തസ്യാമേവ തതഃ ഷഷ്ഠ്യാമ് അഭിഷിക്തോ ഗുഹഃ പ്രഭുഃ സര്വൈരമരസംഘാതൈര് ബ്രഹ്മേന്ദ്രോപേന്ദ്രഭാസ്കരൈഃ
അതിനുശേഷം ആ ആറാം ദിവസം, ഗുഹൻ എല്ലാ അമരന്മാരും ബ്രഹ്മാവും ഇന്ദ്രനും ഉപേന്ദ്രനും സൂര്യനും ചേർന്ന് അവനെ അഭിഷേകം ചെയ്തു.
ഗന്ധമാല്യൈഃ ശുഭൈര്ധൂപൈസ് തഥാ ക്രീഡനകൈരപി ഛത്രൈശ്ചാമരജാലൈശ്ച ഭൂഷണൈശ്ച വിലേപനൈഃ
സുഗന്ധമുള്ള മാലകളും, ശുഭമായ ധൂപവും, കളിപ്പാട്ടങ്ങളും, കുടകളും, ചാമരങ്ങളും, അലങ്കാരങ്ങളും, ലേപനങ്ങളുംകൊണ്ട് അവനെ അലങ്കരിച്ചു.
അഭിഷിക്തോ വിധാനേന യഥാവത്ഷണ്മുഖഃ പ്രഭുഃ സുതാമസ്മൈ ദദൌ ശക്രോ ദേവസേനേതി വിശ്രുതാമ്
ശാസ്ത്രാനുസൃതമായി അഭിഷേകം നടത്തി, ശക്തനായ ആറുമുഖൻ ഇന്ദ്രനിൽ നിന്ന് പ്രശസ്തയായ ദേവസേനയെ ഭാര്യയായി സ്വീകരിച്ചു.
പത്ന്യര്ഥം ദേവദേവസ്യ ദദൌ വിഷ്ണുസ്തദായുധമ് യക്ഷാണാം ദശലക്ഷാണി ദദാവസ്മൈ ധനാധിപഃ
ദേവദേവന്റെ ഭാര്യയ്ക്കായി വിഷ്ണു തന്റെ ആയുധം നൽകി, ധനത്തിന്റെ ദൈവമായ കുബേരൻ ഒരു ലക്ഷം യക്ഷന്മാരെയും സമ്മാനിച്ചു.
ദദൌ ഹുതാശനസ്തേജോ ദദൌ വായുശ്ച വാഹനമ് ദദൌ ക്രീഡനകം ത്വഷ്ടാ കുക്കുടം കാമരൂപിണമ് ഏവം സുരാസ്തു തേ സര്വേ പരിവാരമനുത്തമമ്
അഗ്നി തന്റെ തേജസ് നൽകി, വായു ഒരു വാഹനവും, ത്വഷ്ടാവ് ഇഷ്ടാനുസൃതം രൂപം മാറുന്ന കോഴിയെ കളിപ്പാട്ടമായി നൽകി; ഇങ്ങനെ എല്ലാ ദേവന്മാരും അവനു അതുല്യമായ അനുചരന്മാരെ സമ്മാനിച്ചു.
ദദുര്മുദിതചേതസ്കാഃ സ്കന്ദായാദിത്യവര്ചസേ
സൂര്യന്റെ തേജസ്സുപോലെയുള്ള സ്കന്ദനു സന്തോഷഹൃദയങ്ങളോടെ ദേവന്മാർ സമ്മാനങ്ങൾ നൽകി.
ജാനുഭ്യാമവനൌ സ്ഥിത്വാ സുരസംഘാസ്തമസ്തുവന് സ്തോത്രേണാനേന വരദം ഷണ്മുഖം മുഖ്യശഃ സുരാഃ
ദേവസമൂഹങ്ങൾ മണ്ണിൽ മുട്ടുകുത്തി, അനുഗ്രഹങ്ങൾ നൽകുന്ന ആറുമുഖനെ, ദേവന്മാരിൽ പ്രധാനനായവനെ, ഈ സ്തുതിയാൽ വാഴ്ത്തി.
നമഃ കുമാരായ മഹാപ്രഭായ സ്കന്ദായ ച സ്കന്ദിതദാനവായ നവാര്കവിദ്യുദ്ദ്യുതയേ നമോ ഽസ്തുതേ നമോ ഽസ്തു തേ ഷണ്മുഖ കാമരൂപ
കുമാരനേ, മഹാതേജസ്സുള്ളവനേ, സ്കന്ദനേ, അസുരന്മാരെ സംഹരിക്കുന്നവനേ, പുതുതായി ഉദിച്ച സൂര്യന്റെ തേജസ്സുള്ളവനേ, ആറുമുഖനേ, ഇഷ്ടരൂപം എടുക്കുന്നവനേ, നിനക്കു വന്ദനം.
