एकमेकांना भेटताच, सेनापती आणि सैनिक विविध मार्गांनी युद्धात गुंतले. एखादा घोडा रथावर तुटून पडला, तर रथाने पायदळावर आघात केला. कुठे हत्ती पायदळासोबत भिडला, तर कुठे रथीने दुसऱ्या रथीशी झुंज दिली. दुसरीकडे, एखादा हत्ती अनेक घोड्यांशी लढत होता. काही वेळा एकटा पायदळ सैनिक मद्यधुंद हत्तींना तोंड देत होता; तेव्हा भाले, गदा, मूसळ, कुऱ्हाड, तलवारी अशा विविध शस्त्रांनी मारामारी झाली. लांब भाले, तलवारी, काटेरी शस्त्रे, मोठाले हातोडे, मृतदेह, गदा, रथाची चाके, खांब, भाले आणि शुभ्र अंकुश यांचा वापर झाला. कानांच्या आकाराचे बाण, नळकांडी, नराच, वासराच्या दातासारखे, अर्धचंद्राकार, रुंद पात्यांचे, शतदलासारखे आणि शुद्ध पोपटाच्या चोचीसारख्या टोकांचे बाण आकाशात झेपावले. या अद्भुत बाणवर्षामुळे आकाश सर्व दिशांनी झाकले गेले, आणि सर्वत्र गडद अंधार पसरल्यासारखे वाटू लागले. त्या प्रचंड गोंधळात आणि अंधारात, कोणी कोणाला ओळखू शकत नव्हते; एकमेकांना न दिसता त्यांनी भीषण अस्त्रांचा मारा केला. दोन्ही सैन्यांच्या मध्ये पडलेल्या गोष्टींकडे ते पाहू लागले—तेथे ध्वज, शस्त्रे, छत्रे आणि कानात कुंडले घातलेली मस्तके पडली होती. हत्ती, घोडे, पायदळ, पडणारे आणि पडलेले, यांच्यामुळे पृथ्वी जणू आकाशातून कमळे पडल्याने भरलेल्या सरोवरासारखी दिसू लागली. तुटलेल्या दातांचे, फोडलेल्या डोक्यांचे, छाटलेल्या सोंडीचे हत्ती, जणू पर्वतासारखे, रक्ताच्या धारा वाहत जमिनीवर कोसळले. तुटलेल्या योकांचे, अक्षांचे, चाकांचे रथ तुकडे तुकडे झाले; हजारो घोडेही पडले आणि चिरडून गेले. मग पृथ्वी रक्ताच्या प्रवाहांनी अगम्य झाली; रक्ताच्या भोवऱ्यांनी भरलेल्या नद्या मांसभक्षकांना आनंद देऊ लागल्या, आणि रणभूमी भूतांच्या खेळाची जागा झाली. इतक्यात, हे सर्व नरसंहार पाहून यम अत्यंत क्रोधाने पेटून उठला आणि त्याने जणू अग्निसारखे तेजस्वी बाणांचा मारा केला. अनेक बाणांनी जखमी झालेला बलवान ग्रसन, प्रतिशोधाच्या इच्छेने, आपल्या धनुष्याला ताणून भीषण रूप धारण करून उभा राहिला. पाचशे भयंकर बाणांनी त्याने यमाला जखमी केले; यमाने त्या बाणांचा आणि ग्रसनच्या अद्भुत पराक्रमाचा विचार केला. मग यमानेही ग्रसनवर भयंकर बाणवर्षाचा मारा केला, आणि मृत्युलोकाधिपतीचे बाण आकाशातून झेपावले. दानवराज ग्रसनने आपल्या बाणांनी त्या बाणवर्षाचा छेद केला, आणि ते निष्फळ झाल्याचे पाहून यमाने त्या बाणांच्या प्रवाहाकडे पाहिले. ग्रसनच्या रथावर झेपावणाऱ्या बाणांच्या समूहाचा विचार करून, अंतकाने भीषण गदा मोठ्या वेगाने त्याच्यावर फेकली. ती गदा आकाशातून येताना पाहून, दानवांचा आनंद उफाळून आला, आणि त्याने ती गदा डाव्या हाताने झेलली. तीच गदा