा आणि विविध नागांनी सजलेले. काहींना लांडग्याचे चेहरे आणि शस्त्रे, विविध कवचांनी सजलेले; काहींना अद्भुत वाहनांवर बसलेले, दिव्य रूपात, आकाशात फिरणारे. काही वीणा वाजवत, काही विविध नृत्याच्या मुद्रांमध्ये नाचत; त्या सेवकांच्या समूहांना पाहून, देवीने शंकराला विचारले, "हे सेवक कोण आहेत, किती आहेत, त्यांची नावे, स्वरूप काय आहे? मला एकेक करून सांग." शंकर उत्तरले, "हे अनंत आहेत, लाखोंच्या संख्येत, विविध शक्तींसाठी प्रसिद्ध; या महान आणि भयंकर सेवकांनी जग भरलेले आहे. पवित्र स्थळी, रस्त्यावर, उध्वस्त बागेत, घरात, राक्षसांच्या शरीरात, मुलांमध्ये, आणि वेड्यांमध्ये—हे आनंदी जीव प्रवेश करतात, विविध अन्नाचा आनंद घेतात. काही उष्णता पितात, काही फेस, काही धूर, काही मध; काही रक्त पितात, काही सर्व काही खातात, काही वायु, काही जलावर जगतात. ते गाणी, नृत्य, अर्पण, आणि विविध वाद्यांच्या आवाजात आनंद घेतात; खरे म्हणजे, ते अनंत आहेत, त्यांच्या गुणांचे पूर्ण वर्णन करता येणार नाही. पशुकातड्याचे वस्त्र, शुद्ध अंग, मुंजाच्या कड्याचा मेख, चेहऱ्यावर लाल गेरू, सतत हालचाल करणारा; बांधलेल्या कमळांच्या माळांनी सजलेला, सुंदर आणि मधुर स्वरूपाचा, तो दगड, कांस्य, आणि लाकडी झांजा वाजवतो. हा सेवकांचा स्वामी आहे—त्याचे नाव काय, जो किन्नरांचा पाठलाग करतो—जो पुन्हा पुन्हा सेवकांच्या गाण्यांकडे लक्ष देतो. हा वीर बालक, हे देवी, माझ्या हृदयाचा अत्यंत प्रिय, अनेक अद्भुत गुणांनी संपन्न, आणि गणेशांच्या समूहाने पूजला जातो. असा पुत्र मिळावा, हे नगरांचा संहार करणारी, मी फार काळापासून इच्छा करत होतो; कधी मी असा पुत्र पाहीन, आनंद देणारा? हेच तुझा पुत्र असो, डोळ्यांना आनंद देणारा; तू, सुकुमार कटीवाली, मातृत्वाने पूर्ण हो, आणि विरकाही संतुष्ट होवो. असे सांगून, देवीने आनंदाने विजयाला पाठवले, तिने उत्साहाने, पर्वताच्या राजाच्या कन्या विरकाला पटकन आणण्यासाठी सांगितले. आकाशाला स्पर्श करणाऱ्या राजवाड्यातून विजयाने जलद उतरून, गणपाच्या सेवकांच्या सभेत विरकाला बोलावले, "ये, विरका! तुझ्या धडपडीतून भगवान रागावले आहेत. शैलजाने या नृत्यालयात याबाबत काय उत्तर दिले?