സ മുനിര്വിസ്മയാവിഷ്ടഃ കൌതൂഹലസമന്വിതഃ ബാലമാദിത്യസംകാശം നാശക്നോദഭിവീക്ഷിതുമ്
ആ മുനി അത്ഭുതത്തിലും കൗതുകത്തിലും നിറഞ്ഞു; സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന ആ കുഞ്ഞിനെ നേരെ നോക്കാൻ അവനാകിയില്ല.
സ ചിന്തയംസ്തഥൈകാന്തേ സ്ഥിത്വാ സലിലസംനിധൌ പൂര്വദൃഷ്ടമിദം മേനേ ശങ്കിതോ ദേവമായയാ
അവൻ വെള്ളത്തിനരികിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് നിന്നു ചിന്തിച്ചു: 'ഇതെല്ലാം ഞാൻ മുമ്പ് കണ്ടതല്ലേ?' ദൈവമായയുടെ കളിയാണെന്ന് സംശയിച്ചു.
അഗാധസലിലേ തസ്മിന് മാര്കണ്ഡേയഃ സവിസ്മയഃ പ്ലവംസ്തഥാര്തിമ് അഗമദ് ഭയാത്സംത്രസ്തലോചനഃ
ആ ആഴമുള്ള വെള്ളത്തിൽ, അത്ഭുതത്തോടെ, മാര്കണ്ടേയൻ ഒഴുകിത്തുടങ്ങി; ഭയത്താൽ കണ്ണുകൾ വലിയതും, മനസ്സിൽ വേദനയുമുണ്ടായി.
സ തസ്മൈ ഭഗവാനാഹ സ്വാഗതം ബാലയോഗവാന് ബഭാഷേ മേഘതുല്യേന സ്വരേണ പുരുഷോത്തമഃ
അപ്പോൾ ഭഗവാൻ, പരമപുരുഷൻ, മേഘംപോലെയുള്ള ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു: 'സ്വാഗതം, യോഗശക്തിയുള്ള കുഞ്ഞേ.'
മാ ഭൈര്വത്സ ന ഭേതവ്യമ് ഇഹൈവായാഹി മേ ഽന്തികമ് മാര്കണ്ഡേയോ മുനിസ്ത്വാഹ ബാലം തം ശ്രമപീഡിതഃ
'കുഞ്ഞേ, ഭയപ്പെടേണ്ട; ഇവിടെ വന്ന് എനിക്ക് സമീപം വരിക.' അങ്ങനെ ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു. ക്ഷീണിച്ചും വേദനയോടെയും മാര്കണ്ടേയൻ ആ കുഞ്ഞിനോട് പറഞ്ഞു.
കോ മാം നാമ്നാ കീര്തയതി തപഃ പരിഭവന്മമ ദിവ്യം വര്ഷസഹസ്രാഖ്യം ധര്ഷയന്നിവ മേ വയഃ
'എനിക്ക് പേരിട്ട് വിളിക്കുന്നവൻ ആരാണ്? എന്റെ തപസ്സിനെ അവഹേളിച്ചുപോലെയും, എന്റെ ദിവ്യമായ ആയിരം വർഷത്തെ വയസ്സിനെയും വെല്ലുവിളിച്ചുപോലെയും ആണല്ലോ?'
ന ഹ്യേഷ വഃ സമാചാരോ ദേവേഷ്വപി മമോചിതഃ മാം ബ്രഹ്മാപി ഹി ദേവേശോ ദീര്ഘായുരിതി ഭാഷതേ
നിങ്ങളുടെ ഈ പെരുമാറ്റം ദേവന്മാരിലും എനിക്ക് പോലും യോജിക്കുന്നതല്ല. ദേവന്മാരുടെ പ്രഭു ബ്രഹ്മാവു പോലും ദീർഘായുസ്സുള്ളവനാണെങ്കിലും എന്നോട് ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുന്നില്ല.
കസ്തമോ ഘോരമാസാദ്യ മാമദ്യ ത്യക്തജീവിതഃ മാര്കണ്ഡേയേതി മാമുക്ത്വാ മൃത്യുമീക്ഷിതുമര്ഹതി
ഇത്ര ഭയാനകമായ സാഹചര്യത്തിൽ ആരാണ് ജീവൻ ഉപേക്ഷിച്ച് എന്റെ خاطر മരണം നേരിടാൻ തയ്യാറാവുക? 'മാർകണ്ടേയ' എന്നെ വിളിച്ചിട്ട് ആരാണ് മരണം നേരിട്ട് കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുക?
