त्या वेळी, त्या दैत्याने असा वर मागितला होता की त्याचा मृत्यू सात दिवसांच्या बालकाच्या हातून व्हावा; आणि तो सात दिवसांचा बालक शंकरापासून जन्माला येईल. जो तारकासुराचा वध करेल, तो सूर्याप्रमाणे तेजस्वी असेल; पण सध्या शंकर, परमेश्वर, त्यांना पत्नी नाही. जसे मी पूर्वी सांगितले, शंकराचे हात नेहमी वर देण्यासाठी पुढे असतात; हे हात नेहमी देवीला वर देण्यास तयार असतात. हिमालयाची कन्या भविष्यात देवी बनेल; तिच्या पोटी, शर्व म्हणजे शंकर, वनात अग्नी जसा लाकडातून प्रकटतो, तसा जन्म घेईल. ती देवी त्याला जन्म देईल; आणि त्याच्या आगमनाने तारकासुराचा पराभव होईल. हे उपाय मी आखले आहेत, आणि तसेच घडेल. यानंतर, तारकासुराची उरलेली शक्तीही नष्ट होईल; म्हणून थोडा वेळ शांत मनाने थांबा. कमलजन्मा ब्रह्मदेवाने असे सांगितल्यावर, देवांनी योग्य प्रकारे प्रभूला वंदन केले आणि तेथून निघून गेले. देव निघून गेल्यावर, ब्रह्मदेव, जगाचा पितामह, रात्री आपल्या कन्येच्या पूर्वजन्माची आठवण काढू लागला. तेव्हा दिव्य रात्र देवी ब्रह्मदेवाजवळ आली; तिला एकटी पाहून ब्रह्मदेव तेजस्विनीला म्हणाले, “हे तेजस्विनी, देवांशी संबंधित एक मोठा कार्य उद्भवले आहे; हे कार्य तुलाच पूर्ण करावे लागेल. या विषयाचा निर्णय ऐक. एक राक्षसांचा राजा आहे, तारक नावाचा, राक्षसांचा ध्वजस्वरूप, अजिंक्य; त्याच्या विनाशासाठी, परमेश्वर शंकर पुत्राला जन्म देतील. तो पुत्र तारकाचा संहारक बनेल; शंकराची पत्नी होती सती, दक्षाची कन्या. ती देवी, दुसऱ्या कारणाने रुष्ट होऊन, प्राण सोडून गेली; तीच हिमालयाच्या पोटी जन्म घेईल, जगांचे कल्याण करण्यासाठी. तिच्यापासून वेगळा झाल्यावर, हर म्हणजे शंकर, तीनही लोक रिकामे वाटू लागतील, आणि हिमालयाच्या गुहेत, सिद्ध ऋषींच्या संगतीत, ते तपश्चर्या करतील. ते तिच्या जन्माची वाट पाहतील, तिथे काही काळ राहतील; दोघांच्या कठोर तपश्चर्येमुळे एक महाशक्तिमान पुत्र जन्माला येईल. तोच तारकासुराचा नाश करेल. ती देवी जरी तेजस्विनी असेल, तरी जन्मल्यावर तिला फारशी जाणीव नसेल. शंकरापासून वेगळे झाल्याने ती मनोमन त्यांची आस धरून राहील; दोघांचे कठोर तप झाल्यावर, त्यांचा संगम होईल, हे शुभेच्छा असलेल्या देवी. मग त्यांच्यात थोडे वादविवाद होतील; त्यातून तारकासुराविषयी आणखी शंका निर्माण होईल. त्यामुळे, त्यांच्या संगमाच्या वेळी, तू त्यांच्या आनंदात अडथळा निर्माण कर; जेणेकरून मी सांगितले तसे घडेल—हे ऐक. त्या मातेच्या गर्भात, तिला तुझ्या स्वतःच्या रूपाने आनंद दे; मग, तिच्यापासून निघून, शर्व म्हणजे शंकर, खेळकरपणे विसावतील. ते देवीला तिरस्कार करतील; मग सती, रुष्ट होऊन, पुन्हा तपश्चर्येसाठी निघून जाईल. शर्व आपल्या प्रियतमेच्या तेजाने युक्त अशा