പിനദ്ധനാനാഭരണായ ഭര്ത്രേ നമോ രണേ ദാനവദാരണായ നമോ ഽസ്തു തേ ഽര്കപ്രതിമപ്രഭായ നമോ ഽസ്തു ഗുഹ്യായ ഗുഹായ തുഭ്യമ്
മുത്തുകളും രത്നങ്ങളും അണിഞ്ഞവനേ, യുദ്ധത്തിൽ നായകനേ, അസുരന്മാരെ നശിപ്പിക്കുന്നവനേ, സൂര്യനെപ്പോലെയുള്ള തേജസ്സുള്ളവനേ, രഹസ്യമായ ഗുഹനേ, നിനക്കു വന്ദനം.
നമോ ഽസ്തു ത്രൈലോക്യഭയാപഹായ നമോ ഽസ്തു തേ ബാല കൃപാപരായ നമോ വിശാലാമലലോചനായ നമോ വിശാഖായ മഹാവ്രതായ
മൂന്നു ലോകങ്ങളുടെയും ഭയം അകറ്റുന്നവനേ, അനന്തമായ ദയയുള്ള ബാലനേ, വിശാലവും നിർമ്മലവുമായ കണ്ണുള്ളവനേ, വിശാഖനേ, മഹാവ്രതധാരിയേ, നിനക്കു വന്ദനം.
നമോ നമസ്തേ ഽസ്തു മനോഹരായ നമോ നമസ്തേ ഽസ്തു രണോത്കടായ നമോ മയൂരോജ്ജ്വലവാഹനായ നമോ ഽസ്തു കേയൂരധരായ തുഭ്യമ്
ഹൃദയാകർഷകനായവനേ, യുദ്ധത്തിൽ ഭയങ്കരനേ, മയിലിന്റെ മേൽ പ്രകാശമാർന്നവനേ, കൈവളയങ്ങൾ അണിഞ്ഞവനേ, നിനക്കു വന്ദനം.
നമോ ധൃതോദഗ്രപതാകിനേ നമസ്തേ നമഃ പ്രഭാവപ്രണതായ തേ ഽസ്തു നമസ്തേ നമസ്തേ വരവീര്യശാലിനേ കൃപാപരോ നോ ഭവ ഭവ്യമൂര്തേ
നേരെ ഉയർത്തിയ പതാക വഹിക്കുന്നവനേ, ശക്തിയെ ആരാധിക്കുന്നവനേ, അതുല്യ വീര്യശാലിയേ, ദയയോടെ ഞങ്ങളോടു കരുണ കാണിക്കണമേ, ഭദ്രമൂർത്തിയായവനേ, നിനക്കു വന്ദനം.
ക്രിയാപരാ യജ്ഞപതിം ച സ്തുത്വാ വിനേമുരേവം ത്വമരാധിപാദ്യാഃ ഏവം തദാ ഷഡ്വദനസ്തു സേന്ദ്രാന് ഉവാച തുഷ്ടശ്ച ഗുഹസ്തതസ്താന് നിരീക്ഷ്യ നേത്രൈരമലൈഃ സുരേശാഞ് ശത്രൂന്ഹനിഷ്യാമി ഗതജ്വരാഃ സ്ഥ
കർമ്മത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള യജ്ഞപതിയെ വാഴ്ത്തി, ദേവന്മാരും അവരുടെ നേതാക്കളും നമസ്കരിച്ചു. ആറുമുഖൻ സന്തോഷത്തോടെ അവരെ നിർമ്മലമായ കണ്ണുകളാൽ നോക്കി പറഞ്ഞു: "ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ശത്രുക്കളെ സംഹരിക്കും; നിങ്ങൾ ഭയം വിട്ട് ശാന്തരാവൂ."
കം വഃ കാമം പ്രയച്ഛാമി ദേവതാ ബ്രൂത നിര്വൃതാഃ യദ്യപ്യസാധ്യം ഹൃദ്യം വോ ഹൃദയേ ചിന്തിതം പരമ്
ദേവന്മാരേ, ഞാൻ നിങ്ങൾക്കു ഏത് വരവും നൽകണം? നിങ്ങൾ സന്തുഷ്ടരാണല്ലോ, മനസ്സിൽ ഏറ്റവും പ്രിയമായതും, എത്രയെങ്കിലും പ്രയാസമുള്ളതും ആഗ്രഹിക്കുന്നതും പറയൂ.