ഏവമാഭാഷ്യ തം ക്രോധാന് മാര്കണ്ഡേയോ മഹാമുനിഃ തഥൈവ ഭഗവാന്ഭൂയോ ബഭാഷേ മധുസൂദനഃ
ഇങ്ങനെ കോപത്തോടെ പറഞ്ഞ ശേഷം മഹർഷി മാർകണ്ടേയൻ, ഭഗവാൻ മധുസൂദനൻ വീണ്ടും അതേ രീതിയിൽ അവനോട് സംസാരിച്ചു.
അഹം തേ ജനകോ വത്സ ഹൃഷീകേശഃ പിതാ ഗുരുഃ ആയുഷ്പ്രദാതാ പൌരാണഃ കിം മാം ത്വം നോപസര്പസി
കുഞ്ഞേ, ഞാൻ നിന്റെ അച്ഛനും, ഹൃഷീകേശനും, ഗുരുവും, ജീവൻ നൽകുന്ന പുരാതനനും തന്നെയാണ്. നീ എനിക്ക് സമീപിക്കാതെ എന്തുകൊണ്ടാണ് നില്ക്കുന്നത്?
മാം പുത്രകാമഃ പ്രഥമം പിതാ തേ ഽങ്ഗിരസോ മുനിഃ പൂര്വമാരാധയാമാസ തപസ്തീവ്രം സമാശ്രിതഃ
കുഞ്ഞിനെ ആഗ്രഹിച്ച് നിന്റെ അച്ഛൻ അംഗിരസെന്ന മഹർഷി ആദ്യം തന്നെ കടുത്ത തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ട് എന്നെ ആരാധിച്ചു.
തതസ്ത്വാം ഘോരതപസാ പ്രാവൃണോദമിതൌജസമ് ഉക്തവാനഹമാത്മസ്ഥം മഹര്ഷിമ് അമിതൌജസമ്
അതിനുശേഷം, അവന്റെ ഭയങ്കരമായ തപസ്സിന്റെ ഫലമായി അതിശക്തിയോടെ നീ ജനിച്ചു. ആത്മാവിൽ നില്ക്കുന്ന മഹർഷി എന്ന നിലയിൽ നിന്നെ ഞാൻ പ്രഖ്യാപിച്ചു.
കഃ സമുത്സഹതേ ചാന്യോ യോ ന ഭൂതാത്മകാത്മജഃ ദ്രഷ്ടുമേകാര്ണവഗതം ക്രീഡന്തം യോഗവര്ത്മനാ
ഭൂതങ്ങളുടെ അധിപനിൽ നിന്നല്ലാതെ മറ്റാരാണ് യോഗമാർഗ്ഗത്തിലൂടെ ഏകസമുദ്രത്തിൽ കളിക്കുന്ന എന്നെ കാണാൻ ധൈര്യം കാണിക്കുക?
തതഃ പ്രഹൃഷ്ടവദനോ വിസ്മയോത്ഫുല്ലലോചനഃ മൂര്ധ്നി ബദ്ധാഞ്ജലിപുടോ മാര്കണ്ഡേയോ മഹാതപാഃ
അതിനുശേഷം മഹാതപസ്വിയായ മാർകണ്ടേയൻ സന്തോഷത്തോടെ മുഖം തെളിഞ്ഞ്, അത്ഭുതത്തോടെ കണ്ണുകൾ വീർപ്പിച്ച്, കൈകൾ മസ്തകത്തിൽ ചേർത്ത് വിനയത്തോടെ നമസ്കരിച്ചു.
നാമഗോത്രേ തതഃ പ്രോച്യ ദീര്ഘായുര്ലോകപൂജിതഃ തസ്മൈ ഭഗവതേ ഭക്ത്യാ നമസ്കാരമഥാകരോത്
തന്റെ പേര് വംശം പറഞ്ഞ്, ദീർഘായുസ്സും ലോകത്തിൽ ആദരവും ഉള്ളവനായ അവൻ ഭഗവാനെ ഭക്തിയോടെ നമസ്കരിച്ചു.
