മഹേന്ദ്രസ്തോയദൈഃ സാര്ധം സഹസ്രാക്ഷോ മഹാദ്യുതിഃ മഹതാ തോയവര്ഷേണ ശമയാമാസ പാവകമ്
വലിയ തേജസ്സുള്ള ആയിരം കണ്ണുള്ള ഇന്ദ്രൻ, മേഘങ്ങളുമായി ചേർന്ന്, വലിയ വെള്ളമഴയാൽ അഗ്നിയെ അണച്ചു.
തസ്യാം പ്രതിഹതായാം തു മായായാം യുധി ദാനവഃ അസൃജദ്ഘോരസംകാശം തമസ്തീവ്രം സമന്തതഃ
അയാളുടെ മായാജാലം യുദ്ധത്തിൽ തകർത്തപ്പോൾ, ആ അസുരൻ എല്ലാദിശയിലേക്കും ഭയാനകമായ കനത്ത ഇരുണ്ടത്വം പടർത്തി.
തമസാ സംവൃതേ ലോകേ ദൈത്യേഷ്വാത്തായുധേഷു ച സ്വതേജസാ പരിവൃതോ ദിവാകര ഇവാബഭൌ
ലോകം ഇരുണ്ടതിൽ മൂടപ്പെട്ടപ്പോൾ, യുദ്ധത്തിന് തയ്യാറായ അസുരന്മാരോടൊപ്പം, അവൻ തന്റെ തേജസ്സിൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ചു.
ത്രിശിഖാം ഭ്രുകുടീം ചാസ്യ ദദൃശുര്ദാനവാ രണേ ലലാടസ്ഥാം ത്രിശൂലാങ്കാം ഗങ്ഗാം ത്രിപഥഗാമിവ
യുദ്ധത്തിൽ അസുരന്മാർ അവന്റെ നെറ്റിയിൽ മൂന്ന് ജ്വാലകളും ചുളിവുള്ള ഭ്രൂവുമാണ് കണ്ടത്. അതിൽ ത്രിശൂലത്തിന്റെ അടയാളം ഉണ്ടായിരുന്നു, മൂന്നു വഴികളിലൂടെയും ഒഴുകുന്ന ഗംഗയെപ്പോലെ.
തതഃ സര്വാസു മായാസു ഹതാസു ദിതിനന്ദനാഃ ഹിരണ്യകശിപും ദൈത്യം വിവര്ണാഃ ശരണം യയുഃ
അവരുടെ എല്ലാ മായാജാലങ്ങളും തകർന്ന്, ദിതിയുടെ പുത്രന്മാർ മങ്ങിയ മുഖത്തോടെ അസുരനായ ഹിരണ്യകശിപുവിനോടു ശരണം തേടി.
തതഃ പ്രജ്വലിതഃ ക്രോധാത് പ്രദഹന്നിവ തേജസാ തസ്മിന്ക്രുദ്ധേ തു ദൈത്യേന്ദ്രേ തമോഭൂതമഭൂജ്ജഗത്
അപ്പോൾ, ക്രോധത്തിൽ കത്തുന്നവനായി, തന്റെ തേജസ്സിൽ ദഹിപ്പിക്കുന്നവനായി, ആ അസുരാധിപൻ കോപിച്ചു. അപ്പോൾ ലോകം ഇരുണ്ടതിൽ മുങ്ങി.
ആവഹഃ പ്രവഹശ്ചൈവ വിവഹോ ഽഥ ഹ്യുദാവഹഃ പരാവഹഃ സംവഹശ്ച മഹാബലപരാക്രമാഃ
ആവഹൻ, പ്രവഹൻ, വിവഹൻ, ഉദാവഹൻ, പരാവഹൻ, സംവഹൻ—ഇവരെല്ലാം മഹാശക്തിയും ബലവും ഉള്ളവരായി ഉയർന്നു.