ഇത്യുക്താസ്തു സുരാസ്തേന പ്രോചുഃ പ്രണതമൌലയഃ സര്വ ഏവ മഹാത്മാനം ഗുഹം തദ്ഗതമാനസാഃ
അവൻ ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചതിനുശേഷം, ദേവന്മാർ തലകുന്നിച്ച്, മനസ്സിൽ മഹാത്മാവായ ഗുഹയെ ധ്യാനിച്ച്, ഒരുമിച്ച് പറഞ്ഞു.
ദൈത്യേന്ദ്രസ്താരകോ നാമ സര്വാമരകുലാന്തകൃത് ബലവാന്ദുര്ജയോ ദുഷ്ടോ ദുരാചാരോ ഽതികോപനഃ തമേവ ജഹി ഹൃദ്യോ ഽര്ഥ ഏഷോ ഽസ്മാകം ഭയാപഹ
ദാനവരാജാവായ താറകൻ ദേവകുലങ്ങളെ മുഴുവനും നശിപ്പിക്കുന്നവൻ, ശക്തനും ജയിക്കാൻ കഴിയാത്തവനും ദുഷ്ടനും ദുർവൃത്തനും അതികോപിയുമാണ്. അവനെ സംഹരിക്കണമെന്നതാണ് ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിലെ ആഗ്രഹം; അതാണ് ഞങ്ങളുടെ ഭയം അകറ്റുന്നത്.
ഏവമുക്തസ്തഥേത്യുക്ത്വാ സര്വാമരപദാനുഗഃ ജഗാമ ജഗതാം നാഥഃ സ്തൂയമാനോ ഽമരേശ്വരൈഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, അവൻ 'അങ്ങനെ തന്നെ' എന്നു സമ്മതിച്ചു. ദേവസേനകളെ കൂടെ കൂട്ടി ലോകങ്ങളുടെ നാഥൻ, ദേവേന്ദ്രന്മാരാൽ വാഴ്ത്തപ്പെട്ട് പുറപ്പെട്ടു.
താരകസ്യ വധാര്ഥായ ജഗതഃ കണ്ടകസ്യ വൈ തതശ്ച പ്രേഷയാമാസ ശക്രോ ലബ്ധസമാശ്രയഃ
ലോകത്തിനു കുരുക്കായ താറകനെ സംഹരിക്കാൻ, സഹായം ലഭിച്ച ഇന്ദ്രൻ ദൗത്യം അയച്ചു.
ദൂതം ദാനവസിംഹസ്യ പരുഷാക്ഷരവാദിനമ് സ തു ഗത്വാബ്രവീദ്ദൈത്യം നിര്ഭയോ ഭീമദര്ശനഃ
ദാനവസിംഹനായി കഠിനമായ വാക്കുകൾ പറയുന്ന ദൂതനെ അയച്ചു. ഭയമില്ലാത്തതും ഭയങ്കരമായ രൂപമുള്ളതുമായ ആ ദൂതൻ പോയി, ദാനവനോടു പറഞ്ഞു.
ശക്രസ്ത്വാമാഹ ദേവേശോ ദൈത്യകേതോ ദിവസ്പതിഃ താരകാസുര തച്ഛ്രുത്വാ ഘടശക്ത്യാ യഥേച്ഛയാ
ദേവന്മാരുടെ രാജാവായ ഇന്ദ്രൻ, ദാനവധ്വജനായ താറകാസുരനോടു സംസാരിക്കുന്നു. ഇത് കേട്ട താറകൻ തന്റെ ശക്തിയാൽ ഇഷ്ടംപോലെ പ്രവർത്തിച്ചു.
യജ്ജഗദ്ദലനാദാപ്തം കില്ബിഷം ദാനവ ത്വയാ തസ്യാഹം ശാസകസ്തേ ഽദ്യ രാജാസ്മി ഭുവനത്രയേ
ദാനവനേ, നീ ലോകത്തെ പീഡിപ്പിച്ച് സമ്പാദിച്ച പാപം ഇന്ന് ഞാൻ തന്നെയാണ് ശിക്ഷിക്കുന്നത്. ഇന്ന് ഞാൻ നിന്റെ അധിപനും മൂന്നു ലോകങ്ങളുടെയും രാജാവുമാണ്.
ശ്രുത്വൈതദ്ദൂതവചനം കോപസംരക്തലോചനഃ ഉവാച ദൂതം ദുഷ്ടാത്മാ നഷ്ടപ്രായവിഭൂതികഃ
ദൂതന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, കോപത്തിൽ കണ്ണുകൾ ചുവന്ന, ദുഷ്ടഹൃദയനും മഹത്വം നഷ്ടമായവനും ആയ അവൻ ദൂതനോടു പറഞ്ഞു.
