കഃ സമുത്സഹതേ ജ്ഞാതും പരം നാരായണാത്മകമ് വിശ്വായനശ്ച യദ്ബ്രഹ്മാ ന വേദയതി തത്ത്വതഃ
നാരായണന്റെ പരമാത്മാവിനെ ആരാണ് അറിയാൻ കഴിയുക? വിശ്വാമിത്രന്റെ പുത്രനായ ബ്രഹ്മാവും അതിന്റെ സത്യം അറിയുന്നില്ല.
തത്കര്മ വിശ്വവേദാനാം തദ്രഹസ്യം മഹര്ഷീണാമ് തമീശം സര്വയജ്ഞാനാം തത്തത്ത്വം സര്വദര്ശിനാമ് തദധ്യാത്മവിദാം ചിന്ത്യം നരകം ച വികര്മിണാമ്
വേദങ്ങൾക്കു രഹസ്യമായ那个, മഹർഷികൾക്കു അത്ഭുതമായ那个, എല്ലാ യജ്ഞങ്ങൾക്കു അധിപനായ那个, സത്യം അറിയുന്നവർക്കു അതിന്റെ സത്വം, ആത്മവിദ്യയുള്ളവർ ചിന്തിക്കുന്ന那个, തെറ്റായ പ്രവർത്തനം ചെയ്യുന്നവർക്കു നരകം ആയ那个.
അധിദൈവം ച യദ്ദൈവമ് അധിയജ്ഞം സുസംജ്ഞിതമ് തദ്ഭൂതമധിഭൂതം ച തത്പരം പരമര്ഷീണാമ്
ദേവതകളിൽ ദൈവം എന്നറിയപ്പെടുന്ന那个, സുപ്രസിദ്ധമായ യജ്ഞം, എല്ലാ ഭൂതങ്ങളുടെ സാരമായ那个, പരമർഷികൾക്കു ഏറ്റവും ഉന്നതമായ那个.
സ യജ്ഞോ വേദനിര്ദിഷ്ടസ് തത്തപഃ കവയോ വിദുഃ യഃ കര്താ കാരകോ ബുദ്ധിര് മനഃ ക്ഷേത്രജ്ഞ ഏവ ച
വേദങ്ങൾ നിർദ്ദേശിച്ച യജ്ഞം, കവിർ അറിയുന്ന തപസ്, പ്രവർത്തകൻ, കാരകൻ, ബുദ്ധി, മനസ്സ്, ക്ഷേത്രജ്ഞൻ—all ഈ സവിശേഷതകൾ ഉള്ള那个.
പ്രണവഃ പുരുഷഃ ശാസ്താ ഏകശ്ചേതി വിഭാവ്യതേ പ്രാണഃ പഞ്ചവിധശ്ചൈവ ധ്രുവ അക്ഷര ഏവ ച
പ്രണവം, പുരുഷൻ, ശാസ്താവ്—ഇവയെല്ലാം ഒരേവനായി കാണപ്പെടുന്നു; പഞ്ചവിധമായ പ്രാണൻ, സ്ഥിരത, അക്ഷരത—all ഈ സവിശേഷതകൾ ഉള്ള那个.
കാലഃ പാകശ്ച പക്താ ച ദ്രഷ്ടാ സ്വാധ്യായ ഏവ ച ഉച്യതേ വിവിധൈര്ദേവൈഃ സ ഏവായം ന തത്പരമ്
കാലം, പാകം, പാകുകാരൻ, ദർശകൻ, സ്വാധ്യായം—വിവിധ ദേവന്മാർ ഈ പേരുകളിൽ വിളിക്കുന്നു; അവൻ തന്നെയാണ്, അതിനു പുറത്ത് മറ്റൊന്നുമില്ല.
സ ഏവ ഭഗവാന്സര്വം കരോതി വികരോതി ച സോ ഽസ്മാന്കാരയതേ സര്വാന് സോ ഽത്യേതി വ്യാകുലീകൃതാന്
അവനാണ് സകലവും സൃഷ്ടിക്കുകയും മാറ്റങ്ങളുണ്ടാക്കുകയും ചെയ്യുന്നത്. അവൻ നമ്മെ എല്ലാവരെയും പ്രവർത്തിപ്പിക്കുന്നു. വ്യാകുലരായവരെക്കാൾ അവൻ ഉയർന്നവനാണ്.
