आकाशातून आलेल्या वचन ऐकून, हिमालय पर्वताचा स्वामी, ज्याचा रंग आकाशासारखा फिकट होता, त्याने आपल्या कन्येला परवानगी दिली आणि जलदपणे आपल्या महालात परतला. पर्वत-कन्या, जी नगरराजाची निश्चल आणि दृढ कन्या होती, आपल्या सखींसह देवांनाही दुर्गम अशा पर्वताकडे निघाली. ती हिमालयाच्या पवित्र शिखरावर पोहोचली, जे विविध खनिजांनी सजलेले होते, दैवी फुलांच्या वेलांनी आच्छादित होते, सिद्ध आणि गंधर्वांच्या उपस्थितीने शोभायमान होते. त्या शिखरावर विविध प्राण्यांचे समूह भरलेले होते, झाडांमध्ये मधमाशांची गुंते गूंजत होती, दैवी झरे आणि तलावांनी ते सजले होते. तिथे विविध पक्ष्यांचे थवे, चक्रवाक बदकांनी सुशोभित, जल आणि भूमीवर फुलणाऱ्या फुलांनी ते शोभायमान होते. पर्वताच्या रम्य गुहा, निवासासाठी आनंददायक, पक्ष्यांच्या थव्यांनी भरलेल्या, इच्छापूर्ती झाडांनी दाटलेल्या होत्या. तिथे तिने एक महान वृक्ष पाहिला, ज्याच्या विस्तीर्ण फांद्या, हिरव्या पानांनी आच्छादित, सर्व ऋतूंच्या फुलांनी सजलेला, शेकडो स्वप्नांनी उजळलेला होता. तो वृक्ष विविध फुलांनी झाकलेला, अनेक प्रकारच्या फळांनी युक्त, त्याच्या वाकलेल्या पानांवर सूर्यकिरणांनी मिश्रण केले होते. त्या ठिकाणी पर्वत-कन्येने आपले वस्त्र आणि दागिने बाजूला ठेवले, दैवी वल्कल परिधान केले आणि पवित्र कुशेचा मेख बांधला. तीने तीन वेळा स्नान केले, फिकट अन्नावर निर्वाह केला, शंभर शरद ऋतूंचे तप केले, प्रत्येक वेळी फक्त एक पडलेली पान खाऊन जगली. शंभर वर्षे तिने अन्नाशिवाय तप केले, समत्वाने तपाचा संचय केला; तिच्या तपाच्या अग्नीमुळे सर्व जीव अस्वस्थ झाले. त्यानंतर, शंभर यज्ञांचा अधिपती, धन्य इंद्र, त्याने सात ऋषींना स्मरण केले; ते सर्व आनंदाने एकत्र आले. महेंद्राने त्यांचा सन्मान केला, आणि त्यांनी विचारले, "हे देवश्रेष्ठा, कोणत्या कारणासाठी आम्हाला बोलावले आहे?" शक्र म्हणाला, "हे पूज्यजन, ऐका. हिमालयावर पर्वताची कन्या कठोर तप करत आहे. तुम्ही तिची इच्छित इच्छा पूर्ण करा." मग, जगाच्या कल्याणासाठी, ते ऋषी, सिद्धांच्या समूहासह, पर्वतस्वामीकडे आणि देवीकडे जलदपणे गेले. ते आले आणि मधुर वचन बोलले, "कन्ये, तुझी निश्चित इच्छा काय आहे, कमळ-नेत्रे?" देवी, लज्जास्पद आणि आदरयुक्त, ऋषींना म्हणाली, "हे धन्यजन, मी तपात मग्न आहे, मौनात आहे, आणि तुमच्यासारख्या महान व्यक्तींच्या उपस्थितीत—" "माझा मन आदराने स्थिर आहे, शुद्ध होत आहे; विचारण्यासाठी तयार असल्याने, तुमचे आदरणीय आसन प्रथम स्वीकारले आहे. तुम्ही थकवा दूर करून बसलात, मग तुम्ही मला विचाराल." असे म्हणत तिने त्यांची आसने व्यवस्थित केली. तिने योग्य रितीने पूज्य ऋषींना पूजले, विधीपूर्वक पूजा करून, सूर्याप्रमाणे