സ ഗര്ജിത്വാ യഥാന്യായം വിക്രമ്യ ച യഥാസുഖമ് തത്സൈന്യമ് ഉത്സാരിതവാംസ് തൃണാഗ്രാണീവ മാരുതഃ
അവൻ യോജിച്ചപോലെ ഗർജിച്ചു, ഇഷ്ടംപോലെ മുന്നേറി, ആ സൈന്യത്തെ കാറ്റ് പുല്ലിന്റെ അഗ്രങ്ങൾ ചിതറിക്കുന്നതുപോലെ പിരിച്ചുവിട്ടു.
തതോ ഽശ്മവര്ഷം ദൈത്യേന്ദ്രാ വ്യമൃജന്ത നഭോഗതാഃ നഗമാത്രൈഃ ശിലാഖണ്ഡൈര് ഗിരിശൃങ്ഗൈര്മഹാപ്രഭൈഃ
അതിനുശേഷം, ആകാശത്ത് സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ദൈത്യാധിപന്മാർ പാറകളുടെയും വലിയ പർവതശൃംഗങ്ങളുടെയും ഭാഗങ്ങളാൽ കല്ലുകളുടെ മഴ പെയ്യിച്ചു.
തദശ്മവര്ഷം സിംഹസ്യ മഹന്മൂര്ധനി പാതിതമ് ദിശോ ദശ വികീര്ണാ വൈ ഖദ്യോതപ്രകരാ ഇവ
ആ കല്ലുകളുടെ മഴ സിംഹത്തിന്റെ വലിയ തലയിൽ വീണു, പുഴുക്കളുടെ കൂട്ടങ്ങൾ പോലെ പത്ത് ദിശകളിലേക്കും ചിതറിപ്പോയി.
തദാശ്മൌഘൈര് ദൈത്യഗണാഃ പുനഃ സിംഹമരിംദമമ് ഛാദയാംചക്രിരേ മേഘാ ധാരാഭിരിവ പര്വതമ്
അപ്പോൾ, കല്ലുകളുടെ ഒഴുക്കിൽ ദൈത്യസംഘങ്ങൾ ശത്രുക്കളുടെ ശത്രുവായ സിംഹത്തെ മേഘങ്ങൾ പർവതത്തെ മൂടുന്നതുപോലെ മൂടി.
ന ച തം ചാലയാമാസുര് ദൈത്യൌഘാ ദേവസത്തമമ് ഭീമവേഗോ ഽചലശ്രേഷ്ഠം സമുദ്ര ഇവ മന്ദരമ്
എങ്കിലും, ആ ഭയാനകശക്തിയുള്ള ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനെ ആ ദൈത്യസംഘങ്ങൾ ചലിപ്പിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല; സമുദ്രം വലിയ പർവതത്തെ ചലിപ്പിക്കാത്തതുപോലെ.
തതോ ഽശ്മവര്ഷേ വിഹതേ ജലവര്ഷമനന്തരമ് ധാരാഭിരക്ഷമാത്രാഭിഃ പ്രാദുരാസീത്സമന്തതഃ
അപ്പോൾ കല്ലുകളുടെ മഴ തടയപ്പെട്ടതോടെ, ഉടനെ മേഘങ്ങളിൽ നിന്ന് വെള്ളത്തിന്റെ ഒഴുക്കുകൾ എല്ലാ ദിശകളിലും പെയ്യാൻ തുടങ്ങി.
നഭസഃ പ്രച്യുതാ ധാരാസ് തിഗ്മവേഗാഃ സമന്തതഃ ആവൃത്യ സര്വതോ വ്യോമ ദിശശ്ചോപദിശസ്തഥാ
ആകാശത്തിൽ നിന്ന് വേഗത്തിൽ വീണ ഒഴുക്കുകൾ ആകാശവും എല്ലാ ദിശകളും ഉപദിശകളും മുഴുവൻ മൂടി.
ധാരാ ദിവി ച സര്വത്ര വസുധായാം ച സര്വശഃ ന സ്പൃശന്തി ച താ ദേവം നിപതന്ത്യോ ഽനിശം ഭുവി
ആ ഒഴുക്കുകൾ ആകാശത്തിലും ഭൂമിയിലും എല്ലായിടത്തും പെയ്തിട്ടും, അവ നിലത്തേക്ക് തുടർച്ചയായി വീണെങ്കിലും, ദേവനെ സ്പർശിച്ചില്ല.