യജാമഹേ തമേവാദ്യം തമേവേച്ഛാമ നിര്വൃതാഃ യോ വക്താ യച്ച വക്തവ്യം യച്ചാഹം തദ്ബ്രവീമി വഃ
നാം ആദിമനായ അവനെയാണ് ആരാധിക്കുന്നത്; സന്തോഷത്തോടെ അവനെ മാത്രം ആഗ്രഹിക്കുന്നു. സംസാരിക്കുന്നവനും സംസാരിക്കേണ്ടതും അവനാണ്; ഞാൻ നിങ്ങളോട് പറയുന്നത് അതേ കാര്യമാണ്.
ശ്രൂയതേ യച്ച വൈ ശ്രാവ്യം യച്ചാന്യത്പരിജല്പ്യതേ യാഃ കഥാശ്ചൈവ വര്തന്തേ ശ്രുതയോ വാഥ തത്പരാഃ വിശ്വം വിശ്വപതിര്യശ്ച സ തു നാരായണഃ സ്മൃതഃ
എന്താണ് കേൾക്കപ്പെടുന്നത്, കേൾക്കേണ്ടതെന്താണ്, മറ്റെന്താണ് ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്നത്, എല്ലാ കഥകളും ശാസ്ത്രങ്ങളും—ഇവയൊക്കെയും അവനോടാണ് സമർപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്. അവൻ ലോകത്തിന്റെ അധിപതിയും നാരായണനെന്നു അറിയപ്പെടുന്നവനുമാണ്.
യത്സത്യം യദമൃതമക്ഷരം പരം യദ് യദ്ഭൂതം പരമമിദം ച യദ്ഭവിഷ്യത് യത്കിംചിച് ചരമചരം യദസ്തി ചാന്യത് തത്സര്വം പുരുഷവരഃ പ്രഭുഃ പുരാണഃ
യഥാർത്ഥം, അമൃതം, നശിക്കാത്തത്, പരമമായത്, ഉണ്ടായതെല്ലാം, ഇവിടെ ഉന്നതമായതെല്ലാം, വരാനിരിക്കുന്നതെല്ലാം, ചലിക്കുന്നതും അചലവും, മറ്റെന്തെങ്കിലും ഉള്ളതെല്ലാം—ഈ സകലവും പുരാതനനായ പരമേശ്വരനാണ്.
ചത്വാര്യാഹുഃ സഹസ്രാണി വര്ഷാണാം തു കൃതം യുഗമ് തസ്യ താവച്ഛതീ സംധ്യാ ദ്വിഗുണാ രവിനന്ദന
കൃതയുഗം നാലായിരം വർഷമെന്ന് പറയുന്നു; അതിന്റെ സംധ്യ നൂറ് വർഷവും അതിന്റെ ഇരട്ടിയോളം കൂടി എന്നും പറയുന്നു, സൂര്യപുത്രാ.
യത്ര ധര്മശ്ചതുഷ്പാദസ് ത്വ് അധര്മഃ പാദവിഗ്രഹഃ സ്വധര്മനിരതാഃ സന്തോ ജായന്തേ യത്ര മാനവാഃ
ആയുഗത്തിൽ ധർമ്മം നാലു പാദത്തിലും നിലകൊള്ളുന്നു; അധർമ്മം വളരെ ദുർബലമാണ്. ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ കർത്തവ്യത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; നല്ലവരായ മനുഷ്യർ ജനിക്കുന്നു.
വിപ്രാഃ സ്ഥിതാ ധര്മപരാ രാജവൃത്തൌ സ്ഥിതാ നൃപാഃ കൃഷ്യാമഭിരതാ വൈശ്യാഃ ശൂദ്രാഃ ശുശ്രൂഷവഃ സ്ഥിതാഃ
ബ്രാഹ്മണന്മാർ ധർമ്മത്തിൽ സ്ഥിരതയുള്ളവരായി, രാജാക്കന്മാർ രാജധർമ്മത്തിൽ ഉറച്ചവരായി, വൈശ്യർ കൃഷിയിൽ ആസ്വാദകരായി, ശൂദ്രർ സേവനത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.
തദാ സത്യം ച ശൌചം ച ധര്മശ്ചൈവ വിവര്ധതേ സദ്ഭിരാചരിതം കര്മ ക്രിയതേ ഖ്യായതേ ച വൈ
അപ്പോൾ സത്യം, ശുദ്ധി, ധർമ്മം എന്നിവ വളരുന്നു; നല്ലവരുടെ പ്രവൃത്തികൾ നടപ്പാക്കപ്പെടുകയും പ്രശസ്തിയിലാകുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഏതത്കാര്തയുഗം വൃത്തം സര്വേഷാമപി പാര്ഥിവ പ്രാണിനാം ധര്മസങ്ഗാനാമ് അപി വൈ നീചജന്മനാമ്
ഇതാണ് കൃതയുഗത്തിലെ ആചാരം, രാജകുമാരാ, എല്ലാ ജീവികൾക്കും, ധർമ്മത്തിൽ ഉറച്ചവർക്കും, താഴ്ന്ന ജന്മക്കാരായവർക്കും പോലും.