पकडून, रागाने ग्रसनने ती यमाच्या म्हशीवर फेकली, आणि म्हैस जमिनीवर कोसळली. मग यमाने, आपली म्हैस पडताना पाहून, उडी मारून खाली उतरला आणि भाल्याने ग्रसनच्या चेहऱ्यावर जबरदस्त वार केला. भाल्याच्या प्रहाराने ग्रसन शुद्ध हरपून जमिनीवर पडला; ग्रसन पडलेला पाहून, भयंकर सामर्थ्याचा जंभ पुढे आला. यमाने जंभाच्या छातीवर गदेने प्रहार केला, आणि त्या प्रहारामुळे यमाच्या तोंडातून रक्त वाहू लागले. कृतांत (यम) चा पराभव पाहून, धनाचा अधिपती (कुबेर), हातात गदा घेऊन, हजारो यक्षांच्या वेढ्यात, संतापाने जंभावर चालून गेला. जंभ, आपल्या आजूबाजूला दानवांची सेना घेऊन, संतप्त कुबेर जवळ येताना पाहून, शहाणपणाने, पण सौम्य शब्दात बोलला. तोच वेळेत, ग्रसनला शुद्ध आली; त्याने रत्न आणि सोन्याने अलंकृत, शत्रूंचा संहार करणारी, जड आणि भयंकर गदा यमावर फेकली. ती अद्भुत गदा येताना पाहून, म्हशीवर आरूढ असलेल्या यमाने तिला रोखण्यासाठी स्वतःची भीषण, लोकांना भयभीत करणारी गदा सोडली. संतापाने त्याने ज्वालांनी वेढलेली गदा आकाशात झेपावली; ती गदा आकाशात दुसऱ्या गदेला भिडली आणि जणू वज्रगर्जना झाली. त्या दोन्ही गदांचा संघर्ष पर्वतांच्या धडकेसारखा असह्य होता, आणि त्यांच्या धडकेने दिशाही थरथरल्या. जगात प्रलय येईल की काय, असा भास झाला; एका क्षणात गोंगाट थांबला, आणि आकाशात ज्वलंत उल्का चमकू लागल्या. त्या भयंकर संघर्षात, आकाशात गदा नष्ट झाली; मग यमाचा दंड ग्रसनच्या डोक्यावर आदळला. जणू अपयश संपत्तीवर तुटून पडावे, तसा तो दंड त्या पाप्याच्या डोक्यावर कोसळला; त्या प्रहाराने त्याला सर्व दिशाही काळोख्या भासू लागल्या. तो शुद्ध हरपून जमिनीवर कोसळला, धुळीने माखला गेला; मग दोन्ही सैन्यांतून भयानक आक्रोश उठला. काही वेळाने ग्रसनला शुद्ध आली; त्याने आपले शरीर उद्ध्वस्त, दागिने आणि वस्त्रे विस्कटलेली पाहिली. मग त्याने आपल्या कर्माच्या कारण-परिणामाचा विचार केला; आपल्या प्रभूच्या तिरस्कारामुळे आपल्यासारख्या व्यक्तीला लज्जा प्राप्त होते, असे त्याला वाटले. माझ्या पराभवाने माझ्यावर अवलंबून असलेल्या सेना नष्ट झाल्या; लोकांनी हवे तसे वागावे, कारण जीवनात असे अनपेक्षित घडतेच. ज्याची संपत्ती केवळ कल्पनेत आणि मोठ्या गर्जनेत असते, तो काहीच नाही; असे विचार करून तो पराक्रमी पुन्हा वेगाने उभा राहिला. ग्रसनने दडपलेला क्रोध, घट्ट ओठ, आणि काळाच्या दंडासारखी, पर्वताएवढी गदा हातात घेतली. रथावर वेगाने धावत, तो युद्धात अंतकापर्यंत पोहोचू शकला नाही; पण यमाशी सामना झाला, आणि ग्रसनने गदा फिरवली. मोठ्या वेगाने त्याने ती भीषण गदा यमाच्या डोक्यावर फेकली; ती ज्वलंत गदा येताना पाहून, यमाच्या डोळ्यांत भीती भरली.