ബാഹ്യതോ വവൃഷുര്വര്ഷം നോപരിഷ്ടാച്ച വവൃഷുഃ മൃഗേന്ദ്രപ്രതിരൂപസ്യ സ്ഥിതസ്യ യുധി മായയാ
പുറത്ത് മഴ പെയ്തു, മുകളിലോ മഴയില്ലായിരുന്നു. യുദ്ധഭൂമിയിൽ സിംഹത്തെപ്പോലെ ഭയങ്കരനായി മായാജാലത്തോടെ നിലകൊണ്ടവനാണ് അതു അനുഭവിച്ചത്.
ഹതേ ഽശ്മവര്ഷേ തുമുലേ ജലവര്ഷേ ച ശോഷിതേ സോ ഽസൃജദ്ദാനവോ മായാമ് അഗ്നിവായുസമീരിതാമ്
കല്ലുകളുടെ കനത്ത മഴ അവസാനിക്കുകയും വെള്ളമഴ ഉണങ്ങുകയും ചെയ്തപ്പോൾ, ആ അസുരൻ അഗ്നിയും കാറ്റും ചേർന്ന ഒരു മായാജാലം പുറത്ത് വിട്ടു.
മഹേന്ദ്രസ്തോയദൈഃ സാര്ധം സഹസ്രാക്ഷോ മഹാദ്യുതിഃ മഹതാ തോയവര്ഷേണ ശമയാമാസ പാവകമ്
വലിയ തേജസ്സുള്ള ആയിരം കണ്ണുള്ള ഇന്ദ്രൻ, മേഘങ്ങളുമായി ചേർന്ന്, വലിയ വെള്ളമഴയാൽ അഗ്നിയെ അണച്ചു.
തസ്യാം പ്രതിഹതായാം തു മായായാം യുധി ദാനവഃ അസൃജദ്ഘോരസംകാശം തമസ്തീവ്രം സമന്തതഃ
അയാളുടെ മായാജാലം യുദ്ധത്തിൽ തകർത്തപ്പോൾ, ആ അസുരൻ എല്ലാദിശയിലേക്കും ഭയാനകമായ കനത്ത ഇരുണ്ടത്വം പടർത്തി.
തമസാ സംവൃതേ ലോകേ ദൈത്യേഷ്വാത്തായുധേഷു ച സ്വതേജസാ പരിവൃതോ ദിവാകര ഇവാബഭൌ
ലോകം ഇരുണ്ടതിൽ മൂടപ്പെട്ടപ്പോൾ, യുദ്ധത്തിന് തയ്യാറായ അസുരന്മാരോടൊപ്പം, അവൻ തന്റെ തേജസ്സിൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ചു.
ത്രിശിഖാം ഭ്രുകുടീം ചാസ്യ ദദൃശുര്ദാനവാ രണേ ലലാടസ്ഥാം ത്രിശൂലാങ്കാം ഗങ്ഗാം ത്രിപഥഗാമിവ
യുദ്ധത്തിൽ അസുരന്മാർ അവന്റെ നെറ്റിയിൽ മൂന്ന് ജ്വാലകളും ചുളിവുള്ള ഭ്രൂവുമാണ് കണ്ടത്. അതിൽ ത്രിശൂലത്തിന്റെ അടയാളം ഉണ്ടായിരുന്നു, മൂന്നു വഴികളിലൂടെയും ഒഴുകുന്ന ഗംഗയെപ്പോലെ.
തതഃ സര്വാസു മായാസു ഹതാസു ദിതിനന്ദനാഃ ഹിരണ്യകശിപും ദൈത്യം വിവര്ണാഃ ശരണം യയുഃ
അവരുടെ എല്ലാ മായാജാലങ്ങളും തകർന്ന്, ദിതിയുടെ പുത്രന്മാർ മങ്ങിയ മുഖത്തോടെ അസുരനായ ഹിരണ്യകശിപുവിനോടു ശരണം തേടി.
