शिवाला, दोषरहित आणि मनाचा स्वरूप असलेल्या, देवांनी नेहमी पूजा केलेल्या, भक्तांवर नेहमीच अत्यंत दयाळू असलेल्या त्या शिवाला नमस्कार. अस्तित्वाचा स्रोत असलेल्या भवाला, कामदेवाचा संहार करणाऱ्या, महान व्रत गुप्तपणे पाळणाऱ्या, आणि मायांच्या जंगलात वास करणाऱ्या तुला नमस्कार. शर्वाला, शिवाला, सिद्ध आणि प्राचीन असलेल्या, काळाला, कलेला, आणि सर्वोच्च ज्ञान देणाऱ्या तुला नमस्कार. काळ आणि त्याच्या विभागांना अतिक्रमण करणाऱ्या, नैसर्गिक पवित्रता धारण करणाऱ्या, अमाप अंधकाचा संहार करणाऱ्या, आश्रयदायक आणि निर्गुण असलेल्या तुला नमस्कार. भयाण गणांचा नेता असलेल्या, अनेक जगांची निर्मिती करणाऱ्या, विविध ब्रह्मांडांची व्यवस्था करणाऱ्या, आणि विविध फळ देणाऱ्या तुला नमस्कार. सर्वकाळाच्या समाप्तीला, अक्षय द्रष्ट्या, अद्भुत यज्ञांचा उपभोग घेणाऱ्या, भक्तांच्या इच्छांची पूर्ती करणाऱ्या, आणि संसारबंधन दूर करणाऱ्या तुला नेहमी नमस्कार. अनंत रूप असलेल्या तुला नेहमी नमस्कार; असह्य क्रोध असलेल्या तुला नमस्कार; चंद्रचिह्न असलेल्या तुला नेहमी नमस्कार; अपरिमित माप असलेल्या, स्तुती केलेल्या तुला नमस्कार. वृषभावर आरूढ असलेल्या, नगरांचा संहार करणाऱ्या, प्रसिद्ध आणि महान औषध असलेल्या, भक्तांच्या इच्छांची पूर्ती करणाऱ्या, आणि सर्व दुःख दूर करणाऱ्या तुला नमस्कार. तू सर्व चर आणि अचर प्राण्यांच्या मार्गांचा विवेक करणारा, त्यांच्या उत्पत्तीचे निरीक्षण करणारा सर्वोच्च गुरु आहेस; मी, शरण घेणारा, चंद्रशेखर, अपरिमित, महानांचा प्रिय अशा तुला येतो. प्रभो, पुन्हा प्रेम आणि कीर्तीची पूर्ती दे; काम पुन्हा जिवंत होऊ दे. तुझ्याशिवाय, जीवनाचा प्रिय, या जगात दुसरा कोण आहे? हे प्रभो, तूच प्रियांचा मूळ, त्यांच्या जन्माचा कारण, सर्व चक्र आणि अर्थाचा संयोजक; तूच जगाचा स्वामी, दयाळू, भक्तांच्या भयाचा उन्मूलन करणारा आहेस. मनमथाचा प्रिय अशा रतीने अशी स्तुती केल्यावर, शंकर, स्तुतीयोग्य, वृषध्वज, चंद्रधारी, प्रसन्न झाला आणि मधुर दृष्टीने तिच्याकडे पाहून बोलला: "हा काम योग्य वेळी पुन्हा जन्म घेईल, आणि लवकरच पुन्हा सुंदर बनेल; जगात तो अनंग, म्हणजे शरीररहित म्हणून प्रसिद्ध होईल." अशी उत्तर मिळाल्यावर, कामाची प्रिया रतीने पर्वताच्या प्रभूला वंदन केले आणि आनंददायक उपवनात गेली. त्या सुंदर ठिकाणी ती अनेक वेळा दुःखी होऊन रडली; तरी, हरिच्या आज्ञेने ती मृत्यूसाठीच्या ठाम निर्धारातून मागे सरली. नंतर, नारदाच्या शब्दांनी प्रेरित होऊन, हिमालय पर्वताचा प्रभूने आपल्या मुलीला सजवले, उत्सव आणि शुभ विधी केले. त्याने तिच्या डोक्यावर दिव्य पुष्पमुकुट ठेवला, चमकदार चिनी रेशीम परिधान केले, आणि बाणांसह पर्वताने आपल्या मुलीला घेतले. शुभ हेतूने आणि भरलेल्या हृदयाने, तो वन आणि उपवन पार