ती Hermitage सर्व बाजूंनी हिमाने भरलेल्या गुहा आणि पर्वतीय कड्यांनी वेढलेली होती, नेहमीच माणसांसाठी अगम्य आणि दुर्गम. त्या ठिकाणी, पूर्वीपासूनच भक्तीमध्ये स्थिर असलेला महान राजा पुरूरवा, देवाधिदेवांच्या कृपेने पोहोचला. तेव्हा त्या आश्रमाचे दर्शन त्याला झाले—ते थकवा दूर करणारे, मन मोहून टाकणारे, शेकडो रम्य फुलांनी सजलेले आणि स्वयं अत्रींनी सुंदरपणे मांडलेले, शुभ आणि मंगलमय असे दिसत होते. त्या ठिकाणी दोन विशाल, रंगीबेरंगी आणि हिमाच्छादित शिखरे होती. त्यांच्या मध्ये एक तिसरे शिखर, अत्यंत उंच, आकाशात झेपावलेले होते. हे शिखर सनातनपणे तापलेल्या दगडांचे बनलेले, नेहमीच ढगांपासून मुक्त, झाडांच्या कुशीत, पश्चिम दिशेला वसलेले होते. तिथेच जाईच्या वेलींनी वेढलेली एक सुंदर गुहा दिसली; ती पाहून, राजाला कुतूहल वाटले आणि तो आत गेला. गुहा अतिशय अंधारलेली आणि नळव्यासारखी अरुंद होती. नळव्याच्या लांबीएवढी पुढे गेल्यावर, तिच्या आतील अलंकारांच्या तेजाने ती उजळून निघाली. ती जागा फार उंच, खोल आणि वळणदार होती, जिथे सूर्याची किरणे पोहचत नव्हती, ना चंद्राचा प्रकाश दिसत होता. तरीसुद्धा, तिथे नेहमी दिवसासारखे उजेड होते—रात्रंदिवस उजळलेली, एक क्रोशाहून मोठी आणि एका सुंदर सरोवराने शोभिवंत. त्या सरोवराभोवती पर्वताला लागून अनेक व्यासपीठे होती, जी सोन्या-चांदीच्या आणि प्रवाळाच्या झाडांनी सजवलेली होती. विविध रत्नफुलांनी आणि तेजस्वी अलंकारांनी नटलेली ती जागा, आणि त्या सरोवरात पद्मराग मण्यांच्या पाकळ्यांचे कमळ फुललेले होते. त्या कमळांना हिरकाचे तंतू होते, सुगंधित होते, आणि पानं पाचू व नीलमणीची होती, हे राजन! त्यांच्या मध्यभागी सुवर्णाचा झाक होता. त्या सरोवराची भूमी हिरे-रत्नांनी भरलेली नव्हती, तर विविध रत्नांनी आच्छादित होती. तिथे शंख, शिंपले, कवळे यांसारख्या जलचरांचा वास होता. मगर, मासे, भयंकर कासव, पाचूचे तुकडे आणि हजारो हिरे तिथे होते. पद्मराग, इंद्रनील, मोठे नीलम, सर्व प्रकारचे स्पिनेल रत्न आणि कर्कोटक मणीही तिथे होते. तांब्याचे तुकडे, शेषाचे अंश, आणि मुख्य राजावर्त तसेच सुंदर डोळ्यांचे रत्नही तिथे होते. सूर्य-मणी, चंद्र-मणी, गडद निळ्या रंगाचा मणी, तेजस्वी आणि आनंददायक स्यमंतक मणीचे अंश, देव-नागांचे रत्न, स्फटिक, गोमेद, पिवळा पुष्कराज, पाचूची धूळ, नीलम, सुगंधिका, राजरत्ने, मुख्य हिरा आणि ब्रह्ममणी—हे सर्व तिथे होते. ताऱ्यांच्या आकाराचे मोतीही शोभा देत होते. त्या सरोवरातील पाणी सुखद उबदार होते, स्नानातील थंडी