गंधर्व, राक्षस, यक्ष, किन्नर आणि महान नाग विविध अद्भुत शस्त्रांनी सज्ज होऊन, सुवर्णालंकारांनी अलंकृत होऊन, त्या युद्धभूमीवर एकत्र आले. असंख्य समूह, आपापल्या वैशिष्ट्यपूर्ण चिन्हांनी ओळखले जाणारे, गायकांच्या मंडळींसह, दैत्यांच्या विनाशाने आनंदित होत, आपल्या गौरवाचे प्रदर्शन करत, इंद्र आणि इतर देवांसोबत उत्साहाने तिथे जमले. इंद्राची सेना, अमर देवांच्या संरक्षणाखाली, उंच उंच पांढऱ्या पताका फडकावत, शेकडो हत्ती आणि घोड्यांच्या गर्जनेने गगनात गूंजत होती. ही सेना दितीपुत्रांसाठी शोकाचे कारण ठरली. देवांची ही प्रचंड सेना पुढे सरकत असताना, हत्तीच्या रूपातील एक भीषण दैत्य, जणू प्रचंड काळ्या मेघांचा समूहच, समोर आला. त्या दैत्याने, क्रोधाने वाकलेल्या ओठांनी आणि परशुहस्ताने, देवांना रणांगणात चिरडले आणि काहींना हाताने दूर फेकून दिले. हा दैत्यराज आपल्या पराक्रमाने अत्यंत भयंकर वाटत होता; त्याने देवांची सेना उद्ध्वस्त केली. यक्ष, गंधर्व आणि किन्नर यांनी सर्वांनी एकत्र येऊन विविध अद्भुत शस्त्रास्त्रांची सरबत्ती केली—पाश, परशु, चक्र, भाले, गदा अशा असंख्य अस्त्रे त्यांनी सोडली. पण त्या दैत्याने, जणू कळपाचा प्रमुख प्राणी घास गिळतो तसा, भाले, शूल, तीक्ष्ण तलवारी, मोठ्या गदा—सर्व अस्त्रे सहज गिळून टाकली. आपली लांब आणि प्रचंड सोंड फडफडवत, तो हत्तीदैत्य देवांच्या सैन्यातून धडधडत चालला होता, त्याचे दर्शनही भीतीदायक होते. जिथे जिथे हा दैत्य देवांच्या समूहावर तुटून पडला, तिथे तिथे विलापाचा मोठा आवाज उठला. देवांची सेना सर्व दिशांना पळू लागली तेव्हा रुद्र, आपल्या गर्वाने फुलून, एकमेकांत म्हणाले, "हा हा! दैत्यराजाला पकडा! ज्याचे आश्रयस्थान नष्ट झाले आहे, त्याला भेदून टाका! धारदार भाल्यांनी त्याला ओढा, त्याच्या महत्त्वाच्या अंगांवर वार करा!" हे ऐकून कपाली, डोळ्यांत प्रचंड क्रोध घेऊन, डाव्या हाताने आपले धारदार भाले उचलून स्वच्छ केले. कपालीने कपाळावर आठ्या घालून, भला मोठा भाला घट्ट पकडून, रणभूमीत दैत्यराजावर झडप घातली. कपालीने हत्तीदैत्याच्या कुशीवर प्रहार केला; मग सर्व दहा रुद्रांनी उत्तम लोखंडी शस्त्रांनी एकत्रितपणे त्या दैत्यावर हल्ला चढवला. ते रुद्र, पर्वतासारख्या मोठ्या त्या दैत्यराजाला शूलांनी भेदू लागले; तीक्ष्ण शस्त्रांच्या वेदनेने त्याच्या जखमांतून रक्त वाहू लागले. काळ्या वर्णाचा तो दैत्य, जणू शरद ऋतूतील निर्मळ तळे, सभोवताली फुललेल्या लाल-निळ्या कमळांनी वेढलेले, तसा तेजस्वी दिसू लागला. त्याच्या राखेसारख्या शुभ्र शरीराभोवती, रुद्र जणू हंसासारखे फिरत होते; त्रस्त झालेला दैत्य, कानाच्या पाळ्या थरथरत, पुढे आला. त्या हत्तीदैत्याने आपल्या दहा सुळ्यांनी शंभुला नाभीमध्ये भोसकले; शंभु दोन रुद्रांमध्ये सापडलेला पाहून, उर्वरित नऊ रुद्रांनी अद्भुत पराक्रम केला. त्यांनी विविध शस्त्रांनी त्या