തഥാ പരിവഹഃ ശ്രീമാന് ഉത്പാതഭയശംസിനഃ ഇത്യേവം ക്ഷുഭിതാഃ സപ്ത മരുതോ ഗഗനേചരാഃ
അതുപോലെ, പരിവഹൻ എന്ന മഹത്വമുള്ളവനും, ദുരന്തം സൂചിപ്പിക്കുന്നവനും, ആ ഏഴു മരുതുകൾ—all ആകാശത്ത് അലയുന്നു.
യേ ഗ്രഹാഃ സര്വലോകസ്യ ക്ഷയേ പ്രാദുര്ഭവന്തി വൈ തേ സര്വേ ഗഗനേ ദൃഷ്ടാ വ്യചരന്ത യഥാസുഖമ്
ലോകനാശസമയത്ത് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന എല്ലാ ഗ്രഹങ്ങളും ആകാശത്ത് കാണപ്പെട്ടു, ഇഷ്ടാനുസരണം സഞ്ചരിച്ചു.
അയോഗതശ്ചാപ്യചരന് മാര്ഗം നിശി നിശാചരഃ സഗ്രഹഃ സഹ നക്ഷത്രൈര് ആകാപതിരരിംദമഃ
ആകാശത്തിന്റെ അധിപൻ, രാത്രിയിൽ ഗ്രഹങ്ങളോടും നക്ഷത്രങ്ങളോടും കൂടി, തന്റെ പതിവ് വഴിയല്ലാതെ സഞ്ചരിച്ചു.
വിവര്ണതാം ച ഭഗവാന് ഗതോ ദിവി ദിവാകരഃ കൃഷ്ണം കബന്ധം ച തഥാ ലക്ഷ്യതേ സുമഹദ്ദിവി
ഭഗവാൻ സൂര്യൻ ആകാശത്ത് നിറം നഷ്ടപ്പെട്ടു. അതുപോലെ തന്നെ വലിയ കറുത്ത തലകെട്ടില്ലാത്ത ശരീരവും ആകാശത്ത് കാണപ്പെട്ടു.
അമുഞ്ചച്ചാര്ചിഷാം വൃന്ദം ഭൂമിവൃത്തിര് വിഭാവസുഃ ഗഗനസ്ഥശ്ച ഭഗവാന് അഭീക്ഷ്ണം പരിദൃശ്യതേ
ഭൂമിയെ ചുറ്റി അഗ്നിദേവൻ ജ്വാലകളുടെ കൂട്ടം വിടുവിച്ചു. ഭഗവാൻ ആകാശത്തിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
സപ്ത ധൂമ്രനിഭാ ഘോരാഃ സൂര്യാ ദിവി സമുത്ഥിതാഃ സോമസ്യ ഗഗനസ്ഥസ്യ ഗ്രഹാസ്തിഷ്ഠന്തി ശൃങ്ഗഗാഃ
ഏഴ് ഭയാനകമായ പുകപോലെയുള്ള സൂര്യന്മാർ ആകാശത്ത് ഉദിച്ചു. ആകാശത്ത് നിലകൊണ്ട ചന്ദ്രനോടൊപ്പം കൊമ്പുള്ള ഗ്രഹങ്ങൾ നിലകൊണ്ടു.
വാമേ തു ദക്ഷിണേ ചൈവ സ്ഥിതൌ ശുക്രബൃഹസ്പതീ ശനൈശ്ചരോ ലോഹിതാങ്ഗോ ജ്വലനാങ്ഗസമദ്യുതിഃ
ഇടതുവശത്തും വലതുവശത്തും ശുക്രനും ബൃഹസ്പതിയും നിലകൊണ്ടു. ശനിയും ചൊവ്വയും അഗ്നിപോലെയുള്ള പ്രകാശത്തോടെ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു.
സമം സമധിരോഹന്തഃ സര്വേ തേ ഗഗനേചരാഃ ശൃങ്ഗാണി ശനകൈര്ഘോരാ യുഗാന്താവര്തിനോ ഗ്രഹാഃ
ആ dreadful ആകാശചാരികൾ, കാലാന്ത്യത്തിന്റെ അടയാളമായ ഗ്രഹങ്ങൾ, എല്ലാം ഒരുമിച്ച് കൊമ്പുകളിൽ പതിയെ ഉയർന്നു.
