त्या पवित्र नदीच्या तीरावर, नेहमीच वासनेने प्रेरित होऊन, वनातील ऋषी, विविध प्राणी, तसेच अप्सरांसह देवताही आनंद घेत असतात. त्या ठिकाणी शुद्ध शरीराच्या स्त्रिया, ज्या देवतांच्याही वंदनीय आहेत, तसेच कमळ आणि चंद्रासारख्या मुखविलास असलेल्या दिव्य कन्या विपुल प्रमाणात आढळतात. ही नदी नेहमीच देवांचा समुदाय, पुलिंद, राजांच्या टोळ्या आणि वाघांच्या झुंडी यांच्या दबावाने जल वहात असते. ही नदी, जिचे जल देवतांना पिण्यास योग्य, आकाशातील तारकांसारखे निर्मळ आहे, तिचे दर्शन घेताना राजाला जाणवले की, ही नदी पुण्यवानांच्या सर्व इच्छांची पूर्तता करणारी आहे. तिच्या काठावर उंच काशा गवताने, चंद्रप्रकाशासारख्या उजळ आणि पूर्ण झाडांनी, विविध ऋषी आणि देवतांनी नेहमी वास केलेला देखणा किनारा आहे. ती आपल्या भक्तांचे सर्व दुःख झटक्यात नष्ट करणारी आहे; तिच्या मागे नेहमीच नद्या आणि महान ऋषींचे समुदाय चालतात. ती मानवांना आपल्या लेकरांसारखे जपते, नेहमी हिमगटांनी वेढलेली असते, देवांच्या समुदायांनी सतत वावरणारी असते, आणि लोक तिच्या कल्याणासाठी सतत तिचा शोध घेतात. सिंहांच्या आणि हत्तींच्या झुंडी तिच्या जलाचा आनंद घेतात; तिच्या पाण्यात बाळांचे खेळ, सोन्याचे अलंकार, सूर्यकिरणांनी शीतल आणि उष्ण झालेले पाणी, आणि तिची कीर्ती चंद्राइतकी प्रसिध्द आहे—हे सर्व राजाने पाहिले. त्या पवित्र नदीचे दर्शन घेताच, तिच्या शीतल वाऱ्याने राजाचा थकवा दूर झाला आणि पुढे जात असताना त्याने महा हिमालय पर्वत पाहिला. हा पर्वत अनेक फिकट शिखरांनी आकाशाला ओरखडे घालत असल्यागत दिसत होता, जिथे पक्ष्यांनाही मुक्तपणे उडता येत नव्हते, आणि सिद्धांच्या शुभ मार्गांचा अभाव होता. सर्वत्र नद्यांच्या प्रचंड प्रवाहाचा आवाज भरलेला होता, त्यामुळे त्या थंड, रमणीय प्रदेशात दुसरा कोणताही आवाज ऐकू येत नव्हता. त्या ठिकाणी राजाने निळसर देवदारच्या जंगलांनी वेढलेला, उतार धुतले गेलेला, आणि ढगांनी जणू उपरणे घेतलेला पर्वत पाहिला. कुठे त्याने श्वेत ढगांची पागोटे घातलेली शिखरे पाहिली, तर कुठे चंद्र आणि सूर्यच त्याचे मुकुट झाले होते; काही भाग संपूर्ण बर्फाने झाकलेले, तर काही भाग खनिजांच्या रेषांनी रंगवलेले होते. काही ठिकाणी जणू पाच बोटांनी लावल्यासारखा चंदनाचा लेप चढवलेला होता, ज्यामुळे उन्हातही शीतलता येत होती, आणि दगडी, खडतर वाटांवर अप्सरांच्या लखलखीत पायांचे ठसे उमटलेले होते. कुठे सूर्यकिरणांनी स्पर्शलेले, कुठे गडद अंधारात लपलेले भाग; काही ठिकाणी उग्र पर्वतीय झरे मोठ्या तोंडांनी भरपूर पाणी प्यायचे. कुठे विद्यार्थी खेळत होते, तर कुठे प्रमुख किन्नरांच्या गाण्यांनी पर्वत निनादत होता. काही उतारांवर गंधर्व आणि अप्सरांच्या दिव्य झाडांवरील फुलांनी पर्वत शोभायमान झाला होता. काही ठिकाणी गंधर्वांच्या सुंदर शय्या, जिथे ते नुकतेच उठले होते किंवा जिथे फुले तुडवली गेली होती, विखुरलेल्या दिसत होत्या. कुठे