करत निघाला. त्याला वनाच्या सुंदर उतारावर, जगात अद्वितीय सौंदर्य असलेल्या, अपार शक्तीची एक स्त्री रडताना दिसली. कौतुकाने पर्वत तिच्याजवळ गेला, आणि ती रडताना पाहून, जवळ जाऊन विचारले: "तू कोण आहेस, कुणाची कन्या आहेस, हे शुभेच्छा मिळवणाऱ्या? तू का रडतेस? मला वाटत नाही की तुझ्या दुःखाचा कारण लहान आहे, हे जगाच्या सौंदर्ये." त्याचे शब्द ऐकून, ती अश्रूंनी आणि दुःखाच्या श्वासाने, जे तिचे दुःख वाढवतात, उत्तर दिले: "हे श्रेष्ठा, मला रती समज, कामाची प्रिय पत्नी; पर्वताचा प्रभू तपस्येत मग्न आहे. त्याच्या क्रोधाने, जळलेल्या डोळ्यांनी, माझा प्रिय, मत्स्यध्वज देव, जळून गेला; तो मला अत्यंत प्रिय होता. भयाने मी त्या देवाच्या शरण गेली, त्याची स्तुती केली, आणि माझ्या प्रार्थनेनंतर पर्वताचा प्रभू मला बोलला: 'हे कामाची प्रिय, मी प्रसन्न आहे; काम तुझ्याकडे परत येईल. जो कोणी तुझी स्तुती भक्तीने करेल, माझ्या शरण येईल, त्याला इच्छित वस्तू मिळेल, मृत्यू आणि त्याच्या कारणांपासून दूर राहील.' त्या शब्दांची वाट पाहत, आशेने आणि आकांक्षेने भरलेली, मी काही काळ माझे शरीर जपीन, हे तेजस्वी." रतीने असे सांगितल्यावर, पर्वत, चिंतीत आणि भयभीत, आपल्या मुलीचा हात धरून, आपल्या नगराकडे जाण्याची इच्छा केली. निश्चित नियतीमुळे, भविष्यात आणि भूतकाळात असणारी, लाजाळू, आपल्या वडिलांना, पर्वताला, आपल्या सखींच्या माध्यमातून बोलली: "या दुर्दैवी शरीराने माझ्यासाठी काय कारण आहे? मी अशी भाग्यवान कशी झाले, की माझा पती मिळेल? जे इच्छित आहे ते तपस्येने मिळते; तपस्या करणाऱ्याला काहीही अशक्य नाही. जग व्यर्थ दुःख सहन करते, जेव्हा उपाय अस्तित्वात आहेत. तपस्येशिवाय, मृत्यू जीवनापेक्षा चांगला; मी निश्चितपणे, शंका न ठेवता, तपस्येने माझे शरीर नष्ट करीन. तपस्येने माझ्या शंका दूर झाल्यावर, संपत्ती मिळविण्याच्या इच्छेने, मी तपस्या करीन; कठीण गोष्ट मिळावी म्हणून मी ही तपस्या करीन." असे तिच्या तोंडून ऐकून, पर्वतांचा राजा, आपल्या मुलीवर प्रेमाने भारावून, भावनांनी थरथरत्या शब्दांनी बोलला: "हे चंचल कन्या, उमा, तुझे कोमल रूप तपस्येच्या कठोरतेला सहन करू शकत नाही, हे सुंदर रूपवती. भविष्यातील परिणाम नेहमी विचारात घ्यावे; जे नियतीने ठरले आहे ते घडतेच, जबरदस्तीनेही, इच्छा असो वा नसो. म्हणून, बाळ, तुझ्या तपस्येचा काही उपयोग नाही; आपण घरी जाऊ, आणि मी या विषयावर तिथे विचार करेन." ती असे ऐकूनही गुहेतून परत आली नाही, तेव्हा पर्वतजन्मी कन्या, त्याने विचारात मग्न होऊन, आपल्या मुलीची स्तुती केली. तेव्हा, आकाशात पृथ्वीवर एक दिव्य आवाज उमटला: "उमा, हे चंचल कन्या, तुझे वडिलांनी तुला असे संबोधले आहे." या नावाने, उमा, ती जगात ओळखली जाईल; ती आपल्या शरीरधारणेत इच्छित उद्दिष्ट साध्य करील.