തതഃ പ്രജ്വലിതഃ ക്രോധാത് പ്രദഹന്നിവ തേജസാ തസ്മിന്ക്രുദ്ധേ തു ദൈത്യേന്ദ്രേ തമോഭൂതമഭൂജ്ജഗത്
അപ്പോൾ, ക്രോധത്തിൽ കത്തുന്നവനായി, തന്റെ തേജസ്സിൽ ദഹിപ്പിക്കുന്നവനായി, ആ അസുരാധിപൻ കോപിച്ചു. അപ്പോൾ ലോകം ഇരുണ്ടതിൽ മുങ്ങി.
ആവഹഃ പ്രവഹശ്ചൈവ വിവഹോ ഽഥ ഹ്യുദാവഹഃ പരാവഹഃ സംവഹശ്ച മഹാബലപരാക്രമാഃ
ആവഹൻ, പ്രവഹൻ, വിവഹൻ, ഉദാവഹൻ, പരാവഹൻ, സംവഹൻ—ഇവരെല്ലാം മഹാശക്തിയും ബലവും ഉള്ളവരായി ഉയർന്നു.
തഥാ പരിവഹഃ ശ്രീമാന് ഉത്പാതഭയശംസിനഃ ഇത്യേവം ക്ഷുഭിതാഃ സപ്ത മരുതോ ഗഗനേചരാഃ
അതുപോലെ, പരിവഹൻ എന്ന മഹത്വമുള്ളവനും, ദുരന്തം സൂചിപ്പിക്കുന്നവനും, ആ ഏഴു മരുതുകൾ—all ആകാശത്ത് അലയുന്നു.
യേ ഗ്രഹാഃ സര്വലോകസ്യ ക്ഷയേ പ്രാദുര്ഭവന്തി വൈ തേ സര്വേ ഗഗനേ ദൃഷ്ടാ വ്യചരന്ത യഥാസുഖമ്
ലോകനാശസമയത്ത് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന എല്ലാ ഗ്രഹങ്ങളും ആകാശത്ത് കാണപ്പെട്ടു, ഇഷ്ടാനുസരണം സഞ്ചരിച്ചു.
അയോഗതശ്ചാപ്യചരന് മാര്ഗം നിശി നിശാചരഃ സഗ്രഹഃ സഹ നക്ഷത്രൈര് ആകാപതിരരിംദമഃ
ആകാശത്തിന്റെ അധിപൻ, രാത്രിയിൽ ഗ്രഹങ്ങളോടും നക്ഷത്രങ്ങളോടും കൂടി, തന്റെ പതിവ് വഴിയല്ലാതെ സഞ്ചരിച്ചു.
വിവര്ണതാം ച ഭഗവാന് ഗതോ ദിവി ദിവാകരഃ കൃഷ്ണം കബന്ധം ച തഥാ ലക്ഷ്യതേ സുമഹദ്ദിവി
ഭഗവാൻ സൂര്യൻ ആകാശത്ത് നിറം നഷ്ടപ്പെട്ടു. അതുപോലെ തന്നെ വലിയ കറുത്ത തലകെട്ടില്ലാത്ത ശരീരവും ആകാശത്ത് കാണപ്പെട്ടു.
അമുഞ്ചച്ചാര്ചിഷാം വൃന്ദം ഭൂമിവൃത്തിര് വിഭാവസുഃ ഗഗനസ്ഥശ്ച ഭഗവാന് അഭീക്ഷ്ണം പരിദൃശ്യതേ
ഭൂമിയെ ചുറ്റി അഗ്നിദേവൻ ജ്വാലകളുടെ കൂട്ടം വിടുവിച്ചു. ഭഗവാൻ ആകാശത്തിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
സപ്ത ധൂമ്രനിഭാ ഘോരാഃ സൂര്യാ ദിവി സമുത്ഥിതാഃ സോമസ്യ ഗഗനസ്ഥസ്യ ഗ്രഹാസ്തിഷ്ഠന്തി ശൃങ്ഗഗാഃ
ഏഴ് ഭയാനകമായ പുകപോലെയുള്ള സൂര്യന്മാർ ആകാശത്ത് ഉദിച്ചു. ആകാശത്ത് നിലകൊണ്ട ചന്ദ്രനോടൊപ്പം കൊമ്പുള്ള ഗ്രഹങ്ങൾ നിലകൊണ്ടു.
