त्या रम्य, शीतल स्थळी सर्वत्र मोठ्या नद्यांच्या प्रवाहांचा गडगडाट ऐकू येत होता; त्या आवाजाने इतर कुठलाही आवाज ऐकू येत नव्हता. त्या ठिकाणी राजाने एक अद्भुत पर्वत पाहिला—तो पर्वत निळसर रंगाचा, दिव्य देवदारांच्या घनदाट जंगलांनी आच्छादलेला होता. त्याच्या उतारांवर पावसाने सर्व काही धुऊन टाकले होते आणि वरती जणू ढगांची शाल पांघरली होती. कुठे तरी पांढऱ्या ढगाचा पगडीसारखा अलंकार त्याच्या शिखरावर होता, तर कुठे चंद्र आणि सूर्य जणू मुकुटासारखे त्याच्या शिरोभागी शोभत होते. काही ठिकाणी संपूर्ण पर्वत बर्फाने माखलेला दिसत होता, तर काही ठिकाणी विविध रंगांच्या खनिजरेषांनी त्याची शोभा वाढवली होती. काही भागात चंदनाचा लेप जणू एखाद्या पाच बोटांनी लावल्याप्रमाणे दिसत होता—तो लेप उन्हातही शीतलता देणारा होता. तसेच, खडकाळ आणि कड्या असलेल्या वाटांवर अप्सरांच्या ललामभूषित चरणांची लाल छटा उमटली होती. कुठे तरी सूर्यकिरणे पर्वतावर पडत होती, तर काही ठिकाणी घनदाट अंधार पसरलेला होता. काही भागात उग्र पर्वतीय नद्या मोठ्या तोंडाने पाणी गिळणाऱ्या राक्षसासारख्या वाटत होत्या. कुठे विद्या-धरांच्या क्रीडायुक्त समूहांनी पर्वत सजलेला होता, तर कुठे किन्नरांच्या गायक मंडळांनी गाण्यांनी पर्वत गूंजत होता. काही उतारांवर गंधर्व-अप्सरांच्या दिव्य वृक्षांवरून पडलेली फुले विखुरलेली होती, विशेषतः संतानक इत्यादी दिव्य झाडांची फुले. काही ठिकाणी गंधर्वांच्या मऊ शय्या, जिथे ते नुकतेच उठले होते किंवा जिथे फुले चुरगाळली गेली होती, तिथे तशाच स्थितीत पडल्या होत्या. जिथे वारा स्थिर होता, तिथे हिरवळीचे गवत भूमीला शोभा देत होते, तर काही ठिकाणी रंगीबेरंगी फुलांनी भूमी सुंदर दिसत होती. तो पर्वत ऋषी-मुनींसाठी आश्रयस्थान होता, परंतु प्रेमिकांसाठी अतिशय दुर्गम होता. तेथे वन्य प्राण्यांचे संचार होत होते आणि हत्तींच्या झुंडी मोठ्या झाडांना मोडून टाकत असत. सिंहांचा गर्जना इतर प्राण्यांना भयभीत करत असे, तर हत्तींच्या झुंडी थकवा न जाणता वावरत. त्याचे उतार ऋषी-मुनी आणि हत्तींच्या झुंडींनी सजलेले होते. पर्वतावरून उत्पन्न होणारे रत्न तीनही लोकांना शोभा देत. तो पर्वत नागांसाठी नेहमीच आश्रयस्थान होता आणि नागलोक त्याची सेवा करत. नागराजाला तो रत्नमय पर्वत स्वतःसारखाच नागमय वाटे. त्या पर्वतावर अल्प तपानेच ऋषी-मुनींना सिद्धी प्राप्त होत असे, आणि केवळ त्याचे दर्शन घेतल्याने सगळे पाप नष्ट होत. काही ठिकाणी मोठ्या धबधब्यांमधून, झऱ्यांमधून वाऱ्याने आणलेले पाणी भूमीला नेहमी तृप्त करत असे. काही ठिकाणी पर्वतशिखरे पाणी साठवून उंच उठलेली, सतत सूर्यप्रखरेमुळे आणि उष्णतेमुळे अगम्य वाटत. पर्वताच्या काही भागात मोठ्या देवदार आणि अन्य वृक्षांच्या अखंड फांद्या शोभून