त्या दिवशी आकाशातील तारकांची प्रभा इतकी वाढली की, त्या तेजाने देवतांनाही मागे टाकले; अरण्यातील वनस्पतींवर गोड फळे लगडली. फुलांना अद्वितीय सुगंध लाभला, आकाश निर्मळ झाले, वारा स्पर्शास सुखद झाला, आणि सर्व दिशाही अत्यंत रमणीय वाटू लागल्या. भूमातेवर सर्वत्र परिपक्व, भरपूर आणि मधुर फळांची समृद्धी दिसू लागली, जणू तिने तांदळाच्या माळांनी स्वतःला सजवले होते. त्या काळी, ऋषींच्या दीर्घकाळ चाललेल्या, शुद्धचित्त तपश्चर्यांना फळ मिळाले. विस्मरणात गेलेली शास्त्रे पुन्हा प्रकट झाली आणि श्रेष्ठ तीर्थक्षेत्रे अतिशय मंगलमय झाली. आकाशात इंद्र, हरि, ब्रह्मा, वायू, अग्नी यांच्या नेतृत्वाखाली हजारो देवता आपल्या दिव्य रथांवर एकत्र जमल्या. त्यांनी हिमालय पर्वतावर पुष्पवृष्टी केली; प्रमुख गंधर्वांनी गाणे गायले आणि अप्सरांच्या समूहांनी नृत्य केले. मेऱू आणि इतर दिव्यशरीरी महान पर्वतही, आपल्या दैवी हस्तांनी, त्या महोत्सवाला उपस्थित राहिले. सर्व नद्या आणि समुद्र एकत्र आले आणि हिमालय पर्वत स्थावर-जंगम सर्व जीवांमध्ये प्रसिद्ध झाला. तो सर्वोच्च पर्वत सर्वांच्या सेवेस वंदनीय ठरला; त्या उत्सवाचा अनुभव घेऊन देवता आनंदाने आपल्या आपल्या लोकांना परतले. त्यानंतर, हिमालयाची कन्या — देवी — तिने पूर्वसंचित पुण्यामुळे, देव, गंधर्व, नाग, पर्वत, शिला आणि वन यांच्या गुणांनी युक्त झाली. हळूहळू, संपन्नता आणि तेजाने युक्त असलेल्या ज्ञानी लोकांनी तिला वाढवले; तिच्या सौंदर्य, श्री, आणि जागृतीत वाढ होत गेली आणि तिने तीनही लोकांना प्रकाशमान केले. ती पर्वतकन्या, अद्वितीय अलंकारांनी सुशोभित, विजयशाली ठरली. तेव्हा इंद्र, देवांमध्ये पूज्य असलेल्या नारदांकडे आले. नारद, आपले कार्य साध्य करण्यास उत्सुक, इंद्राच्या इच्छेची जाणीव होताच त्या क्षणी उठले. आनंदाने, ते महेंद्राच्या निवासस्थानी आले; त्यांना पाहताच, सहस्र नेत्र असलेला इंद्र आपल्या मोठ्या आसनावरून उठला. वासवाने त्यांचे योग्य प्रकारे पाद्यादिकांनी स्वागत केले; नारदांनी ते विधिपूर्वक स्वीकारले. नारदांनी देवाधिदेव इंद्राची कुशलता विचारली आणि इंद्रानेही प्रत्युत्तर दिले. इंद्र म्हणाले, "तीनही लोकांत कल्याणाचा अंकुर फुटताच, हे ऋषिवर, तुम्ही नेहमीच त्याच्या फळप्राप्तीसाठी दक्ष असता. तुम्ही सर्व जाणता, पण इतरांना प्रवृत्त करता; मित्रांना सांगून तुम्हाला परमानंद मिळतो. म्हणून, आपल्या सर्व मित्रांनी त्वरेने कार्य करावे, जेणेकरून पर्वतकन्या देवीचे पिनाकधारी भगवान शंकरांशी योग होईल." संपूर्ण गोष्ट