तेजस्वी सात ऋषींना धीमेपणे बोलली. मौनाचा संकल्प सोडून, तिने लज्जायुक्त मौन स्वीकारले; तिच्या मौनाचा अंत सात ऋषींनी पाहिला. आदरयुक्त स्थितीत पोहोचल्यावर, त्यांनी पुन्हा तिला विचारले; तीही, मनात आदर, सुंदर आणि स्मितहास्याने उत्तर दिली. ऋषी शांत संवादात मग्न असताना, तिने संयमित वाणीने म्हणाली, "तुम्ही, पूज्यजन, जीवांच्या मनासाठी काय हितकर आहे हे जाणता." "काही लोक मानसिक चाळव्यातून गोष्टी फार विकृत करतात; पण काही, कुशल, दैवी प्रयत्नाने यश मिळवतात. प्रयत्नांनी, परिश्रमी दुर्लभ स्थिती प्राप्त करतात; इतर, मर्यादित, विविध प्रकारचे मार्ग अवलंबतात." "दुसऱ्या शरीरासाठी, ते लाभदायक कृती करतात; पण मी, आकाशातून जन्मलेल्या फुलांच्या हाराने सजलेली—" "एक वंध्या स्त्री पुत्र मिळवण्याची इच्छा करते, तिचे मन वारंवार तळमळते; मीही, धन्य देवाला पती म्हणून मिळवण्याचा प्रयत्न करत आहे." "स्वभावतः जय मिळवता न येणारा, तो सध्या तपात मग्न आहे; त्याचे अंतिम कार्य देव आणि दानवांनाही ठरवता येत नाही." "आता तो प्रेमाने दग्ध झाला, आणि कामातून मुक्त झाला आहे; अशा शिवाचा मी कसा अनुग्रह मिळवू?" असे तिने सांगितल्यावर, स्थिर मनाचे ऋषी तिच्या इच्छेचा अर्थ जाणून, सत्य आणि योग्य शब्दांनी उत्तर दिले. "कन्ये, या जगात दोन प्रकारचे सुख आहेत: एक शरीराचा उपभोग, आणि दुसरे मनाचे समाधान." "तो स्वभावतः दिशांनी वस्त्र घालणारा, भयानक, स्मशानाचा अधिपती, कवटीधारी, भिक्षुक, नग्न, विकृत नेत्रांचा, आणि कर्मात दृढ आहे." "तो मद्यपान आणि वेडेपणासारखा दिसतो, भयावह वस्तू गोळा करतो, आणि तपस्वी म्हणून जगतो—अशा आपत्तीच्या रूपात शोधला जाणारा, तुझा त्याच्याशी काय हेतू?" "तू जर आता या शरीराचा उपभोग इच्छित असशील, तर मग तू त्या महान देवाची, जो भयानक आणि विकृत आहे, इच्छा का करतेस?" "तो रक्त आणि चरबीने माखलेल्या अलंकारांनी सजलेला, भयंकर सर्प हातावर गुंडाळलेला आहे." "तो स्मशानात राहतो, भयंकर भूतांच्या मागे असतो, आणि देवाधिपतींच्या मुकुटांनी त्याचे पाय घासले जातात, तरी तो शत्रूंचा संहारक आहे." "तिथे हरि आहे, जगाचा पालनकर्ता, श्रीचा प्रिय, अनंत रूपाचा; यज्ञात सहभागी होणारा अधिपती, आणि वज्रधारी इंद्र आहे." "अग्नी आहे, देवांचा धन, सर्व इच्छा पूर्ण करणारा; वायु आहे, जगाचा आधार, सर्व जीवांचा श्वास." "तसेच, वैश्रवण राजाही आहे, सर्वज्ञ, सर्व प्रकारे श्रेष्ठ—तुला यापैकी कोणताही का मिळवायचा नाही?" "किंवा, दुसरे शरीर मिळवून, तुझे मन इच्छित सुख मिळवू शकते; असा तुझा जन्म तुला स्वर्गातील सर्व उत्तम लाभ, सर्व शुभ प्राप्ती देईल." अशा प्रकारे, पर्वत-कन्येचे तप, तिची इच्छा, आणि ऋषींचे विचारमंथन हिमालयाच्या पवित्र शिखरावर घडले.