दूर करणारे. वैदूर्याच्या दगडात वसलेले ते सरोवर देखणे होते. ते सरोवर दोनशे धनुष्य लांबीचे, चौकोनी, मनोहारी आणि तीन ऋषींच्या तपश्चर्येने निर्माण झालेले होते. त्या रम्य बेटावर, गुहेच्या प्रवेशद्वारासारखा एक भाग पूर्णपणे सुवर्णाचा होता, हे राजाधिराज. तिथेच, एका दगडी व्यासपीठावर सुंदर कमळ तलाव होता, शुद्ध, थंड प्यायचे पाणी आणि जलफुलांनी सजलेला. हे राजन, तो तलाव आकाशासारखा स्वच्छ, चौकोनी आणि मोहक होता; त्याचे पाणी गोड, हलके, थंड आणि सुगंधित होते. ते पाणी घशाला कोरडं करत नाही, पोट भरत नाही, परंतु अत्युच्च समाधान आणि शरीराला परम सुख देणारे होते. त्या तलावाच्या मध्यभागी एक सुंदर राजवाडा होता, जो तीन ऋषींच्या तपोबलाने निर्माण झाला होता. त्याच्या प्रवेशद्वारी सुवर्णाचा पूल होता, सर्व रत्नांनी शोभिवंत आणि भव्य. तो राजवाडा चंद्रकिरणांसारखा चमकत होता, चांदीचा बनलेला, वैदूर्याच्या रम्य पायऱ्या आणि शुद्ध प्रवाळाच्या कठड्यांनी सजलेला. मोठाले नीलमचे स्तंभ, पाचूच्या व्यासपीठांनी नटलेले, हिऱ्यांच्या जाळ्याच्या तेजाने लखलखणारे, सुंदर व मनोहारी असे ते ठिकाण होते. त्या राजवाड्यात, भगवंत, देवाधिदेव जनार्दन, सर्व अलंकारांनी शोभलेले, शेषनागाच्या फणावर विश्रांती घेत होते. त्यांचा एक गुडघा वाकलेला, आणि भगवानाचा पाय, चक्रधारी देवांचा अधिपती, नागराजाच्या फणावर ठेवलेला होता; दुसरा पायही तसाच. एक पाय लक्ष्मीच्या मांडीवर ठेवलेला होता, जी शेषाच्या वेटोळ्यांना शीतलता देत होती; भगवंताचा बाहू, कंकणांनी सुशोभित, शेषनागाच्या वेटोळ्यांवर विसावलेला होता. एक बाहू डोक्याच्या मागे ठेवलेला, दुसरा बाहू पुढे ताणलेला होता. वाकलेल्या गुडघ्याला रत्नांनी सजलेला कडे होता; दुसरा किंचित वाकलेला हात नाभीच्या जवळ ठेवलेला होता. तिसऱ्या आणि चौथ्या हाताबद्दल ऐक—एक हात पारिजात फुलांच्या माळेला धरून, नाकाच्या रेषेत ठेवलेला होता. लक्ष्मी आपल्या कमळपंखासारख्या हातांनी भगवंताचा पाय दाबत होती; भगवंत गळ्यात माळ, मुकुट, हार आणि कंकणांनी शोभलेले होते. तसेच त्यांनी कडे, अंगठ्या घातल्या होत्या; त्यांचे तेजस्वी, सुंदर डोके नागराजाच्या रत्नजडित फणावर विसावलेले होते. ही जागा, ज्याचे खरे स्वरूप अज्ञात होते, अत्रींनी स्थापन केलेली, नेहमीच सिद्ध ऋषींनी पूजली जात असे, आणि वंशपरंपरागत फुलांच्या माळांनी सजवलेली होती. भगवंताचे शरीर दिव्य सुगंधांनी अभ्यंगित केलेले, दिव्य धूपाने सुगंधित केलेले, आणि सिद्धांनी नेहमीच उत्तम, आनंददायक फळांनी अर्पण केलेले असे.