धनाचा अधिपती, श्रीमंत कुबेर, पायी आणि रथावरून, हातात एक भयंकर गदा घेतला. ही गदा गर्विष्ठ शत्रूंना मोठ्या युद्धांत संपवणारी, अनेक वर्षे पूजित, कोणत्याही प्राण्यांना दुर्लंघ्य, विविध चंदनांनी अंगाला लावलेली आणि दिव्य फुलांनी सजवलेली होती. ती गदा शुद्ध, लोखंडाची, जड, कधीही अपयशी न होणारी, आणि सोन्याच्या अलंकारांनी शोभिवंत होती. संतप्त झालेल्या कुबेराने ती गदा जंभ राक्षसाच्या डोक्यावर जोरात फेकली. ती गदा वीजेच्या झुंबासारखी तेजस्वी दिसत असता, जंभाने तिच्या दिशेने शस्त्रांचा वर्षाव केला. त्याने चक्र, कवटी, भाले, भुशुंडी आणि पत्तिश अशी अनेक शस्त्रे, सोन्याच्या कडे घातलेल्या भुजांनी, अत्यंत धैर्याने फेकली. पण कुबेराच्या गदेने ती सर्व शस्त्रे निष्प्रभ केली आणि ती भयंकर गदा पर्वताच्या गुहेत पडणाऱ्या उल्केसारखी झळाळत जंभाच्या छातीवर आदळली. त्या प्रचंड आघाताने जंभ रथाच्या नाभीवर कोसळला आणि त्याच्या शरीरातून रक्ताच्या धारांचा प्रवाह वाहू लागला; तो शुद्ध हरपला. जंभ मेला असे समजून, कुजंभाने भयंकर गर्जना केली आणि कुबेराच्या शब्दांनी तो अधिकच संतप्त झाला. त्याने सर्व दिशांना बाणांचे जाळे तयार केले, पण कुबेराने ती जाळे तीक्ष्ण अर्धचंद्राकार बाणांनी छाटून टाकली. मग शक्तिशाली कुबेराने त्याच्यावर बाणांचा वर्षाव केला, पण राक्षसाने ती सर्व बाणांची गर्दी आपल्या तीक्ष्ण बाणांनी छाटली. आपल्या बाणांचा वर्षाव निष्फळ झाल्याचे पाहून, कुबेराने सोन्याच्या घंटांनी सुशोभित, कोणालाही पराभूत करू न शकणारे एक भाले उचलले. आपल्या दागिन्यांनी झळाळणाऱ्या भुजेद्वारे त्याने ते भाले कुजंभावर वेगाने फेकले. ते भाले कुजंभाच्या हृदयातून क्रूरपणे आरपार गेले, जसे दुर्बल मनुष्याच्या हृदयात लोभाचा नाश करणारे दैव. भाले हृदय भेदून पृथ्वीवर जाऊन लागले; क्षणभरातच तो भयंकर रूपाचा राक्षस डगमगू लागला. त्यानंतर, राक्षसाने धारदार दगडी टोक असलेली लांब भाला उचलला आणि युद्धात धनदाच्या छातीवर प्रहार केला. त्याने आपल्या शस्त्रासारख्या तीक्ष्ण आणि वेधक शब्दांनीही त्या धर्मात्म्याच्या हृदयाला जखमी केले, जसे दुष्ट पुरुष सज्जनाचा घात करतो. त्या भाल्याच्या प्रहाराने धनद बेशुद्ध झाला आणि तुटलेल्या पताकेसारखा रथावर कोसळला. धनद, राजांचा अधिपती, अशा अवस्थेत पडलेला पाहून, तलवारधारी, रात्री हिंडणाऱ्या सैन्यासह निरृती पुढे सरसावला. तो वेगाने कुजंभावर झडप घालू लागला; आणि भयंकर पराक्रमी कुजंभाला, राक्षसांचा राजा, समोर पाहून निरृतीने आपल्या सैन्याला