समजून, नारदांनी इंद्राचा निरोप घेतला आणि हिमालय पर्वतावरील भगवतीच्या निवासस्थानाकडे गेले. तिथे, विविध बांबू आणि वेलींनी सजवलेल्या प्रवेशद्वारी, हिमालय पर्वताने त्यांना स्वागत केले. दोघेही पृथ्वीला शोभा देणाऱ्या त्या प्रासादात प्रवेशले; तेथे सुवर्णमंडित, जरी विस्ताराने मोठे नसले तरी सुंदर अशा राजवाड्यात नारदांचे स्वागत झाले. नारदांना मोठ्या आसनावर बसवले गेले; पर्वताने त्यांना पाद्य व अर्घ्य अर्पण केले. नारदांनी ते विधिपूर्वक स्वीकारले आणि मग सौम्य शब्दांनी पर्वत राजाशी संवाद साधला. पर्वत, कमलासारख्या चेहऱ्याने फुलून, ऋषींच्या तपश्चर्येची चौकशी सौम्यपणे केली; नारदांनीही पर्वतराजाच्या कुशलतेची विचारपूस केली. नारद म्हणाले, "सर्वजण या महान पर्वतावरील वसाहतीत जमले आहेत; गुहांची आणि पर्वताची विशालता मला सारखीच भासते. तुझ्या गुणांचे वजन सर्व स्थावर वस्तूंहून अधिक आहे आणि तुझी निर्मळता, जलापेक्षा, मनाच्या शांततेहूनही श्रेष्ठ आहे. आम्हाला पर्वताच्या गुहेत काहीही शिल्लक उरलेले दिसत नाही; आणि स्वर्गातही इतकी उत्तम संपत्ती नाही. अग्निसारखे तेजस्वी विविध तपस्वी तुझ्या गुहेत वास करतात, म्हणून ती नेहमी पवित्र राहते. देव, गंधर्व, किंनर, स्वर्गातील निवासात किंवा स्वतःच्या राजप्रासादात न रमता, जणू पित्याच्या घरी असल्यासारखे तिथेच रमले आहेत. हे पर्वतराजा, तू किती भाग्यशाली आहेस, ज्याच्या गुहेत स्वयमेव ध्यानस्थ असलेले हर, लोकांचे स्वामी, वास करतात!" नारदांनी अशा प्रकारे आदरपूर्वक बोलल्यानंतर, हिमालयपत्नी मेना, ज्यांना ऋषींचे दर्शन घ्यायचे होते, आपल्या कन्येसह आणि काही सखींसह निवासस्थानी आल्या. लज्जा आणि स्नेहाने वाकलेल्या देहाने त्या आत गेल्या. तिथे, महान, संयमी ऋषी पर्वतराजासोबत आसनस्थ होते; आणि तेजस्वी ऋषीला पाहून पर्वतराजाची प्रिय पत्नी पुढे गेली. तिने चेहरा अर्धवट झाकून, कमलाच्या कळ्यांसारख्या हातांनी नमस्कार केला; तिला पाहून, अनुपम तेज असलेल्या ऋषीने तिला अमृतासारख्या गोड शब्दांनी आशीर्वाद दिला. तेव्हा हिमालयकन्या देवीच्या अंतःकरणात आश्चर्याची लहर उमटली. तिने अद्भुत रूप असलेल्या नारद ऋषीकडे पाहिले; आणि ऋषीने कोमल शब्दांत, "आ, मुली," असे म्हटले. मग तिने वडिलांना गळ्यात मिठी मारली आणि त्यांच्या मांडीवर बसली; तेव्हा तिच्या आईने तिला सांगितले, "मुली, देवीस वंदन कर." मग तिच्या आईने पुढे म्हटले, "तुला सर्वांनी पूज्य असलेला, परम भाग्यशाली पती मिळेल." हे ऐकून तिने आपल्या वस्त्राच्या कड्याने चेहरा झाकून घेतला.