द्वारका नगरीतील दिव्य सुख, सुंदर हार, सुगंधित उटणे, आणि सर्व विश्वाचा अधिपती असलेल्या आपल्या पतीचे स्मरण करत त्या स्त्रिया, ऋषीसमोर उभ्या राहतात. त्या त्या ऋषीला प्रश्न विचारतात: “ही दिव्य नगरी कशी आहे? तिच्या अनेक रत्नांनी सजलेल्या घरांची, द्वारकातील रहिवाशांची, आणि देवतुल्य तरुणांची माहिती सांग.” त्या स्त्रिया म्हणतात, “हे प्रभु, आम्हा सर्वांना दुष्ट चोरांनी जबरदस्ती exploit केले आणि आमच्या कर्तव्यापासून दूर केले; या स्थितीत तूच आमचा आश्रय हो.” “हे ब्राह्मण, तू पूर्वी केशवाकडून ज्ञान घेतले होतेस; मग परमेश्वराशी एकरूप झाल्यावर आम्ही या वेळी वेश्यांच्या स्थितीत कशी आलो?” “हे तपस्वी, वेश्यांचे कर्तव्य काय आहे ते सांग. डाल्भ्य आणि चैकितायन हे आम्हाला याचे स्पष्टीकरण देतील.” एकदा, तुम्ही सर्व मानस सरोवरात जलक्रीडा करत असताना नारद तुमच्याकडे आले. तुम्ही सर्व जण अग्नीच्या कन्या आणि पूर्वी अप्सरा होतात; गर्वाने, नमस्कार न करता, योगतज्ञ नारदाला विचारले, “नारायण आमचा पती कसा होईल? आम्हाला मार्गदर्शन करा.” त्यामुळे, तुम्हाला एक वर आणि एक शाप मिळाला: मदु आणि माधव महिन्यांत दुहेरी शय्या देण्याचा वर. शुक्ल पक्षातील द्वादशीला सुवर्ण पात्र अर्पण केल्याने, नारायण पुढील जन्मात तुमचा पती होईल. पण माझ्या सौंदर्य आणि सौभाग्याचा हेवा करून, तुम्ही मला नमस्कार केला नाही आणि प्रश्न विचारला, म्हणून तुम्ही लवकरच वेगळ्या व्हाल, चोरांनी उचलल्या जाल, आणि वेश्यांच्या स्थितीत पोहोचाल. या प्रकारे, नारदाचा आणि केशवाचा शापामुळे, तुम्ही सर्व वासनेने भरलेल्या वेश्यांमध्ये परिवर्तित झाल्या. आता मी तुम्हाला सांगतो, हे श्रेष्ठ स्त्रिया, ऐका. एकदा देव आणि दानवांच्या युद्धात, शेकडो देव, दानव, असुर, दैत्य आणि राक्षस विविध ठिकाणी मारले गेले. त्यांच्या हजारो स्त्रिया—काही विवाहित, काही जबरदस्तीने भोगलेल्या—सर्वांना देवांच्या अधिपतीने संबोधित केले. “राजवाड्यात वेश्यांचे कर्तव्य पाळा, देवपूजेला समर्पित राहा, आणि देवळातही तसेच वागा. राजे आणि त्यांचे पुत्र मालकासारखे आहेत; तुमच्या क्षमतेनुसार तुम्हाला समृद्धी मिळेल. जो तुमच्या घरात शुल्क देऊन येतो, त्याची काळजीपूर्वक सेवा करा, फक्त फसवणूक करणाऱ्याला वगळा. देव आणि पितरांच्या शुभ दिवसांवर, गाय, जमीन, सुवर्ण आणि धान्य क्षमतेनुसार द्या; ब्राह्मणांचे शब्द पाळा. मी जे जे व्रत योग्यरित्या सांगतो, ते सर्वजण निःसंकोचपणे करा. वेदा जाणणारे सांगतात, की संसारातून पार होण्यासाठी हे पुरेसे आहे: सूर्यदिवशी, पुष्य किंवा पुनर्वसु नक्षत्रात, स्त्रीने