ചന്ദ്രമാശ്ച സനക്ഷത്രൈര് ഗ്രഹൈഃ സഹ തമോനുദഃ ചരാചരവിനാശായ രോഹിണീം നാഭ്യനന്ദത
ചന്ദ്രൻ, നക്ഷത്രങ്ങളോടും ഗ്രഹങ്ങളോടും കൂടി, അന്ധകാരത്തെ നീക്കുന്നവൻ, ചലനസ്ഥിരജഗത്തിന്റെ നാശത്തിനായി രോഹിണിയെ അനുകൂലിച്ചില്ല.
ഗൃഹീതോ രാഹുണാ ചന്ദ്ര ഉല്കാഭിരഭിഹന്യതേ ഉല്കാഃ പ്രജ്വലിതാശ്ചന്ദ്രേ വിചരന്തി യഥാസുഖമ്
രാഹു ചന്ദ്രനെ പിടിച്ചു, ജ്വലിക്കുന്ന ഉല്കകൾ അതിനെ അടിച്ചു. തീപിടിച്ച ഉല്കകൾ ഇഷ്ടം പോലെ ചന്ദ്രനിൽ ചുറ്റി സഞ്ചരിച്ചു.
ദേവാനാമപി യോ ദേവഃ സോ ഽപ്യവര്ഷത ശോണിതമ് അപതന്ഗഗനാദുല്കാ വിദ്യുദ്രൂപാ മഹാസ്വനാഃ
ദേവന്മാരുടെ ദേവനും രക്തം മഴയായി പെയ്തു. ആകാശത്തിൽ നിന്ന് ഉല്കകൾ മിന്നൽപോലെയും വലിയ ശബ്ദത്തോടെയും വീണു.
അകാലേ ച ദ്രുമാഃ സര്വേ പുഷ്പന്തി ച ഫലന്തി ച ലതാശ്ച സഫലാഃ സര്വാ യേ ചാഹുര്ദൈത്യനാശനമ്
അസമയത്ത് എല്ലാ മരങ്ങളും പൂക്കളും പഴങ്ങളും കായ്ച്ചു. എല്ലാ വള്ളികളും പഴങ്ങൾ നിറഞ്ഞു. ഇവയെ ദൈത്യനാശത്തിന്റെ അടയാളങ്ങൾ എന്ന് പറയുന്നു.
ഫലൈഃ ഫലാന്യജായന്ത പുഷ്പൈഃ പുഷ്പം തഥൈവ ച ഉന്മീലന്തി നിമീലന്തി ഹസന്തി ച രുദന്തി ച
പഴങ്ങളിൽ നിന്ന് മറ്റേ പഴങ്ങൾ ഉണ്ടായി; പൂക്കളിൽ നിന്ന് കൂടുതൽ പൂക്കൾ വിരിഞ്ഞു. അവ വിരിഞ്ഞു അടച്ചു, ചിരിച്ചു കരഞ്ഞു.
വിക്രോശന്തി ച ഗമ്ഭീരാ ധൂമയന്തി ജ്വലന്തി ച പ്രതിമാഃ സര്വദേവാനാം വേദയന്തി മഹദ്ഭയമ്
ഗംഭീരമായ ശബ്ദത്തോടെ പ്രതിമകൾ നിലവിളിച്ചു, പുകപൊങ്ങി, ജ്വലിച്ചു. എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും പ്രതിമകൾ വലിയ ഭയം പ്രകടിപ്പിച്ചു.
ആരണ്യൈഃ സഹ സംസൃഷ്ടാ ഗ്രാമ്യാശ്ച മൃഗപക്ഷിണഃ ചക്രുഃ സുഭൈരവം തത്ര മഹായുദ്ധമുപസ്ഥിതമ്
കാട്ടുമൃഗങ്ങളും വീട്ടുമൃഗങ്ങളും പക്ഷികളും ഒറ്റക്കെട്ടായി ചേർന്ന് ഭയാനകമായ ശബ്ദങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി; മഹായുദ്ധം അടുത്തിരിക്കുന്നു എന്ന് അവയെല്ലാം സൂചിപ്പിച്ചു.
