ദദൃശുസ്തേ സ്ഥിതം ദേവം ദിവ്യേ ലോകമയേ രഥേ തേ കൃതാഞ്ജലയഃ സര്വേ ദേവാഃ ശക്രപുരോഗമാഃ
അവിടെ ദേവന്മാർ ആ ദൈവത്തെ ദിവ്യമായ ലോകങ്ങൾ നിറഞ്ഞ രഥത്തിൽ നില്ക്കുന്നത് കണ്ടു; ഇന്ദ്രനെ മുന്നിൽ വെച്ച് എല്ലാ ദേവന്മാരും കൈകൂപ്പി നമസ്കരിച്ചു.
ജയശബ്ദം പുരസ്കൃത്യ ശരണ്യം ശരണം ഗതാഃ സ തേഷാം താം ഗിരം ശ്രുത്വാ വിഷ്ണുര്ദൈവതദൈവതമ്
വിജയഘോഷം മുഴക്കി, അവർ അഭയം തേടി ആ രക്ഷകനിൽ അഭയം പ്രാപിച്ചു; അവരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ദൈവങ്ങളിലെ ദൈവമായ വിഷ്ണു പ്രതികരിച്ചു.
മനശ്ചക്രേ വിനാശായ ദാനവാനാം മഹാമൃധേ ആകാശേ തു സ്ഥിതോ വിഷ്ണുര് ഉത്തമം വപുരാസ്ഥിതഃ
വലിയ യുദ്ധത്തിൽ ദാനവരെ നശിപ്പിക്കണമെന്ന് മനസ്സിൽ ഉറപ്പാക്കി, ആകാശത്തിൽ നില്ക്കുന്ന വിഷ്ണു തന്റെ ഉത്തമമായ രൂപം ധരിച്ചു.
ഉവാച ദേവതാഃ സര്വാഃ സപ്രതിജ്ഞമിദം വചഃ ശാന്തിം വ്രജത ഭദ്രം വോ മാ ഭൈഷ്ട മരുതാം ഗണാഃ
അവിടെ ദേവന്മാരോട് പ്രതിജ്ഞയോടെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: 'നിങ്ങൾ ശാന്തിയോടെ പോകൂ, നിങ്ങൾക്ക് ക്ഷേമം ഉണ്ടാകട്ടെ, മരുതുകളുടെ കൂട്ടമേ, ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല.'
ജിതാ മേ ദാനവാഃ സര്വേ ത്രൈലോക്യം പരിഗൃഹ്യതാമ് തേ തസ്യ സത്യസംധസ്യ വിഷ്ണോര്വാക്യേന തോഷിതാഃ
'എല്ലാ ദാനവരും എന്റെ വഴി ജയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; മൂന്ന് ലോകങ്ങളും നിങ്ങൾക്ക് സ്വന്തമാക്കാം.' സത്യവ്രതനായ വിഷ്ണുവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് അവർ സന്തോഷിച്ചു.
ദേവാഃ പ്രീതിം സമാജഗ്മുഃ പ്രാശ്യാമൃതമിവോത്തമമ് തതസ്തമഃ സംഹൃതം തദ് വിനേശുശ്ച ബലാഹകാഃ
ദേവന്മാർ ഉത്തമമായ അമൃതം അനുഭവിച്ചപോലെ ആനന്ദം പ്രാപിച്ചു; പിന്നെ ഇരുണ്ടതെല്ലാം അകന്നു, മേഘങ്ങൾ ഇല്ലാതായി.
പ്രവവുശ്ച ശിവാ വാതാഃ പ്രശാന്താശ്ച ദിശോ ദശ ശുദ്ധപ്രഭാണി ജ്യോതീംഷി സോമശ്ചക്രുഃ പ്രദക്ഷിണാമ്
മംഗളമായ കാറ്റുകൾ വീശി, പത്തു ദിക്കുകളും ശാന്തമായി, ശുദ്ധമായ പ്രകാശങ്ങൾ തെളിഞ്ഞു, ചന്ദ്രൻ വലതുവശം ചുറ്റി നടന്നു.
ന വിഗ്രഹം ഗ്രഹാശ്ചക്രുഃ പ്രശാന്താശ്ചാപി സിന്ധവഃ വിരജസ്കാഭവന്മാര്ഗാ നാകവര്ഗാദയസ്ത്രയഃ
ഗ്രഹങ്ങൾ തമ്മിൽ കലഹിച്ചില്ല, നദികൾ ശാന്തമായി, വഴികൾ തെളിഞ്ഞു, ആകാശത്തിലെ മൂന്നു വിഭാഗങ്ങളും ശുദ്ധമായി.