ഇച്ഛേയം തത്ത്വതോ മായാമ് ഇമാം ജ്ഞാതും തവാനഘ യദേകാര്ണവമധ്യസ്ഥഃ ശേഷേ ത്വം ബാലരൂപവാന്
നിന്റെ ഈ മായയെ ഞാൻ സത്യമായി അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു, പാപരഹിതനേ. ഏകസമുദ്രത്തിന്റെ നടുവിൽ നീ ബാലരൂപത്തിൽ എങ്ങനെ നില്ക്കുന്നു എന്ന് അറിയാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
കിംസംജ്ഞശ്ചൈവ ഭഗവാംല് ലോകേ വിജ്ഞായസേ പ്രഭോ തര്കയേ ത്വാം മഹാത്മാനം കോ ഹ്യന്യഃ സ്ഥാതുമര്ഹതി
പ്രഭോ, ലോകത്തിൽ ഏത് പേരിലാണ് നിന്നെ അറിയപ്പെടുന്നത്? മഹാത്മാവായ നിന്നെ ഞാൻ ചിന്തിക്കുന്നു. മറ്റാരാണ് നില്ക്കാൻ യോഗ്യൻ?
അഹം നാരായണോ ബ്രഹ്മന് സര്വഭൂതവിനാശനഃ അഹം സഹസ്രശീര്ഷാഖ്യോ യഃ പദൈരഭിസംജ്ഞിതഃ
ബ്രാഹ്മണാ, ഞാൻ നാരായണൻ, എല്ലാ ജീവികളുടെ സംഹാരകൻ. ആയിരം തലകളുള്ളവൻ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നവൻ ഞാൻ തന്നെയാണ്.
ആദിത്യവര്ണഃ പുരുഷോ മഖേ ബ്രഹ്മമയോ മഖഃ അഹമഗ്നിര്ഹവ്യവാഹോ യാദസാം പതിരവ്യയഃ
ഞാൻ സൂര്യനിന്റെ നിറമുള്ള പുരുഷനും, ബ്രഹ്മസ്വരൂപമായ യാഗവും, ഹവ്യങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുന്ന അഗ്നിയും, ജലജാതികളുടെ അവിനാശിയായ അധിപനുമാണ്.
അഹമിന്ദ്രപദേ ശക്രോ വര്ഷാണാം പരിവത്സരഃ അഹം യോഗീ യുഗാഖ്യസ്യ യുഗാന്താവര്ത ഏവ ച
ഇന്ദ്രപദത്തിൽ ഞാൻ ശക്രൻ, മഴകളിൽ വർഷം, യുക എന്ന കാലഘട്ടത്തിൽ യോഗി, യുകാന്ത്യത്തിലെ ചക്രവാളം ഞാൻ തന്നെയാണ്.
അഹം സര്വാണി സത്ത്വാനി ദൈവതാന്യഖിലാനി തു ഭുജംഗാനാമഹം ശേഷസ് താര്ക്ഷ്യോ വൈ സര്വപക്ഷിണാമ്
എല്ലാ ജീവികളും ദേവന്മാരും ഞാൻ തന്നെയാണ്. പാമ്പുകളിൽ ഞാൻ ശേഷനും, പക്ഷികളിൽ ഞാൻ താർക്ഷ്യനും.
കൃതാന്തഃ സര്വഭൂതാനാം വിശ്വേഷാം കാലസംജ്ഞിതഃ അഹം ധര്മസ്തപശ്ചാഹം സര്വാശ്രമനിവാസിനാമ്
എല്ലാ ജീവികൾക്കും ലോകങ്ങൾക്കും കാലമായി അറിയപ്പെടുന്ന മരണൻ ഞാൻ. എല്ലാ ആശ്രമങ്ങളിൽ വസിക്കുന്നവർക്കും ഞാൻ ധർമ്മവും തപസ്സും ആകുന്നു.
അഹം ചൈവ സരിദ്ദിവ്യാ ക്ഷീരോദശ്ച മഹാര്ണവഃ യത്തത്സത്യം ച പരമമ് അഹമേകഃ പ്രജാപതിഃ
എല്ലാ ദിവ്യനദികളും, ക്ഷീരസമുദ്രവും, മഹാസമുദ്രവും ഞാൻ. പരമസത്യം എന്നതും, ഒരേ പ്രജാപതി എന്നതും ഞാൻ തന്നെയാണ്.