വാമേ തു ദക്ഷിണേ ചൈവ സ്ഥിതൌ ശുക്രബൃഹസ്പതീ ശനൈശ്ചരോ ലോഹിതാങ്ഗോ ജ്വലനാങ്ഗസമദ്യുതിഃ
ഇടതുവശത്തും വലതുവശത്തും ശുക്രനും ബൃഹസ്പതിയും നിലകൊണ്ടു. ശനിയും ചൊവ്വയും അഗ്നിപോലെയുള്ള പ്രകാശത്തോടെ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു.
സമം സമധിരോഹന്തഃ സര്വേ തേ ഗഗനേചരാഃ ശൃങ്ഗാണി ശനകൈര്ഘോരാ യുഗാന്താവര്തിനോ ഗ്രഹാഃ
ആ dreadful ആകാശചാരികൾ, കാലാന്ത്യത്തിന്റെ അടയാളമായ ഗ്രഹങ്ങൾ, എല്ലാം ഒരുമിച്ച് കൊമ്പുകളിൽ പതിയെ ഉയർന്നു.
ചന്ദ്രമാശ്ച സനക്ഷത്രൈര് ഗ്രഹൈഃ സഹ തമോനുദഃ ചരാചരവിനാശായ രോഹിണീം നാഭ്യനന്ദത
ചന്ദ്രൻ, നക്ഷത്രങ്ങളോടും ഗ്രഹങ്ങളോടും കൂടി, അന്ധകാരത്തെ നീക്കുന്നവൻ, ചലനസ്ഥിരജഗത്തിന്റെ നാശത്തിനായി രോഹിണിയെ അനുകൂലിച്ചില്ല.
ഗൃഹീതോ രാഹുണാ ചന്ദ്ര ഉല്കാഭിരഭിഹന്യതേ ഉല്കാഃ പ്രജ്വലിതാശ്ചന്ദ്രേ വിചരന്തി യഥാസുഖമ്
രാഹു ചന്ദ്രനെ പിടിച്ചു, ജ്വലിക്കുന്ന ഉല്കകൾ അതിനെ അടിച്ചു. തീപിടിച്ച ഉല്കകൾ ഇഷ്ടം പോലെ ചന്ദ്രനിൽ ചുറ്റി സഞ്ചരിച്ചു.
ദേവാനാമപി യോ ദേവഃ സോ ഽപ്യവര്ഷത ശോണിതമ് അപതന്ഗഗനാദുല്കാ വിദ്യുദ്രൂപാ മഹാസ്വനാഃ
ദേവന്മാരുടെ ദേവനും രക്തം മഴയായി പെയ്തു. ആകാശത്തിൽ നിന്ന് ഉല്കകൾ മിന്നൽപോലെയും വലിയ ശബ്ദത്തോടെയും വീണു.
അകാലേ ച ദ്രുമാഃ സര്വേ പുഷ്പന്തി ച ഫലന്തി ച ലതാശ്ച സഫലാഃ സര്വാ യേ ചാഹുര്ദൈത്യനാശനമ്
അസമയത്ത് എല്ലാ മരങ്ങളും പൂക്കളും പഴങ്ങളും കായ്ച്ചു. എല്ലാ വള്ളികളും പഴങ്ങൾ നിറഞ്ഞു. ഇവയെ ദൈത്യനാശത്തിന്റെ അടയാളങ്ങൾ എന്ന് പറയുന്നു.
ഫലൈഃ ഫലാന്യജായന്ത പുഷ്പൈഃ പുഷ്പം തഥൈവ ച ഉന്മീലന്തി നിമീലന്തി ഹസന്തി ച രുദന്തി ച
പഴങ്ങളിൽ നിന്ന് മറ്റേ പഴങ്ങൾ ഉണ്ടായി; പൂക്കളിൽ നിന്ന് കൂടുതൽ പൂക്കൾ വിരിഞ്ഞു. അവ വിരിഞ്ഞു അടച്ചു, ചിരിച്ചു കരഞ്ഞു.