वसु, साध्य, रुद्र, आदित्य, असुर, विष, मरुत — या सर्व दिव्य स्वरूपांना नमस्कार. अग्नी आणि सोम यांचे विधी जाणणाऱ्या, पशू आणि औषधींचे अधिपती, स्वयंभू, अजन्मा, अद्वितीय प्रथम, प्रजांचा अधिपती, ब्रह्मस्वरूपी तुम्हाला नमस्कार. आत्म्याचा अधिपती, आत्म्यानेच नियंत्रित, सर्व अधिपतींना मागे टाकणारे, सर्व प्राण्यांच्या अंगांमध्ये उपस्थित, सर्व प्राण्यांचा आत्मा — तुम्हाला नमस्कार. गुणरहित, गुणांना जाणणारे, प्रकट आणि अमर, वर्णनातीत, मित्रस्वरूपी, सांख्याचा आत्मा — तुम्हाला नमस्कार. पृथ्वी, आकाश, स्वर्ग, महत, जन, तप, सत्य — या सर्व लोकांचा आत्मा असणाऱ्या तुम्हाला नमस्कार. अप्रकट आणि महान, सर्व प्राण्यांचा आणि इंद्रियांचा उत्पत्ती, स्वजाणी आणि वेगळे, सर्वांचा आत्मा — तुम्हाला नमस्कार. शाश्वत, आत्म्याने चिन्हित, सूक्ष्म आणि भिन्न, ज्ञान आणि शक्ती, मुक्तीचा आत्मा — तुम्हाला नमस्कार. तीन लोकांमध्ये आणि त्यांच्या पलीकडे, सत्याच्या अंतावर, महानांमध्ये आणि चौघांमध्ये — तुम्हाला नमस्कार. स्तुतीला नमस्कार; या स्तुतिप्रसंगात काही माझ्याकडून न सांगितलेले असेल, भक्तांचा आधार असणाऱ्या ब्रह्मा, कृपया ते सर्व क्षमा करावे. अशी स्तुती करून, त्या देवांचा निळ्या आणि लाल रंगाचा अधिपती, ती देवी नम्रपणे वाकली, हात जोडले, आणि शांत भाषेत त्याच्या समोर उभी राहिली. त्याने काव्याच्या शरीराला स्पर्श केला, प्रसन्न झाला, तिला पूर्ण दर्शन दिले आणि तेथेच अदृश्य झाला. देवांचा अधिपती अदृश्य झाल्यावर, काव्याने जवळ उभी असलेली जयंतीला पाहिले आणि तिला विचारले, "तू कोण आहेस, सुदैवी? कुणाची आहेस? मी दुःखी असताना, तू का दुःखी आहेस? महान तप संपन्न, तू माझ्या सेवेत का आहेस?" "या स्तुतीमुळे, भक्ती, नम्रता, आत्मसंयम आणि प्रेमाने, सुंदर कटी, उत्तम वर्णाची, मी तुझ्यावर प्रसन्न आहे." "तू काय इच्छितेस, सुकुमार कटीवाली? तुझे मन काय आहे? ते पूर्ण होईल; अगदी कठीण असले तरी, आज मी तुला देईन." त्यानंतर जयंती म्हणाली, "तपानेच माझा हेतू तू जाणावा, ब्रह्मन्; कारण तूच तो खरा जाणतोस." त्यावर, दिव्य दृष्टिने पाहत, तो म्हणाला, "सुंदर कटीवाली, तू माझ्यासोबत दहा वर्षे राहशील, तेजस्विनी." "सर्व प्राण्यांना अदृश्य, तू येथे एकत्र होण्याची इच्छा करतेस, देवी, निळ्या कमळासारखी, वरप्राप्त, सुंदर डोळ्यांची; तू माझ्याकडून ही इच्छा घेतलीस, मधुर वाणीवाली." "तसेच होईल! चला, माझ्या घरात जाऊया, मदिरा डोळ्यांनो." मग, आपल्या घरात गेल्यावर, त्याने जयंतीचा हात घेतला. त्या देवीसह, भर्गव