राजा ययाती वृद्धावस्थेला पोहोचला होता. त्याने ब्राह्मणाला सांगितले, “मी खोटं बोलत नाही, हे राजा; तुला हवी असल्यास, ही वृद्धावस्था दुसऱ्याला देऊ शकतोस.” ब्राह्मणाने उत्तर दिलं, “जो मला आपली तरुणाई देईल, तो राज्य, पुण्य आणि कीर्ती मिळवेल; त्याचा पुत्र तुझ्या पसंतीस उतरावा.” ययातीला सांगितलं गेलं, “तू वृद्धावस्था जशी हवी तशी हस्तांतरित कर, हे नहुषपुत्र; सत्य सांग आणि पाप होणार नाही.” ब्राह्मणाने स्पष्ट केलं, “जो पुत्र तुला आपली तरुणाई देईल, तो राजा होईल, दीर्घायुषी, प्रसिद्ध आणि अनेक संतती असलेला.” वृद्धावस्था मिळाल्यावर ययाती आपल्या नगरात परतला आणि आपल्या ज्येष्ठ, प्रतिष्ठित पुत्र यदूला म्हणाला, “काव्य उशनाच्या शापामुळे, पुत्रा, माझ्यावर वृद्धावस्था, सुरकुत्या आणि पांढरे केस आले आहेत, आणि अजूनही मला तरुणाईत समाधान मिळाले नाही.” ययातीने यदूला विनंती केली, “यदू, तू ही वृद्धावस्था आणि पाप स्वीकार; तुझ्या तरुणाईने मी इंद्रियसुख उपभोगीन.” “परंतु हजार वर्षे पूर्ण झाल्यावर, मी तुझी तरुणाई तुला परत देईन, आणि पुन्हा वृद्धावस्था व पाप स्वीकारीन.” यदूने उत्तर दिलं, “जो केस आणि दाढी पांढरी, दुःखी, वृद्धत्वाने कमकुवत, अंगावर सुरकुत्या, बघायला कठीण, अशक्त आणि कृश—अशा वृद्धावस्थेची मी इच्छा करत नाही.” “ज्याला कर्तव्य करता येत नाही, जो तिथल्या लोकांना अजून तरुणपणीही नकोसा वाटतो—अशी वृद्धावस्था मी नको आहे.” “तुमच्याकडे अनेक पुत्र आहेत, राजा; जे माझ्यापेक्षा प्रिय आहेत; दुसऱ्या पुत्राची निवड करा, धर्मज्ञ, वृद्धावस्था स्वीकारण्यासाठी.” ययातीने धमकी दिली, “जर तू, माझ्या हृदयातून जन्मलेला, मला तुझी तरुणाई दिली नाहीस, तर या मातृत्वाच्या नात्यामुळे, तुझी संतती दुष्ट होईल.” मग ययातीने दुसऱ्या पुत्राला, तुर्वसु, विनंती केली, “तुर्वसु, तू वृद्धावस्था आणि पाप स्वीकार; तुझ्या तरुणाईने मी इंद्रियसुख उपभोगीन.” “हजार वर्षांनंतर, मी तुझी तरुणाई परत देईन, आणि पुन्हा वृद्धावस्था व पाप स्वीकारीन.” तुर्वसुने उत्तर दिलं, “पिता, मी वृद्धावस्थेची इच्छा करत नाही, जी सुखाचा नाश करते, शक्ती आणि सौंदर्य संपवते, बुद्धीही खराब करते.” ययातीने पुन्हा धमकी दिली, “जर तू माझ्या हृदयातून जन्मलेला, मला तरुणाई दिली नाहीस, तर तुर्वसु, तुझी वंशपरंपरा संपेल.” “तू नक्कीच असा राजा होशील, ज्याच्या लोकांचा आचार मिश्र आहे, जे धर्माच्या विरुद्ध वागतात, आणि मांस खातात.” “तू अशा लोकांमध्ये राज्य करशील, जे गुरुपत्नीकडे आसक्त, पशुजन्मात गुंतलेले, पशुसारखे वागणारे, चांडाळ आणि दुष्ट आहेत.” तुर्वसुला शाप दिल्यावर, ययातीने आपल्या तिसऱ्या पुत्राशी, द्रुह्यू, संवाद साधला, “द्रुह्यू, तू वृद्धावस्था स्वीकार, जी रंग आणि रूपाचा नाश करते, हजार वर्षे; मला तुझी तरुणाई दे.” “हजार वर्षांनंतर, मी तुझी