या विश्वातील आणि त्या पारलौकिक जगातील जे जीव पुण्यवान झाले आहेत, ते ‘तारका’ म्हणून ओळखले जातात, कारण ते इतरांना पार नेतात; आणि ‘शुक्लिका’ म्हणून ओळखले जातात, कारण त्यांच्या शुभ्रतेमुळे. देव, पृथ्वीवरील जीव आणि कुलातील जीव यांच्यात सूर्याला त्याच्या प्रखर तेजाच्या उष्णतेशी एकरूप झाल्यामुळे ‘सूर्य’ असे नाव मिळाले आहे. ‘स्रवती’ या मूळ शब्दाचा अर्थ प्रवाह आणि गती आहे; म्हणूनच सूर्याच्या प्रवाही आणि तेजस्वी स्वरूपामुळे तो ‘सविता’ म्हणून स्मरणात आहे. ‘चंद’ या शब्दाला अनेक अर्थ आहेत; त्यात शुभ्रता, अमरत्व, शीतलता आणि आनंद हे प्रमुख आहेत. आकाशात सूर्य आणि चंद्राच्या तेजस्वी, दिव्य गोलाकार मंडळांमध्ये, पाणी आणि प्रकाशाने बनलेल्या, शुभ्र, सुंदर आणि कळसासारख्या आकारात हे देव राहतात. या ठिकाणी कर्मदेवता वसतात; प्रत्येक मन्वंतरात ऋषी, सूर्य, ग्रह आणि इतरही असेच राहतात. हे देवांचे घर आहेत, ‘स्थान’ म्हणून ओळखले जातात; सूर्याने सूर्यस्थानात प्रवेश केला, आणि चंद्राने चंद्रस्थानात. शुक्राने त्याच्या तेजस्वी, सोळा कळ्यांच्या स्थानात प्रवेश केला; गुरूने विशाल स्थानात, आणि मंगळाने लाल स्थानात प्रवेश केला. शनीने शनीस्थानात, बुधाने बुधस्थानात प्रवेश केला; भानू आणि स्वरभानू यांनी त्यांच्या त्यांच्या स्थानात प्रवेश केला. सर्व तारे आणि अतारे त्यांच्या त्यांच्या स्थानात गेले; हे पुण्यवान तेजस्वी देवांचे घर म्हणून ओळखावे. हे स्थान सृष्टीच्या प्रलयपर्यंत टिकतात; प्रत्येक मन्वंतरात ही दिव्य स्थान आहेत. देव पुन्हा पुन्हा या स्थानात त्यांच्या स्वतःच्या ओळखीनुसार वसतात; जे गेले आहेत, ते गेलेल्या सोबत राहतात, आणि जे यायचे आहेत, ते येणाऱ्यांच्या सोबत राहतात. या स्थानात राहणारे देव वर्तमान देवांसोबत पुढे जातात; सूर्यदेव विवस्वान हा अदितीचा आठवा पुत्र आहे. तेजस्वी, धर्मशील चंद्रदेव ‘वसु’ म्हणून ओळखला जातो; शुक्र हा दैत्य, भार्गव आणि असुरांचा पुरोहित आहे. गुरू, अत्यंत तेजस्वी, देवांचा शिक्षक आहे, आणि अंगिरसाचा पुत्र आहे; बुध, मोहक, हा चंद्राचा पुत्र म्हणून स्मरणात आहे. शनी, विकृत, हा संज्ञा आणि विवस्वानचा पुत्र आहे; अग्नी विकेशीपासून जन्मलेला, आणि मंगळाचा तरुण स्वामी आहे. दक्षाच्या कन्या, ज्यांना तारांचे नाव आहे, त्यांच्या त्यांच्या क्षेत्रात स्मरणात आहेत; स्वरभानू, सिंहिकाचा पुत्र, हा असुर जीवांना एकत्र आणतो. चंद्र, सूर्य, ग्रह आणि तारे यांच्यात अधिपती देवता घोषित केल्या आहेत; या स्थान आणि त्यातील देवता यांचे वर्णन झाले आहे. शुभ्र, अग्नीप्रमाणे दिव्य, विवस्वानचे स्थान हजार किरणांचे आहे, अमाप आणि प्रकाशाने बनलेले. दिशांचे स्थान, आनंददायक, सूर्याच्या