राजा स्वतः त्या पर्वताच्या उतारांमध्ये आणि दऱ्यांमध्ये वावरत होता. त्या खडकांतून अमृतासारखे गोड, काट्यांशिवाय दिव्य दूध वहात असे. कधी त्या ठिकाणी म्हशी दिसत, तर कधी सर्वत्र शेळ्या फिरताना दिसत; काही खडकांमध्ये दूध भरलेले असे, तर इतरत्र किंवा बाहेर दहीही साठलेले असे. हे सर्व पाहून पृथ्वीचा स्वामी परम आनंदाने भरून गेला. त्या प्रदेशात दिव्य सरोवरे आणि स्वच्छ पाण्याच्या नद्या होत्या. जिकडे तिकडे काही वाहिन्या उष्ण, तर काही थंड पाण्याच्या होत्या; पर्वताच्या गुहा प्रत्येक पावलागणिक आनंददायक होत्या. त्या सुंदर पर्वतशिखराच्या पाच योजन परिसरात कुठेही हिमवर्षाव नव्हता; त्या उतारांवर कधीही बर्फ पडत नसे. पण, राजन, त्या पर्वताचा एक शुभ्र शिखर असे, जिथे नेहमी ढग एकत्र येऊन हिमवर्षाव घडवीत. त्याचबरोबर दुसऱ्या एका शिखरावर नेहमी पावसाचे मेघ दाटून, उत्कृष्ट शिखरावर दगडांचा वर्षाव करीत. त्या आश्रमाच्या परिसरात इच्छा पूर्ण करणाऱ्या नद्या वाहत आणि झाडांची फळे नेहमीच देवतांच्या वापरास योग्य, फुललेली असत. तेथे सतत मधमाशा, दिव्य स्त्रिया वावरत; ते आश्रम नेहमी गाण्यांनी गुंजत असे, आणि सर्व पापांचा नाश करणारे, पर्वतासारखे प्रभावशाली होते. त्या ठिकाणी, राजन, माकडे सर्वत्र आनंदाने उड्या मारत; बर्फाचे ढीग चंद्राच्या कडेसारखे चमकत. तो आश्रम सर्व बाजूंनी बर्फाने भरलेल्या गुहा आणि पर्वतांनी वेढलेला, माणसांसाठी नेहमी अगम्य होता. पूर्वीपासूनच भक्तीने निष्ठावान असलेला तो महान राजा पुरूरवा, देवाधिदेव्याच्या कृपेने त्या आश्रमापर्यंत पोहोचला. तेव्हा त्या राजाला तो आश्रम दिसला—श्रम निववणारा, मोहक, शेकडो सुंदर फुलांनी सजलेला, स्वयं अत्रिने सुरेखपणे मांडलेला, मंगलमय आणि सौभाग्यदायक. त्या ठिकाणी दोन विशाल, विविध रंगांची आणि बर्फाने आच्छादित शिखरे होती. त्यांच्या मध्ये एक तिसरे शिखर अतिशय उंच उठलेले होते. ते शिखर नेहमी तापलेल्या दगडापासून बनलेले, कायम ढगांविना, पश्चिम दिशेला झाडांमध्ये स्थित होते. त्या ठिकाणी जाईच्या वेलींनी वेढलेली एक सुंदर गुहा दिसली. उत्सुकतेने राजा त्या गुहेत प्रवेशला. ती गुहा अती काळोखी, नळव्यासारखी अरुंद, पण पुढे गेल्यावर तिच्या स्वतःच्या अलंकारांनी उजळून निघाली. ती जागा फार उंच, खोल आणि वळणावळणाची होती, जिथे ना सूर्यप्रकाश पोहोचतो, ना चंद्रकिरण. तरीही, ती नेहमी दिवसासारखी उजळ, रात्रंदिवस प्रकाशमान, एक क्रोशाहून अधिक विस्तारलेली आणि एका सरोवराने शोभिवंत होती. त्या सरोवराच्या सभोवताली पर्वताला लागून सोन्या, चांदी आणि प्रवाळाच्या झाडांनी सजलेली मखमली मांडणी होती. विविध रत्नांच्या फुलांनी, दागिन्यांनी उजळलेले, त्या सरोवरात कमळे पद्मरागमणीच्या पाकळ्यांनी फुललेली होती. त्यांचे केशर वज्रांच्या गुच्छांनी बनलेले, सुवासिक, पानें पाचू आणि नीलमणीची; आणि त्यांच्या मध्यभागी सोन्याचा झळाळ होता. त्या सरोवराच्या तळाशी सर्वत्र वज्र नव्हते, पण विविध रत्नांनी आच्छादित होते. तिथे शंख, शिंपले, कवळे असे जलचर वावरत. मगर, मासे, भयंकर कासव, पाचूचे तुकडे आणि हजारो वज्र होते. पद्मराग, इंद्रनील, मोठे नीलम, सर्व प्रकारचे स्पिनेल रत्न, तसेच कर्कोटक दगड होते. तांब्याचे तुकडे, शेषाचे अंश, राजावर्त रत्न, सुंदर डोळ्यांची रत्नेही होती. सूर्य-चंद्ररूप रत्ने, अतिशय निळ्या रंगाचे, तेजस्वी आणि रमणीय स्यमंतक रत्नाचे अंशही दिसत. देवतांची व नागांची रत्ने, स्फटिक, गार्नेट, पिवळे नीलम, पाचूची धूळ, नीलम, सुगंधिका, राजरत्ने, मुख्य वज्र, आणि ब्रह्मरत्नही होते. तारकांच्या रूपात मोत्यांनी अलंकृत झालेले होते. त्या सरोवराचे पाणी सुखद उबदार, स्नानाची थंडी दूर करणारे, आणि वैदूर्याच्या दगडात वसलेले सुंदर होते. त्या सरोवराची लांबी दोनशे धनुष्य, चौकोनी आकाराची, अत्यंत रमणीय आणि तीन ऋषींच्या तपामुळे निर्माण झालेली होती. त्या मोहक बेटावर, गुहेच्या प्रवेशद्वारासारखा एक सुवर्णप्रदेश होता. त्याचप्रमाणे, सुंदर दगडी पटांगणावर एक कमळ तलाव होता, शुद्ध, थंड पिण्याच्या पाण्याने आणि जलफुलांनी सजलेला. तो तलाव आकाशासारखा, चौकोनी, मनोहर; त्याचे पाणी गोड, हलके, थंड आणि सुगंधी. ते पाणी ना घशाला कोरडे करते, ना पोट भरते, पण अत्युच्च तृप्ती आणि शरीराला मोठा आराम देते. त्या तलावाच्या मध्यभागी, तीन ऋषींच्या तपामुळे उभारलेले एक राजवाडे होते, ज्याच्या प्रवेशद्वारी सोन्याचा पूल होता, सर्व रत्नांनी अलंकृत, तेजस्वी. तो राजवाडा चंद्रकिरणांसारखा चमकत, चांदीने बनलेला, वैदूर्याच्या सुंदर पायऱ्या आणि शुद्ध प्रवाळाच्या कठड्यांनी सजलेला होता. त्याला मोठे नीलमचे खांब, पाचूने मढवलेल्या मांडव्या, आणि वज्राच्या किरणांच्या जाळ्यांनी झगमगणारा, सुंदर आणि मनाला आनंद देणारा असा तो राजवाडा होता.