ഏവം ഭൂയോ ഽപരാന്ഘോരാന് അസൃജന്ദാനവേശ്വരാഃ മൃഗേന്ദ്രസ്യോപരി ക്രുദ്ധാ നിഃശ്വസന്ത ഇവോരഗാഃ
അങ്ങനെ ദാനവരുടെ അധിപന്മാർ വീണ്ടും ഭയാനകമായ ആയുധങ്ങൾ കോപത്തോടെ സിംഹത്തിന്മേൽ അഴിച്ചു വിട്ടു. അവർ പാമ്പുകൾ പോലെ ഉച്ചത്തിൽ ശ്വാസം വിടുന്നവരെപ്പോലെയായിരുന്നു.
തേ ദാനവശരാ ഘോരാ ദാനവേന്ദ്രസമീരിതാഃ വിലയം ജഗ്മുരാകാശേ ഖദ്യോതാ ഇവ പര്വതേ
ദാനവരാജാവിന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ട ആ ഭയങ്കരമായ അമ്പുകൾ മലയിൽ ജ്വലിക്കുന്ന പുഴുക്കളെപ്പോലെ ആകാശത്ത് അപ്രത്യക്ഷമായി.
തതശ്ചക്രാണി ദിവ്യാനി ദൈത്യാഃ ക്രോധസമന്വിതാഃ മൃഗേന്ദ്രായാസൃജന്നാശു ജ്വലിതാനി സമന്തതഃ
അതിനുശേഷം ദൈത്യർ കോപത്തോടെ ദിവ്യമായ ജ്വലിക്കുന്ന ചക്രങ്ങൾ എല്ലാ ദിശകളിലേക്കും സിംഹത്തിനെതിരെ വേഗത്തിൽ എറിഞ്ഞു.
തൈരാസീദ്ഗഗനം ചക്രൈഃ സംപതദ്ഭിരിതസ്തതഃ യുഗാന്തേ സംപ്രകാശദ്ഭിശ് ചന്ദ്രാദിത്യഗ്രഹൈരിവ
അവ ചക്രങ്ങൾ എല്ലായിടത്തും പറന്നപ്പോൾ ആകാശം പ്രകാശിച്ചു, കാലാവസാനത്ത് ചന്ദ്രനും സൂര്യനും പോലുള്ള ഗ്രഹങ്ങൾ പ്രകാശിക്കുന്നതുപോലെ.
താനി സര്വാണി ചക്രാണി മൃഗേന്ദ്രേണ മഹാത്മനാ ഗ്രസ്താന്യുദീര്ണാനി തദാ പാവകാര്ചിഃസമാനി വൈ
അപ്പോൾ, ആ അഗ്നിജ്വാലയെപ്പോലെയുള്ള എല്ലാ ചക്രങ്ങളും മഹാത്മാവായ സിംഹം അതിവേഗം വിഴുങ്ങി.
താനി ചക്രാണി വദനേ വിശമാനാനി ഭാന്തി വൈ മേഘോദരദരീഷ്വേവ ചന്ദ്രസൂര്യഗ്രഹാ ഇവ
ആ ചക്രങ്ങൾ സിംഹത്തിന്റെ വായിൽ കടന്നപ്പോൾ, മേഘങ്ങളുടെ ഗുഹകളിൽ ചന്ദ്രനും സൂര്യനും ഗ്രഹണത്തിൽ കാണുന്നതുപോലെ തെളിഞ്ഞു.
ഹിരണ്യകശിപുര്ദൈത്യോ ഭൂയഃ പ്രാസൃജദൂര്ജിതാമ് ശക്തിം പ്രജ്വലിതാം ഘോരാം ധൌതശസ്ത്രതഡിത്പ്രഭാമ്
ഹിരണ്യകശിപു എന്ന ദൈത്യൻ വീണ്ടും ഭയാനകവും ജ്വലിക്കുന്നതുമായ ഒരു ശക്തി, മിനുങ്ങുന്ന ആയുധങ്ങളിൽ മിന്നൽ പോലെ പ്രകാശമുള്ളതും ഭയപ്പെടുത്തുന്നതുമായ ഒരു കുന്തം എറിഞ്ഞു.