युद्धाचा आदेश दिला. त्या भयंकर शस्त्रांनी आणि बाणांनी सुसज्ज अशा सैन्याने आदेश ऐकून रणभूमीत गर्दी केली. निरृती, आपल्या दागिन्यांच्या तेजाने उजळणारा, रथावरून उडी मारून खाली उतरला. त्याच्या तलवारीसह, जी आकाशातील न उमललेल्या कमळासारखी प्रकाशमान होती, त्याने आपल्या दीर्घ भुजांनी चारही दिशांना—समोर, मागे, वर, खाली—शत्रूंच्या मस्तकांचे छेद केले. त्याने क्रोधाने ओठ घट्ट दाबले, कपाळावर आठ्या उमटल्या, डोळे संतापाने लाल झाले आणि रणभूमीत राक्षसांचा संहार केला. आपले सैन्य जवळजवळ नष्ट झालेले पाहून, कुजंभाने धनदाला सोडून राक्षसांच्या राजावर झडप घातली. दरम्यान, जंभ शुद्धीवर येऊन, कुबेराच्या हजारो सेवकांना जिवंत पकडून दोऱ्यांनी बांधले. राक्षसांनी विविध प्रकारचे सजीव रत्न, दिव्य वाहनं आणि हजारो उडणारे रथ हस्तगत केले. धनदाने पुन्हा शुद्धीवर येऊन हे दृश्य पाहिले. तो संतापाने डोळे लाल करून, दीर्घ, गरम श्वास सोडला. त्याने ध्यानात गरुडास्त्र आठवले, धनुष्याला बाण लावला आणि शत्रूंचा नाश करणारा तो बाण राक्षससैन्यात सोडला. प्रथम त्याच्या धनुष्यापासून धुराचे ढग निघाले, मग असंख्य अग्निच्या ज्वाळा प्रकट झाल्या. मग त्या अस्त्राने आकाश सर्व बाजूंनी जळते केले; हळूहळू ते अनेक रूपांचे, अजेय बल बनले. संपूर्ण जग अंधाराने वेढले गेले, आकारहीन झाले; आणि आकाशात त्यांनी तुझे शुद्ध तेज पाहिले. हे सर्व पाहून, अत्यंत शक्तिशाली कुजंभ राक्षस पायीच धनदाकडे गर्जना करत धावला. तो थेट समोर येताना पाहून, कुबेर भयभीत झाला आणि पळू लागला. पळता पळता, त्याचा रत्नजडित मुकुट जमिनीवर पडला, जणू सूर्याचा तेजस्वी गोलच आकाशातून खाली पडला. आपला स्वामी रणभूमीतून मागे हटल्याचे पाहून, श्रेष्ठ आणि शूर यक्षांना त्या पडलेल्या मुकुटापुढे रणांगणात प्राण गमावणे उचित वाटले. असे ठरवून, ते भयंकर, युद्धास उत्सुक, विविध शस्त्रास्त्रांनी सज्ज यक्ष मुकुटाभोवती उभे राहिले. गर्विष्ठ, श्रीमंत आणि कुबेराचे सेवक असलेले हे शूरवीर तिथे उभे राहिले. त्यांना पाहून, भयंकर आणि बलवान राक्षसाने संतापाने एका पर्वतासारख्या जड आणि भयानक भुशुंडी शस्त्राने मुकुटाच्या रक्षणासाठी उभ्या असलेल्या यक्षांचा संहार केला. त्यांना पांगवून, राक्षसाने मुकुट आपल्या रथावर ठेवला; युद्धात धनदाचा पराभव करून, दैवतांचा शत्रू विजयी झाला. सर्व संपत्ती, रत्न, सजीव संपत्ती आणि जीवित प्राणी घेऊन, दैत्यराजांचा सिंह जंभ आपली सेना घेऊन निघून गेला; आणि कुबेर, केस विस्कटलेले, दुःखी मनाने देवाधिपतीकडे गेला.