दिसत, तर बांबूच्या जाड झाडांनी जणू खांबासारखे स्वरूप दिले होते. त्याच्या शिखरांवर बर्फाचे छत्रासारखे रूप होते, शेकडो धबधबे आणि झरे वाहत असत, जिथे पाण्याचा फक्त आवाज ऐकूनच ते सापडत असे, आणि काही गुहा बर्फाने बंद झालेल्या होत्या. त्या लालसर उतारांच्या भूमीवर मद्रराज आनंदाने भटकत होता, आणि काही काळाने त्याला एक विशिष्ट स्थान सापडले. दैवी प्रेरणेने तो त्या पर्वतराजाच्या अतिशय रम्य अशा प्रदेशात पोहोचला, जे सामान्य मानवांना अगम्य होते. त्या भूमीतून इरावती ही प्रमुख नदी वाहते. ती भूमी मेघासारखी काळी, अनेक प्रकारच्या वृक्षांनी भरलेली होती. त्या प्रदेशात शाल, ताल, तमाळ, कर्णिकार, तसेच न्यग्रोध, अश्वत्थ, शिरीष, शिंशपा यांच्या छायेत रमणीयता होती. श्लेष्मातक, आवळा, हरितकी, विभीतक, भुर्ज, समुंजक, बाण, सप्तच्छद यांसारखी झाडे होती. मोठे निम, निंब, निर्गुंडी, हरिद्रू, देवदार आणि कळेयक वृक्षही तिथे होते. पद्म, चंदन, बिल्व, कपीठ, रक्तचंदन, मताम्र, ऋष्टक, अक्रोट, अब्दक, अर्जुन अशी झाडेही दिसत होती. हस्तिकर्ण, सुमनस, कोविदार, प्राचीनामलकी, धनक, समराटक यांसारखी फुलांनी बहरलेली झाडे होती. खजूर, नारळ, प्रियाळ, अम्रातक, इंगुदी, तंतुमाल, धवा, भव्य, काश्मिरी पानांची झाडे होती. जायफळ, सुपारी, कट्फळ, अवलिफळ, मंदार, कोविदार, किंशुक, कुसुमांशुक अशा वृक्षांनी प्रदेश सुशोभित झाला होता. यव, शमीपर्ण, वेत, अम्बुवेत, रक्त अतिरंग, नारंग, हिंग, प्रियंगु झाडेही होती. रक्त अशोक, अशोक, अकल्ल, अविचारक, मुचकुंद, कुंद, अतरुष-पारुषक झाडेही तिथे फुलली होती. किरात, किंकिरात, केतकी, श्वेत केतकी, शोभांजन, अंजन, सुकलिंग-निकोटक यांसारखी झाडे होती. सुवर्ण, सुंदर लाकूड असलेली, उत्तम अशा असन वृक्षांची आणि कामदेवाच्या बाणासारख्या आम्रवृक्षांची शोभा विलोभनीय होती. पिवळी युथिका, श्वेत युथिका, जाई, चंपक जाती, तुंब, अतुंब झाडेही होती. मोजा, लोचा, लाकुच, तिळफुले, कुशेष, सुपुष्पवरण, चाव्यक, कामिवल्लभ झाडेही तिथे दिसत. बकुळ, परिभद्र, हरिद्र, धर-कदंब, कुटज, कदंब, पर्वतीय कुटज अशी कळ्यांनी सजलेली झाडे होती. आदित्य-मुस्तक, कुंभ, केशर, कामवल्लभ, कट्फळ, बड, निप, दीपासारखे चमकणारे वृक्षही होते. रक्त पालिवन, श्वेत डाळिंब, चंपक वृक्ष, बंधु, सुबंधु आणि विविध प्रकारच्या वनराजी होत्या. पाटल, जाई, करवीर, कुरबक, हिमवर, जांभूळ, राजजांभूळ यांच्या फुलांनी प्रदेश फुलला होता. बी, कर्पूर, सुगंधी अगरु, फळे आणि त्यांच्या छटा, त्यांची संतती आणि वेलींनी ती भूमी समृद्ध झाली होती. गुग्गुळ, श्वेत हिंताळ, ऊस, कांचन विरहित गवत, अशोक, चक्रमर्द यांसारखी झाडेही तिथे होती. अशा प्रकारे, त्या पर्वताच्या रम्य, दिव्य आणि अद्भुत प्रदेशात मद्रराज आनंदाने विहार करू लागला.