താമാപതന്തീം സമ്പ്രേക്ഷ്യ മൃഗേന്ദ്രഃ ശക്തിമുജ്ജ്വലാമ് ഹുംകാരേണൈവ രൌദ്രേണ ബഭഞ്ജ ഭഗവാംസ്തദാ
ആ ജ്വലിക്കുന്ന കുന്തം വേഗത്തിൽ വരുന്നതു കണ്ട സിംഹം, ഉഗ്രമായ ഒരു ഹൂങ്കാരത്തോടെ അതിനെ ഉടൻ തകർത്തു.
രരാജ ഭഗ്നാ സാ ശക്തിര് മൃഗേന്ദ്രേണ മഹീതലേ സവിസ്ഫുലിങ്ഗാ ജ്വലിതാ മഹോല്കേവ ദിവശ്ച്യുതാ
സിംഹം തകർത്ത ആ കുന്തം ഭൂമിയിൽ വലിയ ഒരു ഉല്കപതനം പോലെ പിളർന്നും ജ്വലിച്ചും പ്രകാശിച്ചു.
നാരാചപങ്ക്തിഃ സിംഹസ്യ പ്രാപ്താ രേജേ ഽവിദൂരതഃ നീലോത്പലപലാശാനാം മാലേവോജ്ജ്വലദര്ശനാ
സിംഹത്തിനടുത്ത് നീല ഉത്പലപുഷ്പങ്ങളും പലയശപത്രങ്ങളും ചേർത്ത ഒരു ഉജ്ജ്വലമായ മാലപോലെയുള്ള അമ്പുകളുടെ നിര എത്തി.
സ ഗര്ജിത്വാ യഥാന്യായം വിക്രമ്യ ച യഥാസുഖമ് തത്സൈന്യമ് ഉത്സാരിതവാംസ് തൃണാഗ്രാണീവ മാരുതഃ
അവൻ യോജിച്ചപോലെ ഗർജിച്ചു, ഇഷ്ടംപോലെ മുന്നേറി, ആ സൈന്യത്തെ കാറ്റ് പുല്ലിന്റെ അഗ്രങ്ങൾ ചിതറിക്കുന്നതുപോലെ പിരിച്ചുവിട്ടു.
തതോ ഽശ്മവര്ഷം ദൈത്യേന്ദ്രാ വ്യമൃജന്ത നഭോഗതാഃ നഗമാത്രൈഃ ശിലാഖണ്ഡൈര് ഗിരിശൃങ്ഗൈര്മഹാപ്രഭൈഃ
അതിനുശേഷം, ആകാശത്ത് സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ദൈത്യാധിപന്മാർ പാറകളുടെയും വലിയ പർവതശൃംഗങ്ങളുടെയും ഭാഗങ്ങളാൽ കല്ലുകളുടെ മഴ പെയ്യിച്ചു.
തദശ്മവര്ഷം സിംഹസ്യ മഹന്മൂര്ധനി പാതിതമ് ദിശോ ദശ വികീര്ണാ വൈ ഖദ്യോതപ്രകരാ ഇവ
ആ കല്ലുകളുടെ മഴ സിംഹത്തിന്റെ വലിയ തലയിൽ വീണു, പുഴുക്കളുടെ കൂട്ടങ്ങൾ പോലെ പത്ത് ദിശകളിലേക്കും ചിതറിപ്പോയി.
തദാശ്മൌഘൈര് ദൈത്യഗണാഃ പുനഃ സിംഹമരിംദമമ് ഛാദയാംചക്രിരേ മേഘാ ധാരാഭിരിവ പര്വതമ്
അപ്പോൾ, കല്ലുകളുടെ ഒഴുക്കിൽ ദൈത്യസംഘങ്ങൾ ശത്രുക്കളുടെ ശത്രുവായ സിംഹത്തെ മേഘങ്ങൾ പർവതത്തെ മൂടുന്നതുപോലെ മൂടി.
ന ച തം ചാലയാമാസുര് ദൈത്യൌഘാ ദേവസത്തമമ് ഭീമവേഗോ ഽചലശ്രേഷ്ഠം സമുദ്ര ഇവ മന്ദരമ്
എങ്കിലും, ആ ഭയാനകശക്തിയുള്ള ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനെ ആ ദൈത്യസംഘങ്ങൾ ചലിപ്പിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല; സമുദ്രം വലിയ പർവതത്തെ ചലിപ്പിക്കാത്തതുപോലെ.