सर्व औषधींसह स्नान करावे; मग ती पाच बाणांच्या देवासाठी साक्षीदार बनेल, आणि कमळनयनाच्या उपासना कामाच्या नामजपाने करावी. मी कामासाठी पायांची, मोहासाठी पोटऱ्यांची, कामाच्या संपत्तीसाठी जननेंद्रियांची, आणि आनंदासाठी गुदाच्या भागाची पूजा करतो—हे प्रिय, तुला नमस्कार. नाभी आनंदाचा समुद्र आहे, डावा भाग आणि पोटही तसेच; हृदय हे हृदयाच्या प्रभूचे, आणि स्तन आनंद देणारे आहेत. घसा आकांक्षेसाठी, वैकुंठ पारगमनासाठी, तोंड आनंद उत्पन्न करण्यासाठी; डावा भाग फुलांच्या धनुष्याचा, उजवा फुलांच्या बाणाचा. मन पूजा करण्यासाठी, मुकुट प्रभुत्वासाठी, केस खेळकरपणासाठी; संपूर्ण शरीर देवाधिपतीच्या मूर्तिरूपात पूजावे. शांत शिव, पाश आणि अंकुश धारण करणारे, गदा घेणारे, पिवळ्या वस्त्रात, शंख आणि चक्र हातात—त्यांना नमस्कार. कामाचा आत्मा असलेल्या नारायणाला नमस्कार; सर्व शांती, प्रेम, आनंद, आणि समृद्धीस नमस्कार. देवाधिपती, इच्छा स्वरूप प्रभू, यांची सुवास, हार, धूप आणि अर्पणाने पूजा करून स्त्री पुढे जावी. नंतर, धर्मज्ञ वेदपारंगत ब्राह्मणाला आमंत्रित करून, त्याची सुवास, फुलं, आणि अर्पणाने पूजा करावी, त्याचे अंग दोषरहित असावे. शाली धान्याचा एक प्रस्थ तांदूळ आणि तुपाचा पात्र देऊन म्हणावे, “माधव प्रसन्न होवो.” त्या ब्राह्मणाला इच्छित अन्न द्यावे, मनात विचार करावा, “हे काम आहे, आनंदासाठी.” श्रेष्ठ ब्राह्मण जे इच्छितो, ते स्त्रीने करावे; सर्व मनाने, हसत आणि गोड बोलत, स्वतःला अर्पण करावे. रविवारी, तेरा महिने हे सर्व विधी करावे, आणि एक प्रस्थ तांदूळ द्यावे. तेरावा महिना येताच, स्त्रीने ब्राह्मणाला सर्व सामानासहित विशेष शय्या द्यावी. ती शय्या उशासहित, आरामदायक, सुंदर चादर, दिवा, चपला, छत्री, आणि आसनाने सजवावी. ती आपल्या सौतासह, सुवर्ण अंगठ्या, सुंदर वस्त्र, कंगण, धूप, हार आणि उटणे यांनी शय्या सजवावी. काम आणि त्याची पत्नी गुळाच्या घटावर, तांब्याच्या पात्रावर, सुवर्ण डोळ्यांनी सजवलेल्या कपड्यावर बसवावे. कांस्य पात्र आणि ऊसाचा दंड देऊन, मंत्रासह एक दूध देणारी गाय अर्पण करावी. जसे मी काम आणि केशव यात फरक पाहत नाही, तसेच मला विष्णूपासून सर्व इच्छा मिळोत. जसे कमळ तुझ्या शरीराला सोडत नाही, हे केशव, तसेच माझे शरीर मला सदैव मिळो, हे देवाधिपती. नंतर, श्रेष्ठ ब्राह्मण सुवर्ण मूर्ती घेतल्यावर, वेद मंत्र म्हणावा: “हे कोण? कोणासाठी दिले आहे?” अशा प्रकारे, त्या स्त्रिया, त्यांच्या शाप, वर आणि कर्तव्याच्या मार्गदर्शनाने, विधिपूर्वक पूजाविधी आणि दान करतात, आणि आपल्या पतीच्या प्राप्तीचा मार्ग साधतात.