त्या राजाने एका अद्भुत राजमहालात प्रवेश केला, जिथे भगवंत, देवाधिदेव जनार्दन, शेषनागाच्या गुंडाळ्यांवर शयन करत होते. सर्व अलंकारांनी सुशोभित झालेला तो प्रभू, एक गुडघा वाकवून, त्याचा पाय नागराज शेषाच्या फण्यावर ठेवून विश्रांती घेत होता; दुसरा पायही त्याचप्रमाणे ठेवलेला होता. लक्ष्मीदेवी त्या शेषनागाच्या गुंडाळ्यांना शमवित होती, आणि प्रभूंचा एक पाय तिच्या मांडीवर विसावत होता. प्रभूंचा एक भुजंग, सुंदर बाजूबंदांनी अलंकृत, शेषाच्या गुंडाळ्यांवर ठेवलेला होता, तर एक हात डोक्याच्या मागे, आणि दुसरा हात पुढे पसरलेला होता. त्यांचा वाकवलेला गुडघा रत्नांनी जडलेल्या कंकणाने शोभून दिसत होता; आणखी एक हात किंचित वाकलेला, नाभीच्या जवळ ठेवलेला होता. भगवंताच्या तिसऱ्या आणि चौथ्या हातात, एकात पारिजातकांच्या फुलांची माळ होती, जी त्यांच्या नाकाच्या रेषेसोबत शोभून दिसत होती. लक्ष्मीदेवी कमळाच्या पाकळ्यांसारख्या हातांनी प्रभूंच्या पायांचे मर्दन करत होती. प्रभू गळ्यात माळ, डोक्यावर मुकुट, गळ्यात हार, आणि हातात बाजूबंद अशा अलंकारांनी सुशोभित होते. त्यांच्या सुंदर, तेजस्वी डोक्याला शेषनागाच्या रत्नजडित फण्याचे आधार मिळाले होते. हे स्थान, ज्याचे खरे स्वरूप अज्ञात होते, अत्री ऋषींनी स्थापन केले होते. तेथील विद्वान ऋषी नेहमी पूजन करीत आणि कुलपुष्पांच्या माळांनी ते स्थान सुशोभित करीत. भगवंताचे शरीर दिव्य सुवासिक तेलांनी अभिषिक्त केले जात असे, स्वर्गीय धुपांनी सुगंधित केले जाई; सिद्ध पुरूष उत्तम फळे अर्पण करीत. कमळाच्या आकाराच्या मुकुटाने शोभून दिसणारा तो देव, आपल्या तेजस्वी बाजूंनी उजळून निघाला होता. राजा त्या दिव्य मूर्तीचे दर्शन घेऊन, अत्यंत भक्तीभावाने वंदन करीत होता. राजाने नियमानुसार, गुडघे आणि मस्तक भूमीला टेकवत, मधुसूदनाचे हजारो नावांनी स्तवन केले. पुन्हा पुन्हा उठून, त्या सुंदर देवालयाची प्रदक्षिणा केली आणि त्या आश्रमात पुन्हा निवास केला. नंतर, तो गुहेबाहेर निघून दुसऱ्या रम्य गुहेत गेला आणि तिथे मधुसूदनाची उपासना करत तपश्चर्या करू लागला. विविध फुलं, फळं, कंद, आणि दूध यांनी तो देवाचे पूजन करू लागला; दररोज तीन वेळा स्नान करीत, अग्निपूजेत तत्पर राहिला. दैवी सरोवरातील पाण्याचा उपयोग करून, तो नेहमी प्राणायामात व्यग्र राहिला आणि सर्व अन्नाचे त्याग केला. अनपेक्षित गुहेत झोपत, केवळ पाण्यावर जीवन जगत, त्याने अन्नविधी सोडले; तरीही त्याचे शरीर थकले नाही, हे एक अद्भुतच होते. अशा प्रकारे, त्या राजाने तपश्चर्येत लीन होऊन, सदैव परमेश्वराची उपासना करत, काही काळ त्या आश्रमात आनंदाने, दुःखरहित जीवन जगले—जणू तो स्वर्गातच आहे. त्या रमणीय आश्रमात, अन्न आणि मालमत्ता सोडून, राजा गंधर्व आणि अप्सरांच्या क्रीडा व विहार पाहू लागला. त्याने