തതോ ഽശ്മവര്ഷേ വിഹതേ ജലവര്ഷമനന്തരമ് ധാരാഭിരക്ഷമാത്രാഭിഃ പ്രാദുരാസീത്സമന്തതഃ
അപ്പോൾ കല്ലുകളുടെ മഴ തടയപ്പെട്ടതോടെ, ഉടനെ മേഘങ്ങളിൽ നിന്ന് വെള്ളത്തിന്റെ ഒഴുക്കുകൾ എല്ലാ ദിശകളിലും പെയ്യാൻ തുടങ്ങി.
നഭസഃ പ്രച്യുതാ ധാരാസ് തിഗ്മവേഗാഃ സമന്തതഃ ആവൃത്യ സര്വതോ വ്യോമ ദിശശ്ചോപദിശസ്തഥാ
ആകാശത്തിൽ നിന്ന് വേഗത്തിൽ വീണ ഒഴുക്കുകൾ ആകാശവും എല്ലാ ദിശകളും ഉപദിശകളും മുഴുവൻ മൂടി.
ധാരാ ദിവി ച സര്വത്ര വസുധായാം ച സര്വശഃ ന സ്പൃശന്തി ച താ ദേവം നിപതന്ത്യോ ഽനിശം ഭുവി
ആ ഒഴുക്കുകൾ ആകാശത്തിലും ഭൂമിയിലും എല്ലായിടത്തും പെയ്തിട്ടും, അവ നിലത്തേക്ക് തുടർച്ചയായി വീണെങ്കിലും, ദേവനെ സ്പർശിച്ചില്ല.
ബാഹ്യതോ വവൃഷുര്വര്ഷം നോപരിഷ്ടാച്ച വവൃഷുഃ മൃഗേന്ദ്രപ്രതിരൂപസ്യ സ്ഥിതസ്യ യുധി മായയാ
പുറത്ത് മഴ പെയ്തു, മുകളിലോ മഴയില്ലായിരുന്നു. യുദ്ധഭൂമിയിൽ സിംഹത്തെപ്പോലെ ഭയങ്കരനായി മായാജാലത്തോടെ നിലകൊണ്ടവനാണ് അതു അനുഭവിച്ചത്.
ഹതേ ഽശ്മവര്ഷേ തുമുലേ ജലവര്ഷേ ച ശോഷിതേ സോ ഽസൃജദ്ദാനവോ മായാമ് അഗ്നിവായുസമീരിതാമ്
കല്ലുകളുടെ കനത്ത മഴ അവസാനിക്കുകയും വെള്ളമഴ ഉണങ്ങുകയും ചെയ്തപ്പോൾ, ആ അസുരൻ അഗ്നിയും കാറ്റും ചേർന്ന ഒരു മായാജാലം പുറത്ത് വിട്ടു.
മഹേന്ദ്രസ്തോയദൈഃ സാര്ധം സഹസ്രാക്ഷോ മഹാദ്യുതിഃ മഹതാ തോയവര്ഷേണ ശമയാമാസ പാവകമ്
വലിയ തേജസ്സുള്ള ആയിരം കണ്ണുള്ള ഇന്ദ്രൻ, മേഘങ്ങളുമായി ചേർന്ന്, വലിയ വെള്ളമഴയാൽ അഗ്നിയെ അണച്ചു.
തസ്യാം പ്രതിഹതായാം തു മായായാം യുധി ദാനവഃ അസൃജദ്ഘോരസംകാശം തമസ്തീവ്രം സമന്തതഃ
അയാളുടെ മായാജാലം യുദ്ധത്തിൽ തകർത്തപ്പോൾ, ആ അസുരൻ എല്ലാദിശയിലേക്കും ഭയാനകമായ കനത്ത ഇരുണ്ടത്വം പടർത്തി.