ദൃഷ്ടം തേ പൌരുഷം ശക്ര രണേഷു ശതശോ മയാ നിസ്ത്രപത്വാന്ന തേ ലജ്ജാ വിദ്യതേ ശക്ര ദുര്മതേ
ശക്രാ, യുദ്ധത്തിൽ നിന്റെ വീര്യം ഞാൻ നൂറുകണക്കിന് തവണ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. നീ ലജ്ജയില്ലാത്തവനാണ്, അതുകൊണ്ടാണ് നിനക്ക് ലജ്ജയില്ലാത്തത്, ദുഷ്ടബുദ്ധിയുള്ള ശക്രാ.
ഏവമുക്തേ ഗതേ ദൂതേ ചിന്തയാമാസ ദാനവഃ നാലബ്ധസംശ്രയഃ ശക്രോ വക്തുമേവം ഹി ചാര്ഹതി
അങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ദൂതൻ പോയപ്പോൾ, ദാനവൻ ചിന്തിച്ചു: 'ശക്രൻ ആശ്രയം ഇല്ലാതെ ഇരിക്കുമ്പോൾ ഇങ്ങനെ പറയുന്നത് ശരിയാണല്ലോ.'
ജിതഃ സ ശക്രോ നാകസ്മാജ് ജായതേ സംശ്രയാശ്രയഃ നിമിത്താനി ച ദുഷ്ടാനി സോ ഽപശ്യദ്ദുഷ്ടചേഷ്ടിതഃ
അവൻ തോറ്റ ശക്രൻ എവിടെയോ നിന്നാണ് ഉയരുന്നത്; അവൻ മറ്റൊരാളിൽ ആശ്രയം തേടുന്നവനാണ്. ദുഷ്ടൻ ദുഷ്ടചിഹ്നങ്ങളും തന്റെ ദുഷ്ടപ്രവൃത്തികളും കണ്ടു.
പാംശുവര്ഷമസൃക്പാതം ഗഗനാദവനീതലേ ഭുജനേത്രപ്രകമ്പം ച വക്ത്രശോഷമനോഭ്രമമ്
അവൻ മണ്ണിൽ പൊടിക്കാറ്റും, ആകാശത്തിൽ നിന്ന് രക്തം വീഴുന്നതും, കൈകളും കണ്ണുകളും വിറയക്കുന്നതും, വായ് ഉണങ്ങുന്നതും, മനസ്സു കുഴഞ്ഞുപോകുന്നതും കണ്ടു.
സ്വകാന്താവക്ത്രപദ്മാനാം മ്ലാനതാം ച വ്യലോകയത് ദുഷ്ടാംശ്ച പ്രാണിനോ രൌദ്രാന് സോ ഽപശ്യദ്ദുഷ്ടവേദിനഃ
സ്വന്തം പ്രിയങ്കരികളുടെ മുഖം ഉണങ്ങിപ്പോകുന്നതും, ദുഷ്ടവും ക്രൂരവുമായ ജീവികൾ, ദുഷ്ടബുദ്ധിയുള്ളവരെ അവൻ കണ്ടു.
തദചിന്ത്വൈവ ദിതിജോ ന്യസ്തചിന്തോ ഽഭവത്ക്ഷണാത് യാവദ്ഗജഘടാഘണ്ടാരണത്കാരരവോത്കടാമ്
അങ്ങനെ ചിന്തിച്ച ditiputraൻ ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് ഭയം വിട്ടുകളഞ്ഞു. ആ സമയത്ത് ആനകളുടെ കൂട്ടങ്ങൾ തമ്മിൽ ഇടിച്ചുമുട്ടുന്ന ഭയങ്കര ശബ്ദവും ഘണ്ടാരവവും ഉയർന്നു.
തദ്വത്തുരഗസംഘാതക്ഷുണ്ണഭൂരേണുപിഞ്ജരാമ് ചഞ്ചലസ്യന്ദനോദഗ്രധ്വജരാജിവിരാജിതാമ്
കുതിരകളുടെ കൂട്ടങ്ങൾ നിലം ചവിട്ടി പൊടിപടലമായ ഭൂമി, വേഗത്തിൽ പോകുന്ന രഥങ്ങളുടെ കൊടികളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതും അവൻ കണ്ടു.
വിമാനൈശ്ചാദ്ഭുതാകാരൈശ് ചലിതാമരചാമരൈഃ താം ഭൂഷണനിബദ്ധാം ച കിംനരോദ്ഗതിനാദിതാമ്
അദ്ഭുതമായ ആകാശയാനങ്ങൾ, ദേവതകളുടെ ചാമരങ്ങൾ വീശുന്നവ, അലങ്കാരങ്ങൾ ധരിച്ചും കിന്നരരുടെ ഗാനങ്ങൾ മുഴങ്ങിയും ആ സൈന്യം അവൻ കണ്ടു.