एका पुत्राला जन्म देतील; तो निःसंशय देवांचा शत्रू असलेल्या दैत्यांचा संहार करील. आणि तूही, हे देवी, जगात अजिंक्य असलेल्या दैत्यांचा वध कर; जोपर्यंत सती आपल्या शरीरासोबत सर्व गुण प्राप्त करत नाही, तोपर्यंत. त्या संगमापर्यंत, तू दैत्यांचा वध करू शकणार नाहीस; हे पूर्ण झाल्यावर, तपश्चर्या करून, तू सृष्टी आणि संहाराची कारणीभूत होशील. व्रते पूर्ण झाल्यावर, देवी उमा बनेल, आणि शैलजा म्हणजे पर्वतराजाची कन्या, आपले मूळ रूप धारण करील. तुझे स्वतःचे शरीरही तिच्या एका अंशरूपाने सामावेल; रूपाच्या वाटणीने, तू उमेमध्ये अस्तित्वात राहशील. वरदायिनी, जग तुझी एकानंशा म्हणून पूजा करेल; तू अनेक रूपांनी, भिन्न भिन्न स्वरूपांनी, सर्वत्र व्यापलेली आणि सर्व इच्छा पूर्ण करणारी आहेस. ब्रह्मज्ञानी तुला गायत्री म्हणतील, जिनचे मुख ओंकार आहे; बलाढ्य राजे तुला सामर्थ्य आणि तेजस्वितेचे मूर्तिमंत रूप मानतील. तू भू आहेस, लोकांची माता, आणि शूद्र तुला शैवी म्हणून पूजतात; ऋषींच्या मध्ये तू क्षमा आहेस, अढळ, आणि संयमी लोकांत तू करुणा आहेस. तू उपायांची महान संहिता आहेस, विवेकवान लोकांची नीती आहेस; तू संपत्तीचा विवेक आहेस, आणि जीवांच्या हृदयातील प्रयत्न आहेस. तू सर्व प्राण्यांसाठी मोक्ष आहेस, सर्व देहधारकांसाठी मार्ग आहेस; प्रसिद्धांमध्ये तू कीर्ती आहेस, आणि सर्व देहधारकांची मूर्ती आहेस. ज्यांच्या हृदयात कामना आहे, त्यांना तू आनंद आहेस; जे सुखाने पाहतात, त्यांना तू हर्ष आहेस; जे अलंकारांनी सजले आहेत, त्यांना तू सौंदर्य आहेस, आणि दुःखग्रस्तांना तू शांती आहेस. सर्व ज्ञानरूपांत तू मोह आहेस, यज्ञ करणाऱ्यांसाठी तू ध्येय आहेस; महासागरांसाठी तू काठ आहेस, आणि खेळकरांसाठी तू क्रीडा आहेस. तू वस्तूंच्या उत्पत्तीची कारणीभूत आहेस, जगांची पालनकर्ती आहेस; तू काळरात्र आहेस, अनंत जगांच्या रांगांचा संहार करणारी आहेस. तू प्रिय आलिंगनाचा आनंद देणारी रात्र आहेस; म्हणून, हे देवी, जगात तुला अनेक आणि विविध रूपांनी पूजले जाते. जे तुला स्तुती करतात, वा पूजा करतात, त्यांना सर्व इच्छित वस्तू नक्कीच प्राप्त होतील—यात शंका नाही. असे ब्रह्मदेवाने सांगितल्यावर, रात्र देवीने हात जोडून ‘तथास्तु’ असे उत्तर दिले आणि ती वेगाने हिमालयाच्या श्रेष्ठ निवासस्थानी गेली. तिथे, रत्नांनी सजलेल्या भव्य राजमहलात, तिने मेना देवीला पाहिले, जिनचे मुख पांढऱ्या कमळासारखे होते. त्यांचे मुख किंचित काळसर, उंच स्तनांच्या भाराने किंचित वाकलेली, बलशाली औषधींनी अलंकृत, आणि मंत्रराज्ञीच्या सेवेत रमलेली होती. तिच्या संरक्षणासाठी तिने सोन्याचा, रत्नजडीत नाग धारण केला होता; ती अनेक रत्नदीपांच्या प्रकाशाने उजळून निघाली होती, जणू महान विश्वेच तेजाने चमकत आहेत.