पुष्कळ फुलं गोळा करून, सुंदर हार विणले आणि ती प्रथम देवाला अर्पण केली, नंतर गंधर्वांना दिली. तो जरी त्या फुलं वेचणाऱ्या, विहार करणाऱ्या गंधर्व-अप्सरांच्या विविध क्रियाकलापांचा साक्षीदार होता, तरी त्याचे मन त्या दृश्यांत गुंतले नव्हते. कधी एखादी अप्सरा फुलं वेचण्यात गुंतली असता, वेलींमध्ये अडकली गेली, तिचे सवंगडी तिला सोडून गेले आणि प्रियकरानेही तिला मागे टाकले. दुसरी एखादी, कमळाच्या सुवासाने भरलेली, तिच्या उसासण्यामुळे मधमाशा तिच्या चेहऱ्यावर घिरट्या घालत, आणि तिचा प्रियकर तिला सोडवतो. आणखी एक, मधमाशांनी डोळे झाकले गेलेली, तिच्या प्रियकराच्या श्वासाने तिचे दर्शन धूसर झाले. दुसरी एखादी तेजस्विनी, फुलं गोळा करून ती आपल्या प्रियकराला देते आणि त्याने गुंफलेल्या हारांनी सजून, फुलांच्या मुकुटाने ती उजळून निघते. स्वतः फुलं वेचून, हार गुंफून, प्रियकराने मुकुट घातल्यावर ती तृप्त होते, तिच्या मनातील उत्कटता वाढते. एखाद्या एकांत बगिच्यात, सुंदर फुलांनी सजलेली एक वेल, तिच्या प्रियकराने गुपचूप दूर नेली. वेलींमध्ये फुलं शोधत असताना, एखादी स्त्री स्वतःला सर्व गुणांनी श्रेष्ठ समजते. काहींनी राजाला कमळांच्या बगिच्यात, गंधर्व आणि दिव्य, मोहक स्त्रियांसोबत खेळताना पाहिले. एक अप्सरा हसत-हसत आपल्या प्रियकरावर पाणी फेकते, आणि जेव्हा प्रियकर तिला पाणी फेकतो, तेव्हा ती आनंदित होते. एखादी सुंदर स्त्री, थकून, प्रियकरावर पाणी फेकते; तिच्या छातीचे उचंबळणारे श्वास आणि नृत्याने तिचा देह तेजस्वी दिसतो. पाण्यातील खेळात प्रियकराने केस ओढल्यामुळे तिचे केस विस्कटलेले, चेहरा गुंतलेल्या बटाांनी सुशोभित, ती मधमाशांनी वेढलेल्या कमळासारखी दिसते. कमळबनात, तिच्या डोळ्यांसारख्या फुलांनी झाकलेली एक स्त्री, लपून बसलेली, शेवटी तिच्या प्रियकराने खूप शोधल्यानंतर सापडते. स्नान करून, गारवा अनुभवून, एक स्त्री उत्साहात बोलते आणि आपल्या प्रियकराला मिठी मारून, तिची दीर्घकालीन इच्छा पूर्ण करते. नाजूक, ओले वस्त्र अंगाला चिकटलेले, हसत-हसत, एक स्त्री उपस्थितांच्या मनात कामभावना जागवते. गळ्यात हार असताना, प्रियकराने पाण्यात खेचल्यावर हार तुटतो आणि पाणी पडते, तेव्हा ती दीर्घकाळ हसते. काही मैत्रिणीने गुडघ्यावर ओरखडा काढल्याने, वाकलेली, घाबरलेली एक स्त्री आपल्या प्रियकराकडे जाऊन त्याच्या जवळ राहते. आणखी एक, केसांवर पाणी ओतून पाठ ओली करून, दगडावर बसते आणि तिचा पती कामुक दृष्टीने तिला पाहतो. हार तुटलेले, स्तनांवर प्रियकराने लावलेला केशर फासलेले, जणू प्रियकरासोबत रमणीय क्रीडा झाल्यावर, त्या सरोवरातील पाणी उजळून दिसते. अशा या दिव्य वातावरणात, जनार्दन भगवान गंधर्वांच्या आणि अप्सरांच्या समूहांनी सन्मानित होऊन, स्नान करून तेजस्वीपणे प्रकट झाले.