ത്രീണി വര്ഷസഹസ്രാണി ത്രേതായുഗമിഹോച്യതേ തസ്യ താവച്ഛതീ സംധ്യാ ദ്വിഗുണാ പരികീര്ത്യതേ
മൂന്നായിരം വർഷമാണ് ത്രേതായുഗം എന്നു പറയുന്നു; അതിന്റെ സംധ്യ നൂറ് വർഷവും അതിന്റെ ഇരട്ടിയോളം കൂടി എന്നും പറയുന്നു.
ദ്വാഭ്യാമധര്മഃ പാദാഭ്യാം ത്രിഭിര്ധര്മോ വ്യവസ്ഥിതഃ യത്ര സത്യം ച സത്ത്വം ച ത്രേതാധര്മോ വിധീയതേ
ആയുഗത്തിൽ അധർമ്മം രണ്ട് പാദത്തിലും ധർമ്മം മൂന്നു പാദത്തിലും നിലകൊള്ളുന്നു; സത്യം, സത്ത്വം എന്നിവ നിലനിൽക്കുന്നു; ത്രേതായുഗത്തിലെ നിയമം അങ്ങനെ ആണ്.
ത്രേതായാം വികൃതിം യാന്തി വര്ണാസ്ത്വേതേ ന സംശയഃ ചാതുര്വര്ണ്യസ്യ വൈകൃത്യാദ് യാന്തി ദൌര്ബല്യമാശ്രമാഃ
ത്രേതായുഗത്തിൽ ഈ വർണങ്ങൾ മാറ്റം നേരിടുന്നു, സംശയമില്ല; നാലു വർണ്ണങ്ങളുടെ ക്രമം തകരുമ്പോൾ ആശ്രമങ്ങൾ ദുർബലമാകുന്നു.
ഏഷാ ത്രേതായുഗഗതിര് വിചിത്രാ ദേവനിര്മിതാ ദ്വാപരസ്യ തു യാ ചേഷ്ടാ താമപി ശ്രോതുമര്ഹസി
ഇതാണ് ദേവന്മാർ സൃഷ്ടിച്ച ത്രേതായുഗത്തിന്റെ വ്യത്യസ്തമായ ഗതി; ഇപ്പോൾ ദ്വാപരയുഗത്തിലെ ആചാരം നീ കേൾക്കണം.
ദ്വാപരം ദ്വേ സഹസ്രേ തു വര്ഷാണാം രവിനന്ദന തസ്യ താവച്ഛതീ സംധ്യാ ദ്വിഗുണാ യുഗമുച്യതേ
ദ്വാപരയുഗം രണ്ടായിരം വർഷമാണ്, സൂര്യപുത്രാ; അതിന്റെ സംധ്യ നൂറ് വർഷവും അതിന്റെ ഇരട്ടിയോളം കൂടി, ഇതാണ് ഒരു യുഗം എന്നു പറയുന്നു.
തത്ര ചാര്ഥപരാഃ സര്വേ പ്രാണിനോ രജസാ ഹതാഃ സര്വേ നൈഷ്കൃതികാഃ ക്ഷുദ്രാ ജായന്തേ രവിനന്ദന
അവിടെ എല്ലാ ജീവികളും ആസ്തി നേടാൻ മാത്രം ആഗ്രഹിക്കുന്നു; രാഗത്തിൽ ആക്രമിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; എല്ലാവരും ചെറുതും നിന്ദ്യവുമാണ്, സൂര്യപുത്രാ.
ദ്വാഭ്യാം ധര്മഃ സ്ഥിതഃ പദ്ഭ്യാമ് അധര്മസ്ത്രിഭിരുത്ഥിതഃ വിപര്യയാച്ഛനൈര്ധര്മഃ ക്ഷയമേതി കലൌ യുഗേ
അവിടെ ധർമ്മം രണ്ട് പാദത്തിലും അധർമ്മം മൂന്നു പാദത്തിലും നിലകൊള്ളുന്നു; മറിച്ചും പതിയെ പതിയെ ധർമ്മം ക്ഷയിച്ച് കലിയുഗത്തിൽ നശിക്കുന്നു.