अमरद्वेष्ट्याच्या शरीरावर प्रहार केले, निर्भय आणि बलवान होऊन रणभूमीत ठाम उभे राहिले. जंगलात जशी ससाण्यांची टोळी मृत म्हशीभोवती जमा होते, तशी स्थिती झाली; दैत्यांचा सेनापती कपालीला सोडून पुढे निघून गेला. रागाने दैत्याने नऊ रुद्रांवर वेगाने झडप घातली, आपल्या पायांनी, सुळ्यांनी आणि सोंडेने त्यांना चिरडले. त्या प्रचंड युद्धाने थकलेला असताना, कपालीने त्या अमरद्वेष्ट्याचा हात पकडला. त्याने हत्तीदैत्याला जोरात फिरवून भिरकावले; दैत्य थकलेला, जीव मुठीत धरून उभा होता. अखेरीस, त्या युद्धात दैत्याचा उत्साह संपला, विजयाची आशा सोडून दिली; तेव्हा कपालीने त्याच्या अंगावरील कातडी फाडून ती भीषण वस्त्र म्हणून अंगावर घेतली. दैत्याच्या प्रत्येक अवयवातून रक्ताच्या धारा वाहू लागल्या; कपालीने त्या कातडीचे वस्त्र बनवले. दैत्याचा मृत्यू पाहून, दैत्यांचे बलाढ्य सेनापती घाबरून पळून गेले, हजारोच्या संख्येने पडले, कपालीच्या हत्तीच्या कातडीच्या वस्त्रधारणेचे दृश्य पाहून भयभीत झाले. सर्व दिशांना, पृथ्वीवर आणि आकाशात, त्या भयंकर रुद्राचे दर्शन दैत्यांना झाले; दैत्यराजाचा पराभव झाल्याचे दृश्य सर्वांनी पाहिले. हत्तीवर आरूढ झालेला दैत्यराज, आपला नगारा नष्ट झालेला, जणू प्रलयकालीन काळमेघासारखा, बलाढ्यांनाही भीतीदायक वाटू लागला. तो वेगाने देवांच्या सैन्याकडे झडप घालत, त्यांना हादरवून टाकू लागला. जिथे जिथे निमीचा हत्ती गेला, तिथे तिथे देव आपली वाहने सोडून, आपला हेतू विसरून, घाबरून पळून गेले; स्वर्गातील हत्तीही त्या दैत्याच्या हत्तीच्या वासाने दूर पळाले. देवांची सेना पळू लागली असता, इंद्र मात्र आठ दिशांचे पालक आणि केशव यांच्यासह ठाम उभा राहिला. निमीचा हत्ती इंद्राच्या ऐरावताजवळ आला तेव्हा, ऐरावताने प्रचंड गर्जना करत पुढे झेप घेतली. जरी प्रयत्नपूर्वक धरून ठेवला तरी तो युद्धात स्थिर राहिला नाही; ऐरावत पळू लागला, तेव्हा पकाशासन (इंद्र) त्यावर चढला. उलट्या दिशेला तोंड करून, त्याने दैत्यराजाच्या सैन्यावर युद्ध केले; मग शतक्रतु (इंद्र) ने आपला वज्र घेऊन निमीच्या छातीवर प्रहार केला. इंद्राने आपली गदा घेऊन हत्तीच्या गालावर जबरदस्त प्रहार केला; पण निमी निर्भय आणि धाडसी असल्याने, त्या प्रहाराचा त्याने काहीही विचार केला नाही. निमीने आपला गदा घेऊन ऐरावताच्या कंबरेवर प्रहार केला; त्या प्रहाराने इंद्राचा हत्ती रणभूमीत कोसळला. पर्वतासारखा तो हत्ती मागे पाय ठेवून जमिनीवर पडला; पण आपल्या चपळतेमुळे तो पुन्हा वेगाने उभा राहिला. तरीही, निमीच्या हत्तीच्या भीतीने, तो लगेच युद्धातून मागे हटला; त्याच वेळी, धुळीने आणि खड्यांनी भरलेला एक तेज वारा वाहू लागला. निमीचा हत्ती, शत्रूला सामोरा जाऊन, वेगाने पर्वतांना हलवू लागला; त्याच्या जखमांतून रक्त वाहत होते, आणि तो जणू वितळलेल्या धातूच्या तळ्याने युक्त पर्वतासारखा तेजस्वी दिसत होता.