धनाचा अधिपती कुबेराने, आपल्या बाणांचा वर्षाव निष्फळ झालेला पाहताच, सुवर्ण घंटांनी अलंकृत अशी एक अपराजित भाला उचलली. आपल्या रत्नजडित कंकणांनी झळकणाऱ्या भुजेद्वारे, तो भाला त्याने कुजंभाच्या दिशेने वेगाने फेकला. तो भाला क्रूरपणे कुजंभाच्या हृदयाला भेदून गेला, जणू दीन आणि लोभाने पछाडलेल्या मनुष्याचे भाग्य त्याला छिन्नभिन्न करते. हृदय छेदून तो भाला जमिनीवर पोहोचला; क्षणभरातच, भीषण रूपाचा तो असुर डगमगू लागला. पण त्या असुराने लगेचच धारदार दगडी टोक असलेली एक लांब भाला उचलली आणि युद्धभूमीत धनदाच्या छातीत ती घाव घातली. शिवाय, आपल्या तीक्ष्ण आणि बोचऱ्या शब्दांनी, त्या दुष्टाने सज्जन धनदाच्या मनाला जखमी केले, जसे दुष्ट माणूस सत्पात्राला दुखावतो. त्या भाल्याच्या घावाने धनाधिपती बेशुद्ध झाला आणि तुटलेल्या ध्वजासारखा रथाच्या आधारावर कोसळला. धनाधिपती कुबेराची ही स्थिती पाहून, तलवारधारी निरृती, आपल्या रात्री संचार करणाऱ्या सैन्यासह पुढे आला. त्याने भयंकर पराक्रम असलेल्या कुजंभावर झपाट्याने धाव घेतली. राक्षसांचा अधिपती असलेल्या त्या बलाढ्य कुजंभाला पाहून, निरृतीने आपल्या सैन्याला राक्षसाधिपतीचा वध करण्याचा आदेश दिला. त्या भीषण शस्त्रांनी आणि बाणांनी सज्ज सैन्याने पुढे सरसावताच, निरृती आपल्या रथातून झपाट्याने उडी मारून उतरला. त्याच्या रत्नजडित अलंकारांनी तो तेजस्वी दिसत होता, आणि आकाशात उमललेल्या कमळासारखा त्याचा तलवार चमकत होता. आपल्या दीर्घ भुजांनी, तो सर्वत्र—समोर, मागे, वर, खाली—शत्रूंची मस्तके छाटू लागला. रागाने ओठ घट्ट दाबलेले, कपाळावर भीषण आठ्या, डोळे रक्तबंबाळ—अशा भयानक क्रोधाने तो युद्धात असुरांचा संहार करू लागला. आपलीच सेना जवळजवळ नष्ट झालेली पाहून, कुजंभाने धनदाला सोडून दिले आणि राक्षसाधिपतीवर तुटून पडला. तेवढ्यात, जंभ नावाचा असुर शुद्धीवर आला आणि धनदाच्या सेवकांना हजारोंनी जिवंत पकडून, दोऱ्यांनी बांधून टाकले. असुरांनी विविध प्रकारचे सजीव रत्न, दिव्य वाहने आणि हजारो उड्डाण करणारे रथ हस्तगत केले. धनाधिपतीला शुद्धी आली, आणि हे सर्व पाहून, त्याने संतापाने दीर्घ श्वास सोडला, डोळे लाल झाले. त्याने मनात गरुडास्त्राचे ध्यान केले, धनुष्याला बाण लावून, तो शत्रूंचा संहार करणारा बाण असुरांच्या सैन्यात सोडला. प्रथम त्याच्या धनुष्यापासून धुराचे ढग बाहेर पडले; मग असंख्य ज्वलंत ठिणग्या निर्माण झाल्या. त्या अस्त्राने आकाश चारही बाजूंनी ज्वाळांनी भरून टाकले; हळूहळू ते अनेक रूपांमध्ये अव्याहत आणि अपराजित झाले. संपूर्ण जग काळोखाने आच्छादित झाले, रूपहीन