യഥാര്ഥമൂഹുഃ സരിതോ നാപി ചുക്ഷുഭിരേ ഽര്ണവാഃ ആസഞ്ഛുഭാനീന്ദ്രിയാണി നരാണാമന്തരാത്മസു
നദികൾ സ്വാഭാവികമായി ഒഴുകി, സമുദ്രങ്ങൾ അശാന്തമല്ലാതെ, മനുഷ്യരുടെ മനസ്സിൽ ശുദ്ധമായ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ഉണർന്നു.
മഹര്ഷയോ വീതശോകാ വേദാന് ഉച്ചൈരധീയത യജ്ഞേഷു ച ഹവിഃ പാകം ശിവമാപ ച പാവകഃ
മഹർഷികൾ ദുഃഖമില്ലാതെ വേദങ്ങൾ ഉച്ചത്തിൽ പാരായണം ചെയ്തു; യാഗങ്ങളിൽ അഗ്നി ഹവിസ്സു സ്വീകരിച്ച് ശുഭമായതായി.
പ്രവൃത്തധര്മാഃ സംവൃത്താ ലോകാ മുദിതമാനസാഃ വിഷ്ണോര്ദത്തപ്രതിജ്ഞസ്യ ശ്രുത്വാരിനിധനേ ഗിരമ്
ധർമ്മത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്ന ലോകങ്ങൾ സന്തോഷത്തോടെ, ശത്രുക്കളെ നശിപ്പിക്കാൻ പ്രതിജ്ഞയെടുത്ത വിഷ്ണുവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ആനന്ദിച്ചു.
തതോ ഽഭയം വിഷ്ണുവചഃ ശ്രുത്വാ ദൈത്യാശ്ച ദാനവാഃ ഉദ്യോഗം വിപുലം ചക്രുര് യുദ്ധായ വിജയായ ച
വിഷ്ണുവിന്റെ അഭയവാക്കുകൾ കേട്ട ശേഷം, ദൈത്യരും ദാനവരും വലിയ യുദ്ധത്തിനും വിജയത്തിനുമായി വലിയ ഒരുക്കങ്ങൾ നടത്തി.
മയസ്തു കാഞ്ചനമയം ത്രിനല്വായതമക്ഷയമ് ചതുശ്ചക്രം സുവിപുലം സുകല്പിതമഹായുഗമ്
എനിക്ക് സ്വർണ്ണത്തിൽ നിന്നുണ്ടാക്കിയ, മൂന്നു അര യോജന നീളമുള്ള, ഒരിക്കലും നശിക്കാത്ത, നാലു വലിയ ചക്രങ്ങളോടുകൂടിയ, വിശാലവും ഭംഗിയോടും കൂടിയ മഹത്തായ ഒരു രഥം ഉണ്ടായിരുന്നു.
കിങ്കിണീജാലനിര്ഘോഷം ദ്വീപിചര്മപരിഷ്കൃതമ് രുചിരം രത്നജാലൈശ്ച ഹേമജാലൈശ്ച ശോഭിതമ്
അത് ചെറു മണികളുടെ ഘോഷത്തോടെ മുഴങ്ങുകയും, കടുവയും പുള്ളിപ്പുലിയുടെയും ത്വക്കുകൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുകയും, രത്നങ്ങളും പൊന്നിൻ ജാലങ്ങളും കൊണ്ട് മനോഹരമായി തിളങ്ങുകയും ചെയ്തു.
ഈഹാമൃഗഗണാകീര്ണം പക്ഷിപങ്ക്തിവിരാജിതമ് ദിവ്യാസ്ത്രതൂണീരധരം പയോധരവിനാദിതമ്
ആ രഥം കുരങ്ങുകളുടെ കൂട്ടങ്ങൾ നിറഞ്ഞതും, പക്ഷികളുടെ നിരകൾ അലങ്കരിച്ചതും, ദിവ്യമായ അമ്പുകളുടെ കുപ്പികളോടുകൂടിയതും, മേഘങ്ങളുടെ ഗർജ്ജനപോലെയുള്ള ശബ്ദം മുഴങ്ങുന്നതുമായിരുന്നു.