किरणांच्या घरात आहे; शुक्र, सोळा किरणांचा, जलमय देवता आहे. लाल रंगाचा, नऊ किरणांचा जलमय स्थान आहे; ब्रह्माचा मोठा, बारा किरणांचा, पिवळसर रंगाचा आहे. शनीचे आठ किरणांचे स्थान काळे, वृद्ध आणि लोखंडासारखे आहे; स्वरभानूचे स्थान लोखंडाचे, जीवांसाठी दुःखदायक आहे. तारे हे पुण्यवानांचे आश्रयस्थान आहेत, त्यांच्या किरणा सुवर्ण आहेत; तारे म्हणून ओळखले जातात, कारण ते आकाशात पार जातात आणि शुभ्र आहेत. सूर्याचा विस्तार नऊ हजार योजनांचा आहे; त्याचा गोल तीन पट रुंद आहे, आणि भास्कराचा विस्तारही तसाच आहे. चंद्राचा विस्तार सूर्याच्या दुप्पट आहे; आणि त्याचा गोल तीन पट अधिक रुंद आहे, कारण तो पूर्ण आहे. सर्वांच्या वर ताऱ्यांचे मंडळ आहे, प्रत्येकाचे माप अर्धा योजन आहे; त्याच्या पलीकडे इतर गट आहेत. स्वरभानू, सम होऊन, त्यांच्या खाली फिरतो, पृथ्वीचा गोलाकार छाया उचलतो. तिसरे, अंधारयुक्त स्थान ब्रह्माने निर्माण केले; सूर्याला सोडून तो चंद्राच्या संधीवर पोहोचतो. चंद्रावरून तो सूर्याच्या संधीवर पुन्हा जातो; स्वतःच्या तेजाने तो आघात करतो, म्हणून त्याला स्वरभानू म्हणतात. चंद्रातून, सोळा भागांपैकी एक भाग भार्गवाला दिला आहे; विस्तार आणि गोल योजनेनुसार मोजले जाते. भार्गवापासून, एक चौथाई कमी, बृहस्पती म्हणून ओळखले जाते; बृहस्पतीपासून, केतु आणि वक्र यांना एक चौथाई कमी आहे. विस्तार आणि गोलापासून, बुध त्या दोघांपेक्षा एक चौथाई कमी आहे; तारे आणि नक्षत्रांचे स्वरूप येथे सर्वांना रूप आहे. ती रूपे बुधासारखी आहेत, पण विस्तार आणि गोलापासून तारे आणि नक्षत्रांचे स्वरूप एकमेकांपेक्षा कमी आहे. पाचशे, चारशे, तीनशे, दोनशे आणि एकशे—हे ताऱ्यांचे मंडळ सर्वांच्या वर आहेत. प्रत्येकाचे माप अर्धा योजन आहे; त्यापेक्षा लहान काही नाही. त्यांच्या वर ग्रह आहेत, काही उग्र, काही सात्त्विक. सौर, अंगिरस आणि वक्रगती ग्रह मंदगती आहेत; त्यांच्या खाली पुन्हा चार मोठे ग्रह आहेत. सोम, सूर्य, बुध आणि भार्गव हे सर्व वेगाने फिरतात; जितकी नक्षत्रे आहेत, तितके तारे आहेत, कोटींमध्ये मोजले जातात. सर्व ग्रहांमध्ये सूर्य खाली फिरतो, मोठा गोल तयार करतो; त्याच्या वर चंद्र फिरतो. चंद्राच्या वर नक्षत्रांचा गोल फिरतो; नक्षत्रांच्या वर बुध आहे, आणि बुधाच्या वर भार्गव. भार्गवाच्या वर वक्र आहे; वक्राच्या वर बृहस्पती आहे; त्याच्या वर शनीश्चर आहे, जो देवांचा गुरूच्या वर उभा आहे. अशा प्रकारे, देव, ग्रह, तारे, त्यांच्या त्यांच्या स्थानात, त्यांच्या त्यांच्या गुणधर्माने, सृष्टीच्या प्रलयापर्यंत वसतात, आणि प्रत्येक मन्वंतरात पुन्हा पुन्हा देवांचे स्थान आणि त्यांच्या अधिपती देवता यांचे दिव्य वर्णन होते.