ബ്രാഹ്മണ്യഭാവസ്യ തതസ് തഥൌത്സുക്യം വിശീര്യതേ വ്രതോപവാസാസ്ത്യജ്യന്തേ ദ്വാപരേ യുഗപര്യയേ
അതിനുശേഷം ബ്രാഹ്മണ്യത്തിന്റെ സ്വഭാവം ക്ഷയിക്കുന്നു; ഉത്സാഹവും ഇല്ലാതാകുന്നു; വ്രതങ്ങളും ഉപവാസങ്ങളും ദ്വാപരയുഗത്തിന്റെ അവസാനം ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു.
തഥാ വര്ഷസഹസ്രം തു വര്ഷാണാം ദ്വേ ശതേ അപി സംധ്യയാ സഹ സംഖ്യാതം ക്രൂരം കലിയുഗം സ്മൃതമ്
അങ്ങനെ, ആയിരം വർഷവും സംധ്യയോടെ കൂടി ഇരുനൂറ് വർഷവും കൂടി എണ്ണപ്പെടുന്നു; ഇതാണ് ക്രൂരമായ കലിയുഗം എന്നു അറിയപ്പെടുന്നത്.
യത്രാധര്മശ്ചതുഷ്പാദഃ സ്യാദ്ധര്മഃ പാദവിഗ്രഹഃ കാമിനസ്തപസാ ഹീനാ ജായന്തേ തത്ര മാനവാഃ
അവിടെ അധർമ്മം നാലു കാലിൽ ഉറച്ചിരിക്കുന്നു, ധർമ്മം ഒരു കാലിൽ മാത്രം നിലനിൽക്കുന്നു. മനുഷ്യർ തപസ്സിൽ ദുർബലരായി, ആസക്തികളിൽ മുഴുകി ജനിക്കുന്നു.
നൈവാതിസാത്ത്വികഃ കശ്ചിന് ന സാധുര്ന ച സത്യവാക് നാസ്തികാ ബ്രഹ്മഭക്താ വാ ജായന്തേ തത്ര മാനവാഃ
അവിടെയുള്ളവർ ആരും അത്യന്തം ശുദ്ധരല്ല, നല്ലവരല്ല, സത്യവാദികളുമല്ല; അവിടെ അസ്തികന്മാരോ ബ്രഹ്മഭക്തരുമോ ജനിക്കുന്നില്ല.
അഹംകാരഗൃഹീതാശ്ച പ്രക്ഷീണസ്നേഹബന്ധനാഃ വിപ്രാഃ ശൂദ്രസമാചാരാഃ സന്തി സര്വേ കലൌ യുഗേ
കലിയുഗത്തിൽ ബ്രാഹ്മണന്മാർ അഭിമാനത്തിൽ ആകൃഷ്ടരായി, ബന്ധവും സ്നേഹവും ക്ഷയിച്ചവരായി, എല്ലാവരും ശൂദ്രന്മാരെപ്പോലെ പെരുമാറുന്നു.
ആശ്രമാണാം വിപര്യാസഃ കലൌ സമ്പരിവര്തതേ വര്ണാനാം ചൈവ സംദേഹോ യുഗാന്തേ രവിനന്ദന
രവികുലജനായ രാജാവേ, കലിയുഗത്തിൽ ആശ്രമങ്ങളുടെ ക്രമം മറിഞ്ഞുപോകുന്നു; യುಗാന്തത്തിൽ വർണ്ണങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള സംശയം ഉയരുന്നു.
വിദ്യാദ്ദ്വാദശസാഹസ്രീം യുഗാഖ്യാം പൂര്വനിര്മിതാമ് ഏവം സഹസ്രപര്യന്തം തദഹര്ബ്രാഹ്മമുച്യതേ
യുഗം എന്നറിയപ്പെടുന്നത് പന്ത്രണ്ടായിരം ദൈവവർഷങ്ങളാണ്, മുമ്പ് നിർണ്ണയിച്ചതുപോലെ. അങ്ങനെ ആയിരം യുഗങ്ങൾ ചേർന്നാൽ അതാണ് ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഒരു ദിവസം.
തതോ ഽഹനി ഗതേ തസ്മിന് സര്വേഷാമേവ ജീവിനാമ് ശരീരനിര്വൃതിം ദൃഷ്ട്വാ ലോകസംഹാരബുദ്ധിതഃ
ആ ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, എല്ലാ ജീവികളുടെ ശരീരം നശിച്ചുപോകുന്നത് കണ്ടു, ലോകങ്ങൾ നശിപ്പിക്കാനുള്ള ചിന്ത ഉദയം ചെയ്യുന്നു.