दिसू लागले; आणि मग आकाशात केवळ तुझ्या तेजाचा शुद्ध प्रकाश प्रकट झाला. हे पाहून, प्रचंड शक्तिमान कुजंभा पायी चालतच धनदावर तुटून पडला आणि भीषण गर्जना करू लागला. असुर सरळपणे जवळ येताना पाहून, धनाचा अधिपती घाबरला आणि पळू लागला. पळता पळता त्याचा रत्नजडित मुकुट जमिनीवर पडला, जणू सूर्याचा तेजस्वी मंडल आकाशातून खाली कोसळावे. आपला तेजस्वी स्वामी रणभूमीतून मागे हटताना पाहून, शूर आणि कुलीन यक्षांनी, ‘स्वामीच्या पडलेल्या अलंकारापुढे आम्ही रणांगणात प्राण देऊ’, असा निश्चय केला. विविध शस्त्रास्त्रांनी सज्ज, युद्धाची आस असलेले हे बलाढ्य यक्ष मुकुटाभोवती उभे राहिले. धनसंपन्न, अभिमानी वीर—धनदाचे सेवक—तेथे उभे असताना, त्या भीषण असुराने संतापाने पेटून, भुशुंडी नावाचे पर्वताएवढे, भयानक अस्त्र उचलले आणि मुकुटाचे रक्षण करणाऱ्या रात्री संचार करणाऱ्या यक्षांचा संहार केला. त्यांना पांगवून, असुराने मुकुट आपल्या रथावर ठेवला; अशा प्रकारे, देवांचा शत्रू असलेला तो असुर रणात धनाधिपतीवर विजय मिळवून विजयी झाला. सर्व धन, रत्न, सजीव संपत्ती आणि जीव, हे सर्व जंभ नावाचा असुर, दैत्यांचा सिंह, आपल्या सैन्यासह घेऊन गेला; आणि धनाधिपती, केस विस्कटलेले, दुःखी अवस्थेत देवाधिदेवांकडे गेला. यानंतर, रात्रसंचारीचा पुत्र कुजंभा, राक्षसाधिपतीसोबत, आपल्या अव्याहत काळ्या मायाजाळावर अवलंबून, युद्धात उतरला. त्याने दैत्याधिपतीला मोहून टाकले, जग काळोखाने व्यापून टाकले; दैत्यांचे डोळे आणि सैन्य दोन्ही निष्प्रभ झाले. त्या ठिकाणी, ते एक पाऊलही पुढे टाकू शकले नाहीत; आणि मग विविध शस्त्रांच्या वर्षावाने दैत्यांची महान सेना— —ज्यांच्या वाहनांवर दाट धुक्यासारखा अंधार पसरला होता—ती नष्ट झाली; दैत्यांचा संहार होत असताना, कुजंभाचा मनही गोंधळून गेला. मग, काळ्या मेघासारखा दिसणारा दैत्यराज महिषाने, उल्कांच्या समूहाने अलंकृत सावित्र अस्त्र तयार केले. ज्वलंत सावित्र अस्त्राने ती भीषण, घनदाट अंधारी पूर्णपणे नष्ट केली. नंतर, ठिणग्यांनी चिन्हांकित केलेल्या दुसऱ्या अस्त्राने सारा अंधार दूर केला, जणू शरद ऋतूतील कमळांनी भरलेले निर्मळ सरोवर उजळून निघावे. अंधार निवळताच, दैत्यराजांनी आपली दृष्टी पुन्हा मिळवली आणि तीव्र संकल्पाने आपल्या सैन्यासह देवांविरुद्ध अद्भुत कृत्य केले. संतापाने त्यांनी अस्त्रे सोडली; नागास्त्राचा वापर करत, त्यांनी भयंकर धनुष्यबाण उचलले, जे जणू विषारी सर्पांसारखे होते. कुजंभा, आपल्या अनुयायांसह, राक्षसाधिपतीच्या सैन्यावर तुटून पडला, आणि तो पुढे येताना पाहून, राक्षसांचा अधिपती सज्ज झाला.