एका वेळी, त्या देवीला एक तिरस्कार मिळाला, आणि त्यामुळे संतप्त झालेली सती पुन्हा तपस्येसाठी निघून गेली. त्याच कारणामुळे, शर्वा आपल्या प्रियतेच्या तेजाने शोभित असलेल्या एका पुत्राचा जन्म घडवेल, जो निःसंशयपणे देवांच्या शत्रूंचा संहार करणारा असेल. हे ऐकून, देवीला सांगितले गेले की, "तूंही, हे देवी, जगात अजिंक्य असलेल्या राक्षसांचा संहार कर, जोपर्यंत सती आपल्या शरीरात असलेल्या सर्व गुणांचा संग्रह प्राप्त करत नाही." त्या मिलनापर्यंत, तूं राक्षसांचा संहार करू शकणार नाहीस; पण जेव्हा हे साध्य होईल, आणि तपस्येने तूं सिद्ध होशील, तेव्हा तूं सृष्टी आणि संहाराची कारणीभूत होशील. जेव्हा सर्व व्रत पूर्ण होतील आणि देवी उमा बनेल, तेव्हा शैलजा स्वतःचा स्वरूप सहज धारण करेल. तुझे स्वतःचे शरीरही एक नैसर्गिक भाग, एक अंश असेल; उमा मध्ये स्वरूपाचा भाग मिळवून तूं अस्तित्वात राहशील. हे वर देणारी देवी, जग तुझी पूजा एकानंशा म्हणून करेल—अनेक रूपांत, विविध भेदांत, सर्वत्र व्यापून, इच्छा पूर्ण करणारी म्हणून. ब्रह्मज्ञ तुझ्या ओंकारमुखी गायत्री या रूपाची स्तुती करतील; महान शक्तिशाली राजे तुझ्या सामर्थ्य आणि ऐश्वर्याच्या मूर्तीत तुझे पूजन करतील. तूं भू, जनांची माता म्हणून ओळखली जातेस, आणि शैवी म्हणून शूद्रांमध्ये पूजिली जातेस; ऋषींमध्ये तूं क्षमा आणि स्थैर्य, आणि शिस्तबद्धांमध्ये तूं करुणा आहेस. तूं महान साधनांचा संग्रह, विवेकवानांची नीती, संपत्तीचा विवेक, आणि जीवांच्या हृदयातील प्रयत्न आहेस. सर्व जीवांसाठी तूं मुक्ती, सर्व शरीरधारकांसाठी मार्ग आहेस; प्रसिद्धांमध्ये तूं कीर्ती, आणि सर्व शरीरधारकांची मूर्ती आहेस. ज्या हृदयात काम आहे, त्यांना तूं आनंद, आणि सुखाने पाहणाऱ्यांना तूं हर्ष आहेस; शोभितांना तूं सौंदर्य, आणि दुःखाने ग्रस्तांना तूं शांती आहेस. सर्व ज्ञानरूपांमध्ये तूं मोह आहेस, यज्ञ करणाऱ्यांसाठी तूं ध्येय आहेस; महासागरांसाठी तूं महान किनारा, आणि खेळात रमणाऱ्यांसाठी तूं खेळ आहेस. तूं वस्तूंची उत्पत्ती, जगांची पालनकर्ती; तूं कालरात्र, अनंत विश्वांचा संहार करणारी आहेस. प्रिय आलिंगनाचा आनंद देणारी रात्र म्हणून तूं ओळखली जातेस; म्हणून, हे देवी, जगात तुझी पूजा अनेक आणि विविध रूपांत केली जाते. जे तुझे स्तवन किंवा पूजन करतील, हे वर देणारी, त्यांना सर्व इच्छा निश्चितपणे मिळतील—यात काही शंका नाही. अशा प्रकारे संबोधित झाल्यावर, देवी रात्र, हात जोडून म्हणाली, "तथास्तु," आणि ती झपाट्याने हिमवतीच्या सर्वोच्च गृहात निघून गेली. तेथे, रत्नांनी सजलेल्या भव्य महालात, तिने मेनाला पाहिले, जिचे मुख शुभ्र कमळासारखे