സ്വക്ഷം രഥവരോദാരം സൂപസ്ഥം ഗഗനോപമമ് ഗദാപരിഘസമ്പൂര്ണം മൂര്തിമന്തമിവാര്ണവമ്
അത് വിശാലവും മഹത്തായതുമായ താന്റെ തന്നെ അക്ഷത്തോടുകൂടിയതും, ആകാശത്തെപ്പോലെ വിശാലമായതും, ഗദകളും ഇരുമ്പ് ദണ്ഡുകളും നിറഞ്ഞതുമായത്, സാക്ഷാൽ സമുദ്രം രൂപം കൊണ്ടതുപോലെയായിരുന്നു.
ഹേമകേയൂരവലയം സ്വര്ണമണ്ഡലകൂബരമ് സപതാകധ്വജോപേതം സാദിത്യമിവ മന്ദരമ്
പൊന്നിൻ കൈവളകളും വളകളും, പൊന്നിൻ വട്ടങ്ങളായ കൂബറുകളും, പതാകകളും കൊടികളും അലങ്കാരമായും, മന്ദരപർവ്വതത്തോടൊപ്പം സൂര്യൻ തിളങ്ങുന്നതുപോലെയുമായിരുന്നു.
ഗജേന്ദ്രാഭോഗവപുഷം ക്വചിത്കേസരിവര്ചസമ് യുക്തമൃക്ഷസഹസ്രേണ സമൃദ്ധാമ്ബുദനാദിതമ്
ചില ഭാഗങ്ങളിൽ ആ രഥം ഗജേന്ദ്രന്റെ ആകൃതിയിലും, സിംഹത്തിന്റെ കാന്തിയിലും, ആയിരം കരടികളെ കെട്ടിയതായും, നിറഞ്ഞ മേഘം ഗർജ്ജിക്കുന്നതുപോലെയും കാണപ്പെട്ടു.
ദീപ്തമാകാശഗം ദിവ്യം രഥം പരരഥാരുജമ് അധ്യതിഷ്ഠദ്രണാകാങ്ക്ഷീ മേരും ദീപ്ത ഇവാംശുമാന്
ആ ദിവ്യവും പ്രകാശമുള്ളതുമായ ആകാശത്തിലൂടെ പോകുന്ന രഥത്തിൽ, ശത്രുവിന്റെ രഥങ്ങൾ തകർക്കാൻ കഴിയുന്ന ശക്തിയോടെ, യുദ്ധത്തിനായി ആഗ്രഹത്തോടെ, സൂര്യൻ മേരു പർവ്വതത്തിൽ തിളങ്ങുന്നതുപോലെ, അഹങ്കാരത്തോടെ കയറി നിന്നു.
താരമുത്ക്രോശവിസ്താരം സര്വം ഹേമമയം രഥമ് ശൈലാകാരമസംബാധം നീലാഞ്ജനചയോപമമ്
പൂർണ്ണമായും പൊന്നിൽ നിന്നുണ്ടാക്കിയ, മലപോലെയുള്ള, വിശാലവും ദൂരത്തേക്കും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന, എവിടെയും തടസ്സമില്ലാത്ത, കറുത്ത അഞ്ജനക്കൂട്ടംപോലെയുള്ള രഥമായിരുന്നു അത്.
കാര്ഷ്ണായസമയം ദിവ്യം ലോഹേഷാബദ്ധകൂബരമ് തിമിരോദ്ഗാരികിരണം ഗര്ജന്തമിവ തോയദമ്
കറുത്ത ഇരുമ്പിൽ നിന്നുണ്ടാക്കിയ ദിവ്യമായ രഥം, ഇരുമ്പ് കൂബറുകൾ ഘടിപ്പിച്ചിരുന്നതും, ഉയർന്ന ഇരുണ്ട കിരണങ്ങൾ പുറപ്പെടുവിക്കുന്നതും, മഴമേഘം ഗർജ്ജിക്കുന്നതുപോലെയും ആയിരുന്നു.
ലോഹജാലേന മഹതാ സഗവാക്ഷേണ ദംശിതമ് ആയസൈഃ പരിഘൈഃ പൂര്ണം ക്ഷേപണീയൈശ്ച മുദ്ഗരൈഃ
വലിയ ഇരുമ്പ് ജാലിയാൽ പൊതിഞ്ഞതും, ജനാലകളോടുകൂടിയതും, ഇരുമ്പ് ദണ്ഡുകളും എറിയുന്ന മുദ്ഗരങ്ങളും നിറഞ്ഞതുമായ രഥമായിരുന്നു അത്.
