त्या दिवशी, राजाने एका अद्भुत देवतेचे दर्शन घेतले—त्याच्या कमलाकार मुकुटामुळे, तो देव तेजस्वी आणि भव्य दिसत होता. राजाने त्याच्याकडे थेट पाहिले आणि अत्यंत श्रद्धेने नमस्कार केला. शास्त्रानुसार, राजाने गुडघे आणि डोके जमिनीला टेकवून, माधुसूदनाची हजार नावांनी स्तुती केली. नंतर, पुन्हा पुन्हा उठून, त्या सुंदर देवालयाभोवती प्रदक्षिणा घातली आणि पुन्हा त्या आश्रमात निवास केला. राजा मग त्या गुहेतून बाहेर पडला आणि दुसऱ्या आकर्षक गुहेत आश्रय घेतला. तिथे त्याने कठोर तप केले, माधुसूदनाची पूजा केली. विविध फुलं, फळं, कंद आणि दूध यांचा वापर करून, तो रोज तीन वेळा स्नान करत, अग्निपूजेला समर्पित होता. दिव्य सरोवरातील पाण्याचा वापर करून, तो सतत प्राणायाम करत होता आणि सर्व अन्नाचा त्याग केला होता. राजा एक अनौपचारिक गुहेत झोपत असे, अन्नविधी पूर्णपणे सोडून फक्त पाणी पित असे; तरी त्याचे शरीर थकले नाही—हे एक आश्चर्यच होते. अशा प्रकारे, राजा तपात मग्न राहून, सर्वोच्च देवाची सतत पूजा करत, त्या आश्रमात काही काळ वास्तव्य करत होता. त्याला कोणतीही दु:ख जाणवत नव्हती—जणू तो स्वर्गातच होता. त्या रम्य आश्रमात, राजाने अन्न आणि सर्व वस्तूंचा त्याग केला होता. तिथे तो गंधर्व आणि अप्सरांचा खेळ व क्रीडा पाहत होता. राजाने अनेक फुलं गोळा केली, हार विणले, त्यातील सर्वोत्कृष्ट हार देवाला अर्पण केला आणि नंतर गंधर्वांना दिला. जरी त्याने फुलं गोळा करणाऱ्या आणि मनमुराद खेळणाऱ्या लोकांचे विविध कृत्य पाहिले, तरी प्रत्यक्षात त्याने त्यांना पाहिलं नाही. फुलं गोळा करण्यात मग्न असलेल्या एका स्त्रीला वेल्यांच्या जाळ्यात अडकवून, तिच्या सखी आणि प्रियकराने तिला सोडून दिलं. दुसरी, कमळाच्या सुवासाने भरलेली, तिच्या श्वासामुळे मधमाशा तिच्या चेहऱ्यावर जमा झाल्या; तिच्या प्रियकराने तिला मुक्त केलं. एका स्त्रीचे डोळे मधयुक्त मधमाशांनी झाकले गेले, तिचा प्रियकर तिच्या श्वासाने तिच्या दृष्टीला अडथळा आणत होता. एक तेजस्वी स्त्री, फुलं गोळा करून, ती आपल्या प्रियकराला दिली; त्याने विणलेल्या फुलांच्या मुकुटात सजून, ती फुलांच्या मुकुटासह चमकत होती. दुसरी स्त्री, स्वतः फुलं गोळा करून, प्रियकराने मुकुट घालून, स्वतःला पूर्णत्व मिळाल्यासारखी मानत होती, तिच्या मनात उत्कटता वाढली होती. त्या एकांत वनात, एक वेल—अद्वितीय फुलांनी सजलेली—तिचा प्रियकर तिला गुप्तपणे घेऊन गेला. वेल्यांमध्ये फुलं शोधताना, एक स्त्री स्वतःला सर्व गुणांनी श्रेष्ठ मानत होती. काहींनी राजाला कमळांच्या मध्ये, गंधर्व आणि दिव्य, मोहक स्त्रियांबरोबर वेगवेगळ्या खेळात सहभागी होताना पाहिले. एक स्त्री, उजळ हास्याने, आपल्या प्रियकराला पाण्याने