होते. मेनाचे मुख किंचित काळे, स्तनांच्या भारामुळे झुकलेले, ती शक्तिशाली औषधांनी अलंकृत आणि मंत्रांची राणी तिची सेवा करत होती. तिने संरक्षणासाठी सुवर्णाच्या रत्नजडित नाग धारण केला होता, आणि अनेक रत्नांच्या दिव्यांनी उजळलेली, ती महाविश्वासारखी चमकत होती. मेनाभोवती अनेक कुशल सेविका, मनाला आनंद देणारा कंठ, उजळ जमिनीवर पांढऱ्या स्वच्छ वस्त्रांनी झाकलेली शय्या, आणि सुगंधी धूपाने रम्य वातावरण होते. राळाच्या सुवासाने महाल सुगंधित झाला होता, आणि रात्र हळूहळू पुढे सरकत होती. मेनाला विश्रांती मिळू लागली, आणि त्या भव्य घरात, जिथे बहुतांश लोक झोपले होते, निद्रादेवतेच्या सानिध्यात, मेना हलू लागली. स्पष्ट चंद्रप्रकाशात, शशांक चमकत होता, रात्रीच्या पक्ष्यांमध्ये गोंधळ निर्माण झाला, आणि अंगणात रात्री फिरणाऱ्या जीवांचा समूह भरला होता. प्रिय व्यक्तींनी वेढलेल्या मेनाच्या कंठात अचानक आकुंचन आले, आणि तिच्या कमळासारख्या डोळ्यांत काही अस्वस्थता निर्माण झाली. रात्र तिच्या मुखात प्रवेशली, आणि हळूहळू जगाची माता, जन्म देणारी, तिच्या गर्भात रात्र प्रवेशली. रात्र आत शिरली, स्वतःला जन्म मानत, आणि गुहेतील जंगलात त्या देवीचा रंग रात्रीने शोभित झाला. मग, ब्रह्ममुहूर्तात, हिमवतीच्या प्रियतेने, जगाचा प्रभू जीवनाचा स्रोत, गुहेत जन्म घेतला. जन्माच्या वेळी, सर्व स्थिर आणि चल प्राणी, सर्व लोकांमध्ये, आनंदित झाले. नरकातील जीवांना देखील स्वर्गासारखे सुख मिळाले; क्रूर जीवांचे मन शांत झाले, आणि शरीरधारकांना शांती मिळाली. तारांकितांची प्रभा वाढली, देवांच्या तेजाला मागे टाकली; वनातील वनस्पतींनी गोड फळे दिली. फुलांना सुगंध आला, आकाश निर्मळ झाले, वाऱ्याचा स्पर्श सुखद झाला, आणि दिशा अत्यंत रम्य झाल्या. पृथ्वीदेवी संपन्न, पिकलेली आणि फलदायी गुणांनी उजळली, आणि तांदळाच्या माळांनी भरली. तपस्वी ऋषींच्या दीर्घ तपस्यांना त्या वेळी फलप्राप्ती मिळाली. विस्मृत शास्त्रे पुन्हा प्रकट झाली, आणि मुख्य तीर्थक्षेत्रे अत्यंत शुभ झाली. आकाशात हजारो देवांनी, इंद्र, हरि, ब्रह्मा, वायू आणि अग्नी यांच्या नेतृत्वाखाली, आपापल्या दिव्य रथांत एकत्र येऊन, हिमालयावर पुष्पवृष्टी केली. गंधर्वांचे प्रमुख गात होते, आणि अप्सरांचा समूह नृत्य करत होता. मेरू आणि इतर महान, दिव्य पर्वतांनी, आपल्या दिव्य हस्तांनी, या महोत्सवात सहभाग घेतला. सर्व नद्या आणि समुद्र एकत्र आले, आणि हिमालय पर्वत सर्व स्थिर आणि चल प्राण्यांमध्ये प्रसिद्ध झाला. तो सर्वोच्च पर्वत सेवा आणि भेटीसाठी योग्य ठरला; महोत्सवाचा अनुभव घेऊन, देव आनंदाने आपल्या-आपल्या निवासस्थानात परत गेले.