दहा वर्षे सर्व प्राण्यांना अदृश्य, आपल्या मायेमध्ये, अधिपती म्हणून राहिला. काव्याने आपला हेतू साध्य केला असे पाहून, दितीचे सर्व पुत्र आनंदाने त्याच्या घराकडे गेले, त्याला पाहण्यासाठी उत्सुक होते. ते आले, पण मायेमुळे आपला गुरु दिसला नाही, त्याचा संकेत ओळखून, ते परत गेले. बृहस्पती, काव्य वरामुळे बांधलेला असल्याचे जाणून, जयंतीच्या संतुष्टीसाठी, तिच्या कल्याणाची इच्छा बाळगत, दहा वर्षे तसेच राहिला. त्या काळात, इंद्राच्या प्रेरणेने, बृहस्पतीने काव्याचा रूप घेतले आणि असुरांना बोलावले. ते आले, बृहस्पती म्हणाला, "माझ्या विधीशिष्यांनो, स्वागत आहे; मी तुमच्या कल्याणासाठी आलो आहे." "मी तुम्हाला माझे मिळवलेले ज्ञान शिकवीन." मग, हर्षित मनाने, ते त्याच्याकडे ज्ञानासाठी आले. दहा वर्षे पूर्ण झाल्यावर, त्या काळात काव्यापासून देवयानीचा जन्म झाला, असे ऐकले जाते. मग, काव्याने आपले मन शिष्यांकडे वळवले. "देवी, मी माझ्या विधीशिष्यांना पाहायला जात आहे, स्वच्छ हास्यवाली, सद्गुणी, भ्रमणशील दृष्टीवाली, रुंद, त्रिवर्ण डोळ्यांची." त्यानंतर ती म्हणाली, "भक्तांची सेवा कर, महान व्रतधारी; हेच सद्गुणांचे कर्तव्य आहे, ब्राह्मण. मी तुझ्या धर्मात अडथळा आणत नाही." मग, असुरांना पाहायला गेलेला काव्य, देवांचा गुरु बृहस्पतीने काव्याचा रूप घेऊन त्यांना फसवलेले पाहिले, आणि त्यांना म्हणाला: "मला काव्य समजा; पर्वताचा महान अधिपती प्रसन्न आहे. अरे, तुम्ही सर्व फसवले गेले! ऐका, दानवांनो." त्याचे बोल ऐकून, ते सर्व असुर चकित झाले, दोघांकडे आश्चर्याने पाहू लागले. ते सर्व पूर्णपणे गोंधळले आणि काहीच समजले नाही. अशा अवस्थेत, काव्याने असुरांना संबोधित केले: "मी तुमचा गुरु काव्य आहे; हा अंगिरा, देवांचा गुरु. माझ्या मागे या, दैत्यांनो, आणि हा बृहस्पती सोडा." त्याच्या या बोलाने, असुरांनी दोघांकडे पाहिले, पण त्यांना कोणताही फरक दिसला नाही. बृहस्पती, तपाने संपन्न, शांत, म्हणाला, "मी काव्य आहे, तुमचा गुरु, दैत्यांनो; हा बृहस्पती माझ्या रूपात आहे." "तो माझ्या रूपात तुम्हाला फसवत आहे, असुरांनो." हे ऐकून, त्यांनी एकत्र येऊन म्हणाले: "या प्रभुने दहा वर्षे सतत आम्हाला शिकवले; तोच खरा आमचा गुरु आहे. हा द्विज आमच्यात घुसण्याचा प्रयत्न करतो." मग, सर्व दानवांनी वाकून, त्याचे स्वागत केले, त्याचे बोल मान्य केले; दीर्घ अभ्यासामुळे, ते फसवले गेले नाहीत. सर्व असुर, रागाने डोळे लाल केले, म्हणाले, "तोच आमचा गुरु आणि उपकारकर्ता आहे; तू जा, तू आमचा गुरु नाहीस.