रणभूमीवर घोड्यांच्या हजारो सैन्यांनी आणि रथांच्या तुटलेल्या जुव्या, अक्ष आणि चाकांनी खंडित होऊन तुकडे तुकडे झाले होते. त्या रक्ताच्या प्रवाहांनी, पृथ्वी अक्षरशः अडगळीची झाली; रक्ताच्या भयंकर प्रवाहांनी मांसभक्षकांना आनंद मिळाला, आणि रणभूमी भूतांसाठी खेळण्याचे मैदान झाले. यमाने हे सर्व विनाश पाहिले आणि त्याचा संताप प्रचंड झाला. त्याने अग्नीप्रमाणे जळणाऱ्या बाणांचा वर्षाव केला. त्याच्या अनेक बाणांनी ग्रासना हा शक्तिशाली दानव जखमी झाला; परतफेडीच्या उत्कटतेने ग्रासनाने आपला धनुष्य घेतला, त्याचा चेहरा भयंकर झाला. त्याने पाचशे तीक्ष्ण बाणांनी यमाला जखमी केले. यमाने त्या बाणांचा आणि ग्रासनाच्या असामान्य पराक्रमाचा विचार केला. यमाने ग्रासनावर भयंकर बाणांचा वर्षाव केला, मृत्युलोकाचा स्वामी असलेला यमाचा बाणांचा झोत आकाशातून पुढे सरकला. दानवांचा स्वामी ग्रासनाने आपल्या बाणांनी त्या बाणांच्या वर्षावाला छेदून टाकले, आणि ते निष्फळ झाल्याचे पाहून यमाने त्या बाणांच्या प्रवाहाकडे लक्ष दिले. ग्रासनाच्या रथावर बाणांचा ढग लक्षात घेऊन, अंतकाने त्याच्यावर भयंकर गदा जोरात फेकली. ती गदा आकाशातून झेप घेत असताना, दानवांचा आनंद वाढला; ग्रासनाने ती गदा डाव्या हाताने पकडली. ती गदा घेतल्यावर, ग्रासनाने संतापाने यमाच्या महिषावर वेगाने आघात केला आणि महिष पृथ्वीवर पडला. यमाने महिष पडताना त्यावरून उडी घेतली आणि ग्रासनाच्या चेहऱ्यावर भाला जोरात मारला. त्या भाल्याने ग्रासना बेशुद्ध झाला आणि जमिनीवर पडला. ग्रासना पडल्याचे पाहून, भयंकर पराक्रमाचा जंभा पुढे आला. यमाने जंभावर गदाने हृदयावर आघात केला, आणि त्या आघाताने यमाच्या तोंडातून रक्त वाहू लागले. कृतांत (यम) चिरडला गेल्याचे पाहून, धनाचा स्वामी कुबेर, गदा हातात घेऊन आणि हजारो यक्षांच्या सैन्याने वेढलेला, संतापाने जंभावर चालून गेला. जंभा, दानवांच्या सैन्याने वेढलेला, कुबेराचा संताप पाहून, शहाण्या आणि सौम्य शब्दांनी बोलला. त्या वेळी ग्रासना पुन्हा शुद्धीवर आला; त्याने रत्नांनी आणि सोन्याने सजलेली, शत्रूंचा नाश करणारी एक प्रचंड गदा यमावर फेकली. ती गदा भयावह आणि खोल होती; यमाने ती गदा रोखण्यासाठी स्वतःची भीतीदायक गदा, जगांना भयभीत करणारी, आकाशात फेकली. संतापाने त्याने ज्वालांच्या हारांनी झळकणारी आपली काठी फेकली; ती काठी आकाशात गदाला भिडली आणि पावसाळी ढगासारखा गडगडाट केला. दोन्ही गदांचा आघात पर्वतांच्या संघर्षासारखा असह्य होता; त्यांच्या धडकेत दिशाही थरथरल्या, आणि प्रचंड आवाजाने सर्वत्र गोंधळ उडाला. जगात भय निर्माण झाले, प्रलय येईल की काय अशी भीती वाटली; क्षणभरात गडगडाट थांबला, आणि आकाशात ज्वालांनी झळकणारे उल्का दिसू लागले. आकाशातील त्या भयंकर धडकेत गदा नष्ट झाली; मग काठीने ग्रासनाच्या डोक्यावर आघात केला. जणू दुष्टावर अपयश कोसळल्यासारखे, ती काठी जोरात पडली; त्या आघाताने ग्रासनाला दिशा काळोखी दिसू लागली. ग्रासना बेशुद्ध झाला आणि धुळीत झाकून पृथ्वीवर पडला; दोन्ही सैन्यांतून भीषण हंबरडा उठला. क्षणभराने ग्रासना शुद्धीवर आला; त्याने आपले शरीर उद्ध्वस्त, दागिने आणि वस्त्रे अस्ताव्यस्त पाहिली. तो विचार करू लागला—कर्माचा कारण आणि परिणाम काय आहे? माझ्यासारख्या व्यक्तीसाठी स्वामीची तिरस्कार ही अपकीर्ती आहे. माझ्या पराभवाने माझ्यावर अवलंबून असलेल्या सैन्याचा नाश झाला; लोकांनी हवे तसे वागावे, कारण हे अनपेक्षित आहे. माणूस ज्याचे धन फक्त कल्पनेत आणि गर्जनेत आहे, तो काहीच नाही; असं विचारून, ग्रासना झपाट्याने उठला. ठरवून, ओठ घट्ट दाबून, ग्रासनाने काळाच्या दंडासारखी, पर्वतासारखी मोठी गदा घेतली. रथातून झपाट्याने पुढे गेला, पण युद्धात अंतकाला गाठू शकला नाही; मात्र यमाशी भिडला आणि गदा फिरवू लागला. त्याने ती भयंकर गदा वेगाने यमाच्या डोक्यावर फेकली; ती जळणारी गदा पाहून यमाच्या डोळ्यात भीती भरली. त्या शक्तिशाली ग्रासनाने भयंकर मुद्गराला फसवले, त्यामुळे मुद्गराने त्या भयंकर योद्ध्यांपासून दूर पळ काढला. ग्रासनाने यमाच्या हजारो सेवकांचा नाश केला; त्या भयंकर सेवकांचा नाश पाहून, त्याने विविध शस्त्रे उचलली आणि सेवकांची सेना पाहून तो फारच अस्वस्थ झाला. त्याला वाटले की, यमाच्या मायेमुळे हजारो यम निर्माण झाले आहेत; स्वतःला संयमित करून, ग्रासनाने सेवकांवर शस्त्रांचा वर्षाव केला. रागाने तो युगाच्या अंताच्या भयासारखा झाला; काहींना भाल्याने, काहींना सरळ बाणांनी भेदले. काहींना गदाने, काहींना गदांच्या वर्षावाने चिरडले; काहींना भयंकर जाव्हलांनी आघात केला. अनेक सेवक त्याच्या हातावर लटकले, काहींनी त्याला दगडांनी, काहींनी मोठ्या झाडांनी मारले. काहींनी त्याच्या अंगावर दातांनी चावले, तर काहींनी त्याच्या पाठीत मुठीने मारले. अशा प्रकारे, त्या भयंकर सेवकांनी आक्रमण केल्यावर, रागाने वेड्या झालेल्या ग्रासनाने आपले शरीर जमिनीवर टाकले आणि हजारो सेवकांना चिरडले. पुन्हा उठून, त्याने सेवकांना चिकटून राहिलेल्यांना मुठीने मारले; पण या सेवकांशी युद्ध करताना ग्रासना थकला.