तरुणाई परत देईन, आणि पुन्हा वृद्धावस्था व पाप स्वीकारीन.” द्रुह्यूने म्हटलं, “वृद्ध व्यक्तीला राज्य, रथ, घोडा, स्त्री, काहीच आनंद मिळत नाही; त्याला इच्छा होत नाही—अशी वृद्धावस्था मी नको आहे.” ययातीने धमकी दिली, “जर तू, माझ्या हृदयातून जन्मलेला, मला तरुणाई दिली नाहीस, तर द्रुह्यू, तुला तुझे प्रिय आणि इच्छित काहीच मिळणार नाही.” “जिथे नेहमी नौकांनी प्रवास करावा लागतो, तिथे तू आणि तुझी संतती राज्याचा आनंद घेणार नाही.” मग ययातीने आपल्या चौथ्या पुत्राशी, अनु, संवाद साधला, “अनु, तू वृद्धावस्था आणि तिच्या त्रासांसह स्वीकार; तुझ्या तरुणाईने मी हजार वर्षे जगीन.” “वृद्ध व्यक्ती, लहान मुलासारखा, चुकीच्या वेळी अन्न घेतो, जणू अपवित्र; योग्य वेळी अग्नीमध्ये आहुती देत नाही—अशी वृद्धावस्था मी नको आहे.” “तू, माझ्या हृदयातून जन्मलेला, मला तरुणाई दिली नाहीस; वृद्धावस्थेच्या दोषाची तूच चर्चा केलीस, त्यामुळे तुलाच ती स्वीकारावी लागेल.” “अनु, तुझी संतती तरुणाई मिळवून नष्ट होईल; तुझ्या अग्नीचे तेज संपले की, तूही असाच होशील.” शेवटी ययातीने आपल्या पाचव्या पुत्राशी, पुरू, संवाद साधला, “पुरू, तू वृद्धावस्था आणि तिच्या त्रासांसह स्वीकार; तू मला पुत्रापेक्षा प्रिय आहेस, आणि तू मोठा होशील.” “काव्य उशनाच्या शापामुळे, प्रिय पुत्रा, माझ्यावर वृद्धावस्था, सुरकुत्या आणि पांढरे केस आले आहेत, आणि अजूनही मला तरुणाईत समाधान मिळाले नाही.” “मला थोडावेळ तुझ्या उत्साहाने इंद्रियसुख उपभोगू दे; हजार वर्षांनंतर, मी तुझी तरुणाई तुला परत देईन आणि वृद्धावस्था पुन्हा स्वीकारीन.” पुरूने सरळ उत्तर दिलं, “जसा तुम्ही सांगता, महान राजा, तसाच मी तुमची आज्ञा पाळीन.” “राजा, मी वृद्धावस्था आणि तिच्या त्रासांसह स्वीकारीन; माझ्याकडून तरुणाई घ्या आणि इच्छेनुसार सुख उपभोगा.” “वृद्धावस्थेने झाकलेला, मी तुमचा रूप आणि वय घेईन; मी तुम्हाला माझी तरुणाई दिली आहे, आणि तुमच्या इच्छेप्रमाणे जगीन.” ययातीने आनंदाने म्हणाले, “पुरू, मी तुझ्यावर प्रसन्न आहे, पुत्रा; मी तुला वर देतो: तुझी संतती सर्व इच्छांमध्ये आणि संपत्तीमध्ये समृद्ध होईल.” अशा प्रकारे, ययातीने काव्य उशनाच्या महान व्रताचा स्मरण करून, वृद्धावस्था आपल्या श्रेष्ठ पुत्र पुरूकडे हस्तांतरित केली. नंतर नहुषपुत्र ययाती, पुरूच्या तरुणाईने संपन्न होऊन, आनंदाने, उत्तम पुरुष, आपल्या प्रिय सुखांचा आस्वाद घेऊ लागला. राजा ययातीने, उत्साहाने, योग्य वेळी आणि आनंदाने, धर्माला विरोध न करता, आपल्या योग्य सुखांचा उपभोग केला. त्याने देवांना यज्ञांनी, पितरांना अर्पणांनी, दुःखी लोकांना दयाळूपणाने, आणि श्रेष्ठ ब्राह्मणांना इच्छित दानांनी संतुष्ट केले. त्याने पाहुण्यांना अन्न-पाणी दिले, प्रजेला संरक्षण दिले, दयाळूपणा दाखवला, आणि शूद्र व चोरांचे दमन केले.