നദ്യശ്ച പ്രതികൂലാനി വഹന്തി കലുഷോദകാഃ ന പ്രകാശന്തി ച ദിശോ രക്തരേണുസമാകുലാഃ
നദികൾ വിരുദ്ധദിശയിൽ മലിനജലം ഒഴുക്കി. ആകാശദിക്കുകൾ ചുവന്ന പൊടിയിൽ നിറഞ്ഞു, കാണാനാവാതെ പോയി.
വാനസ്പത്യോ ന പൂജ്യന്തേ പൂജനാര്ഹാഃ കഥംചന വായുവേഗേന ഹന്യന്തേ ഭജ്യന്തേ പ്രണമന്തി ച
വനമരങ്ങൾ ആരാധനയ്ക്ക് യോഗ്യമായിരുന്നെങ്കിലും ആരും അവയെ ആരാധിച്ചില്ല. കാറ്റിന്റെ ശക്തിയിൽ അവയെ അടിച്ചു, തകർന്നു, വളഞ്ഞു.
യദാ ച സര്വഭൂതാനാം ഛായാ ന പരിവര്തതേ അപരാഹ്ണഗതേ സൂര്യേ ലോകാനാം യുഗസംക്ഷയേ
ലോകങ്ങളുടെ യುಗാന്തത്തിൽ, സൂര്യൻ വൈകുന്നേരം കടന്നിട്ടും എല്ലാ ജീവികളുടെയും നിഴൽ മാറാതിരിക്കുന്നു.
തദാ ഹിരണ്യകശിപോര് ദൈത്യസ്യോപരി വേശ്മനഃ ഭാണ്ഡാഗാരായുധാഗാരേ നിവിഷ്ടമഭവന്മധു
അപ്പോൾ ഹിരണ്യകശിപുവിന്റെ അരമനയിൽ, ഭണ്ഡാരത്തിലും ആയുധശാലയിലും തേൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
അസുരാണാം വിനാശായ സുരാണാം വിജയായ ച ദൃശ്യന്തേ വിവിധോത്പാതാ ഘോരാ ഘോരനിദര്ശനാഃ
അസുരന്മാരുടെ നാശത്തിനും ദേവന്മാരുടെ വിജയത്തിനും വേണ്ടി ഭയാനകമായ പലവിധ അശുഭസൂചനകളും ഭയപ്പെടുത്തുന്ന രൂപത്തിൽ കണ്ടു.
ഏതേ ചാന്യേ ച ബഹവോ ഘോരോത്പാതാഃ സമുത്ഥിതാഃ ദൈത്യേന്ദ്രസ്യ വിനാശായ ദൃശ്യന്തേ കാലനിര്മിതാഃ
ഇവയും മറ്റു നിരവധി ഭയാനകമായ അശുഭസൂചനകളും കാലം സൃഷ്ടിച്ച് ദൈത്യരാജാവിന്റെ നാശത്തിനായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
മേദിന്യാം കമ്പമാനായാം ദൈത്യേന്ദ്രേണ മഹാത്മനാ മഹീധരാ നാഗഗണാ നിപേതുരമിതൌജസഃ
ഭൂമി കുലുങ്ങുമ്പോൾ മഹാത്മാവായ ദൈത്യരാജാവ് ശക്തിയുള്ള പർവതങ്ങളും അനേകം പാമ്പുകളും വീഴ്ത്തി.
വിഷജ്വാലാകുലൈര്വക്ത്രൈര് വിമുഞ്ചന്തോ ഹുതാശനമ് ചതുഃശീര്ഷാഃ പഞ്ചശീര്ഷാഃ സപ്തശീര്ഷാശ്ച പന്നഗാഃ
നാലുമുന്, അഞ്ചുമുന്, ഏഴുമുന് തലകളുള്ള പാമ്പുകൾ വിഷവും അഗ്നിയും നിറഞ്ഞ വായിൽ നിന്ന് തീ പുറത്തുവിട്ടു.