തമസാ സംവൃതേ ലോകേ ദൈത്യേഷ്വാത്തായുധേഷു ച സ്വതേജസാ പരിവൃതോ ദിവാകര ഇവാബഭൌ
ലോകം ഇരുണ്ടതിൽ മൂടപ്പെട്ടപ്പോൾ, യുദ്ധത്തിന് തയ്യാറായ അസുരന്മാരോടൊപ്പം, അവൻ തന്റെ തേജസ്സിൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ചു.
ത്രിശിഖാം ഭ്രുകുടീം ചാസ്യ ദദൃശുര്ദാനവാ രണേ ലലാടസ്ഥാം ത്രിശൂലാങ്കാം ഗങ്ഗാം ത്രിപഥഗാമിവ
യുദ്ധത്തിൽ അസുരന്മാർ അവന്റെ നെറ്റിയിൽ മൂന്ന് ജ്വാലകളും ചുളിവുള്ള ഭ്രൂവുമാണ് കണ്ടത്. അതിൽ ത്രിശൂലത്തിന്റെ അടയാളം ഉണ്ടായിരുന്നു, മൂന്നു വഴികളിലൂടെയും ഒഴുകുന്ന ഗംഗയെപ്പോലെ.
തതഃ സര്വാസു മായാസു ഹതാസു ദിതിനന്ദനാഃ ഹിരണ്യകശിപും ദൈത്യം വിവര്ണാഃ ശരണം യയുഃ
അവരുടെ എല്ലാ മായാജാലങ്ങളും തകർന്ന്, ദിതിയുടെ പുത്രന്മാർ മങ്ങിയ മുഖത്തോടെ അസുരനായ ഹിരണ്യകശിപുവിനോടു ശരണം തേടി.
തതഃ പ്രജ്വലിതഃ ക്രോധാത് പ്രദഹന്നിവ തേജസാ തസ്മിന്ക്രുദ്ധേ തു ദൈത്യേന്ദ്രേ തമോഭൂതമഭൂജ്ജഗത്
അപ്പോൾ, ക്രോധത്തിൽ കത്തുന്നവനായി, തന്റെ തേജസ്സിൽ ദഹിപ്പിക്കുന്നവനായി, ആ അസുരാധിപൻ കോപിച്ചു. അപ്പോൾ ലോകം ഇരുണ്ടതിൽ മുങ്ങി.
ആവഹഃ പ്രവഹശ്ചൈവ വിവഹോ ഽഥ ഹ്യുദാവഹഃ പരാവഹഃ സംവഹശ്ച മഹാബലപരാക്രമാഃ
ആവഹൻ, പ്രവഹൻ, വിവഹൻ, ഉദാവഹൻ, പരാവഹൻ, സംവഹൻ—ഇവരെല്ലാം മഹാശക്തിയും ബലവും ഉള്ളവരായി ഉയർന്നു.
തഥാ പരിവഹഃ ശ്രീമാന് ഉത്പാതഭയശംസിനഃ ഇത്യേവം ക്ഷുഭിതാഃ സപ്ത മരുതോ ഗഗനേചരാഃ
അതുപോലെ, പരിവഹൻ എന്ന മഹത്വമുള്ളവനും, ദുരന്തം സൂചിപ്പിക്കുന്നവനും, ആ ഏഴു മരുതുകൾ—all ആകാശത്ത് അലയുന്നു.
യേ ഗ്രഹാഃ സര്വലോകസ്യ ക്ഷയേ പ്രാദുര്ഭവന്തി വൈ തേ സര്വേ ഗഗനേ ദൃഷ്ടാ വ്യചരന്ത യഥാസുഖമ്
ലോകനാശസമയത്ത് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന എല്ലാ ഗ്രഹങ്ങളും ആകാശത്ത് കാണപ്പെട്ടു, ഇഷ്ടാനുസരണം സഞ്ചരിച്ചു.
അയോഗതശ്ചാപ്യചരന് മാര്ഗം നിശി നിശാചരഃ സഗ്രഹഃ സഹ നക്ഷത്രൈര് ആകാപതിരരിംദമഃ
ആകാശത്തിന്റെ അധിപൻ, രാത്രിയിൽ ഗ്രഹങ്ങളോടും നക്ഷത്രങ്ങളോടും കൂടി, തന്റെ പതിവ് വഴിയല്ലാതെ സഞ്ചരിച്ചു.