പ്രാസൈഃ പാശൈശ്ച വിതതൈര് അസംയുക്തൈശ്ച കണ്ടകൈഃ ശോഭിതം ത്രാസയാനൈശ്ച തോമരൈശ്ച പരശ്വധൈഃ
പ്രാസങ്ങളും പാശങ്ങളും വ്യാപിച്ചിരിക്കുകയും, ചേർത്തിട്ടില്ലാത്ത മുള്ളുകളും, ഭയപ്പെടുത്തുന്ന തോംറകളും പരശുവാളുകളും അലങ്കാരമായും ആ രഥം കത്തിയിരുന്നു.
ഉദ്യന്തം ദ്വിഷതാം ഹേതോര് ദ്വിതീയമിവ മന്ദരമ് യുക്തം ഖരസഹസ്രേണ സോ ഽധ്യാരോഹദ്രഥോത്തമമ്
ശത്രുക്കളുടെ നാശത്തിനായി ഉയർന്നുവരുന്ന, രണ്ടാമത്തെ മന്ദരപർവ്വതംപോലെയുള്ള, ആയിരം കഴുതകളാൽ കെട്ടിയ, ആ ശ്രേഷ്ഠമായ രഥത്തിൽ അവൻ കയറി.
വിരോചനസ്തു സംക്രുദ്ധോ ഗദാപാണിരവസ്ഥിതഃ പ്രമുഖേ തസ്യ സൈന്യസ്യ ദീപ്തശൃങ്ഗ ഇവാചലഃ
വിരോചനൻ ക്രോധത്തോടെ, ഗദ കൈയിൽ പിടിച്ച്, തന്റെ സൈന്യത്തിന്റെ മുന്നിൽ, തീപിടിച്ച പർവ്വതംപോലെ നിലകൊണ്ടു.
യുക്തം രഥസഹസ്രേണ ഹയഗ്രീവസ്തു ദാനവഃ സ്യന്ദനം വാഹയാമാസ സപത്നാനീകമര്ദനഃ
ദാനവനായ ഹയഗ്രീവൻ ആയിരം രഥങ്ങൾ കെട്ടിച്ചേർത്ത്, ശത്രുസൈന്യത്തെ തകർക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ച്, തന്റെ രഥം മുന്നോട്ട് ഓടിച്ചു.
വ്യായതം കിഷ്കുസാഹസ്രം ധനുര്വിസ്ഫാരയന്മഹത് വരാഹഃ പ്രമുഖേ തസ്ഥൌ സപ്രരോഹ ഇവാചലഃ
വരാഹം ആയിരം വില്ല് ദാരുകൾ ചേർത്ത വലിയ വില്ല് വലിച്ചുകൊണ്ട്, മുന്നിൽ, തളിർപടർന്ന പർവ്വതംപോലെ നിലകൊണ്ടു.
ഖരസ്തു വിക്ഷരന്ദര്പാന് നേത്രാഭ്യാം രോഷജം ജലമ് സ്ഫുരദ്ദന്തോഷ്ഠനയനഃ സങ്ഗ്രാമം സോ ഽഭ്യകാങ്ക്ഷത
കഴുത അഹങ്കാരത്തിൽ തുളുമ്പി, കണ്ണുകളിൽ നിന്നും കോപത്തിൽ നിന്നുള്ള കണ്ണുനീർ ചൊരിയുകയും, പല്ലുകളും അധരവും കണ്ണുകളും വിറയുകയും, യുദ്ധം ആഗ്രഹിച്ച് കാത്തുനിന്നു.
ത്വഷ്ടാ ത്വഷ്ടഗജം ഘോരം യാനമാസ്ഥായ ദാനവഃ വ്യൂഹിതും ദാനവവ്യൂഹം പരിചക്രാമ വീര്യവാന്
ത്വഷ്ടാവ് എന്ന ശക്തനായ ദാനവൻ, ഭയാനകമായ ത്വഷ്ടാവ് ആനയിൽ കയറി, ദാനവസൈന്യത്തെ നിരത്തി ക്രമീകരിക്കാൻ ചുറ്റി നടന്നു.
വിപ്രചിത്തിസുതഃ ശ്വേതഃ ശ്വേതകുണ്ഡലഭൂഷണഃ ശ്വേതശൈലപ്രതീകാശോ യുദ്ധായാഭിമുഖേ സ്ഥിതഃ
വിപ്രചിത്തിയുടെ മകനായ ശ്വേതൻ, വെള്ളി കുണ്ഡലങ്ങൾ ധരിച്ചും, വെള്ളി പർവ്വതംപോലെയും, യുദ്ധത്തിന് നേരെ മുഖം തിരിച്ച് നിലകൊണ്ടു.