मारली; त्याने तिला प्रत्युत्तर दिल्यावर, ती आनंदित झाली. एक सुंदर स्त्री, थकली असल्याने, प्रियकराला मारली; तिचा भव्य रूप, तिच्या श्वासासह नृत्य करताना, तिच्या उरोजांची हालचाल दिसत होती. पाण्यातील खेळात प्रियकराने तिचे केस ओढल्याने, तिच्या चेहऱ्यावर गुंतलेल्या बटांनी ती कमळाभोवती मधमाशा जमलेल्या कमळासारखी चमकत होती. कमळाच्या बागेत फुलांनी झाकलेली, जी तिच्या डोळ्यांसारखी होती, एक स्त्री बराच वेळ लपली होती; अखेर तिच्या प्रियकराने तिला शोधून काढलं. स्नान करून, थंडावा अनुभवत, एक स्त्री उत्सुकतेने बोलली; तिने आपल्या प्रियकराला आलिंगन दिलं, तिच्या दीर्घकालीन इच्छेची पूर्ती केली. एक स्त्री, सुंदर, ओलसर वस्त्र अंगावर घालून, उजळ हास्याने, उपस्थितांमध्ये उत्कटता जागवत होती. फुलांचा हार गळ्यात घालून, प्रियकराने तिला पाण्यात खेचले; हार तुटून पडल्यावर, ती दीर्घकाळ हसली. मैत्रिणीने गुडघ्यावर ओरखडा मारल्याने, एक स्त्री घाबरून, आपल्या प्रियकराच्या आश्रयाला गेली आणि तिथे बराच वेळ राहिली. दुसरी, प्रियकराने तिच्या केसांवर पाणी ओतल्याने पाठ ओलसर झाली; ती दगडावर बसली आणि तिच्या पतीने तीला उत्कट नजरेने पाहिलं. हार फाटलेले, उरोजावर प्रियकराने लावलेला केशर, जणू प्रेमक्रीडा झाल्यावर, त्या सरोवराचे पाणी चमकत होते. जनार्दन देव, दिव्य गंधर्व आणि अप्सरांच्या समूहांनी सन्मानित, भव्य स्नान करून दिसत होता. दुसरीकडे, राजाने वेल्यांच्या घरात स्त्रियांना पाहिलं—त्या स्वतःच्या शरीराला सजवत, मनात प्रियकराच्या विचारात मग्न होत्या. एक स्त्री, हातात आरसा घेऊन, प्रियकराच्या संदेशवाहकाने सांगितलेल्या शब्द ऐकत होती, त्यामुळे तिचा तेज अधिक वाढला. दुसरी, संदेशवाहकाने घाई केली, प्रेमात इतकी तल्लीन होती की, दागिने मांडताना तिला काय करत आहे हे कळलेच नाही. निळ्या गवताच्या कुरणात, वाऱ्याने फुलांचे गुच्छ सुगंधित झालेले, एक स्त्री मैरेया मदिरा पिताना दिसली. एक सुंदर स्त्री स्वतःच्या प्रियकराला पेय दिलं; दुसरी, मोहक रूप असलेली, प्रियकराने स्वतःच्या हाताने दिलेलं पेय प्याली. एक, निळ्या कमळांनी सजवलेलं दूध पिऊन, डोळ्यांनी खेळ करत, प्रियकराला विचारलं, “माझ्या कमळा, तू कुठे गेलास?” प्रियकराने सांगितलं, “तू दोन्ही स्वतःच प्यायलीस,” हे लक्षात आल्यावर, ती निरागसपणामुळे फारच लाजली. एक सुंदर भुवया असलेली स्त्री, प्रियकराने दिलेले, विशेष स्वाद असलेले शेष पेय प्याली, त्यामुळे उत्कटता वाढली. त्या मद्यपानाच्या स्नेहगोष्टीत, त्या श्रेष्ठ पुरुषाने विविध गीतं ऐकली, ज्या तारवाद्यांच्या सुरांनी मिश्रित होत्या. संध्याकाळी, हे राजन, त्या स्त्रिया, अनेक वाद्यांसह, जनार्दन—देवांचा देव—याच्या समोर नृत्य करत होत्या.