അഹം സാംഖ്യമഹം യോഗോ ഽപ്യഹം തത്പരമം പദമ് അഹമിജ്യാ ക്രിയാ ചാഹമ് അഹം വിദ്യാധിപഃ സ്മൃതഃ
സാംഖ്യവും, യോഗവും, അത്യുന്നതമായ സ്ഥിതിയും ഞാൻ. യജ്ഞവും കർമ്മങ്ങളും ഞാൻ. ജ്ഞാനത്തിന്റെ അധിപൻ എന്ന പേരിൽ ഞാൻ അറിയപ്പെടുന്നു.
അഹം ജ്യോതിരഹം വായുര് അഹം ഭൂമിരഹം നഭഃ അഹമാപഃ സമുദ്രാശ്ച നക്ഷത്രാണി ദിശോ ദശ
ഞാനാണ് പ്രകാശം, ഞാനാണ് കാറ്റ്, ഞാനാണ് ഭൂമി, ഞാനാണ് ആകാശം; ഞാനാണ് വെള്ളവും സമുദ്രങ്ങളും, നക്ഷത്രങ്ങളും പത്ത് ദിശകളും.
അഹം വര്ഷമഹം സോമഃ പര്ജന്യോ ഽഹമഹം രവിഃ ക്ഷീരോദസാഗരേ ചാഹം സമുദ്രേ വഡവാമുഖഃ
ഞാനാണ് മഴ, ഞാനാണ് ചന്ദ്രൻ, ഞാനാണ് മേഘം, ഞാനാണ് സൂര്യൻ; പാൽക്കടലിലും ഞാൻ ഉണ്ടു, സമുദ്രത്തിൽ ഞാൻ അഗ്നിയാണ്.
വഹ്നിഃ സംവര്തകോ ഭൂത്വാ പിബംസ്തോയമയം ഹവിഃ അഹം പുരാണഃ പരമം തഥൈവാഹം പരായണമ്
ഞാൻ ദഹനശക്തിയായ അഗ്നിയായി വെള്ളത്തിൽ അർപ്പിച്ച ഹോമം കുടിക്കുന്നു; ഞാൻ പ്രാചീനനും പരമനുമാണ്, അതുപോലെ ഞാൻ തന്നെയാണ് അവസാന ലക്ഷ്യവും.
അഹം ഭൂതസ്യ ഭവ്യസ്യ വര്തമാനസ്യ സംഭവഃ യത്കിംചിത്പശ്യസേ വിപ്ര യച്ഛൃണോഷി ച കിംചന
ഭൂതകാലത്തിന്റെയും ഭാവിയുടെയും ഇപ്പോഴുള്ളതിന്റെയും ഉത്ഭവം ഞാനാണ്; മഹർഷേ, നീ കാണുന്നതും കേൾക്കുന്നതും എല്ലാം ഞാനാണ്.
യല്ലോകേ ചാനുഭവസി തത്സര്വം മാമനുസ്മര വിശ്വം സൃഷ്ടം മയാ പൂര്വം സൃജ്യം ചാദ്യാപി പശ്യ മാമ്
ലോകത്തിൽ നീ അനുഭവിക്കുന്നതെല്ലാം എന്നെ ഓർക്കണം; ഈ സകലവും മുമ്പ് ഞാൻ സൃഷ്ടിച്ചു, ഇപ്പൊഴും സൃഷ്ടിക്കാൻ പോകുന്നു—എന്നെ കാണുക.
യുഗേ യുഗേ ച സ്രക്ഷ്യാമി മാര്കണ്ഡേയാഖിലം ജഗത് തദേതദഖിലം സര്വം മാര്കണ്ഡേയാവധാരയ
പ്രതിയുഗത്തിലും, മാർകണ്ടേയാ, ഞാൻ ഈ ലോകം മുഴുവൻ സൃഷ്ടിക്കും; മാർകണ്ടേയാ, ഈ എല്ലാം സത്യമായാണ് എന്നുള്ളത് മനസ്സിലാക്കണം.