वाऱ्याचा स्पर्श नसल्याने जमिन हिरवळीने सजली होती, तर कुठे फुलांनी आच्छादलेली होती. हा पर्वत तपस्व्यांसाठी आश्रय, प्रेमिकांसाठी अत्यंत दुर्गम, वन्य प्राण्यांनी भरलेला, आणि मोठ्या झाडांचे हत्तीने मोडलेले भाग असलेला होता. तेथे सिंहांच्या भीषण गर्जनेने इतर प्राणी भयभीत होत, आणि हत्तींच्या झुंडी दिसत, ज्या थकल्या नसल्या तरी अस्वस्थ होत्या. त्याच्या उतारांवर ऋषी आणि हत्तींच्या झुंडी शोभा वाढवत होत्या, आणि या पर्वतावरून मिळणारे रत्न तीनही लोकांना अलंकारित करत होते. हा पर्वत नेहमीच नागांचा आश्रय आहे, नागांच्या समूहांनी वेढलेला असतो; नाग या रत्नमय पर्वताला स्वतःसारखा नागच समजतात. येथे तपस्वी अल्प तपानेच सिद्धी प्राप्त करतात, आणि केवळ या पर्वताचे दर्शन घेतल्याने सर्व पापे नष्ट होतात. कुठे मोठ्या धबधब्यांमधून, झऱ्यांमधून आणि इतर प्रवाहांमधून वाऱ्याने आणलेले पाणी त्या भूमीला नेहमीच तृप्त करत होते. काही ठिकाणी शिखरे पाणी साठवून उंच उठली होती, आणि सतत सूर्यप्रकाशामुळे व उष्णतेमुळे ती अगम्य वाटत होती. कुठे मोठ्या देवदार आणि इतर बलाढ्य झाडांच्या अखंड फांद्या, तसेच खांबासारख्या बांबूच्या जाळ्यांनी पर्वत सुशोभित झाला होता. त्याची शिखरे बर्फाच्या छत्रासारखी, शेकडो धबधबे आणि झरे, जिथे पाण्याचा फक्त आवाजावरूनच शोध लागे, आणि गुहा बर्फाने बंद झाल्या होत्या. त्या भूमीवर, जिथे उतार तांबूस रंगाचे होते, मद्रराज आनंदाने भटकत होता, आणि काही काळाने त्याला एक विशिष्ट स्थान सापडले. दैवी नियोजनाने, तो त्या पर्वताच्या अतिशय रम्य, इतर मानवांना अगम्य अशा प्रदेशात पोहोचला. त्या भूमीतून इरावती ही प्रमुख नदी वाहते, आणि ती भूमी मेघासारखी काळी, विविध वृक्षांनी दाटलेली आहे. तिथे शाल, ताल, तमाल, कर्णिकार, तसेच न्यग्रोध, अश्वत्थ, शिरीष, शिंशपा यांसारखी झाडे आहेत. श्लेष्मातक, आमलकी, हरितकी, विभीतक, भूर्ज, समुंजक, बाण, सप्तच्छद यांसारखी झाडे तिथे दिसतात. मोठे निम्ब, नीम, निर्गुंडी, हरिद्रू, बलाढ्य देवदार, आणि कलेयक वृक्षही आहेत. पद्म, चंदन, बिल्व, कपित्थ, रक्तचंदन, मताम्र, ऋष्टक, अक्षोट, अब्दक, अर्जुन वृक्षांनी ती भूमी शोभते. हस्तिकर्ण, सुमनस, कोविदार, शोभिवंत फुलांची झाडे, प्राचीनामलक, धनक, समराटक वृक्षही तिथे आहेत. खर्जूर, नारळ, प्रियाळ, अम्रातक, इंगुद, तंतुमाल, धव, भाव्य, काश्मिरी पानांची झाडेही तिथे आहेत. जायफळ, सुपारी, कट्फळ, अवलिफळ, मंदार, कोविदार, किंशुक, कुसुमांशुक वृक्षांनी ती भूमी समृद्ध आहे. यव, शमिपर्ण, वेतस, अम्बुवेतस, लाल अतिरंग, नारंग, हिंगू, प्रियंगु वृक्षांनी ती भूमी सजलेली आहे. लाल अशोक, अशोक, अकल्ल, अविचारक, मुचुकुंद, कुंद, अतारुष-परुषक वृक्षही तिथे आहेत. अशा या अद्भुत, पवित्र, विविध वृक्षांनी नटलेल्या भूमीत, हिमालयाच्या रम्य प्रदेशात, मद्रराजाने आपल्या प्रवासात आनंदाने व आश्चर्याने भरलेल्या नजरेने सर्व दृश्यांचा अनुभव घेतला.