സഖീഭിഃ സഹിതാ ക്രീഡാം ചക്രേ കൃത്രിമപുത്രകൈഃ കദാചിദ്ഗന്ധതൈലേന ഗാത്രമഭ്യജ്യ ശൈലജാ
സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം അവൾ കളിച്ചപ്പോൾ, കളിപ്പാട്ടമക്കളെ ഉണ്ടാക്കി. ഒരിക്കൽ പർവതപുത്രി സുഗന്ധതൈലം ശരീരത്തിൽ പുരട്ടിയിരുന്നു.
ചൂര്ണൈരുദ്വര്തയാമാസ മലിനാന്തരിതാം തനുമ് തദുദ്വര്തനകം ഗൃഹ്യ നരം ചക്രേ ഗജാനനമ്
പൊടികൾകൊണ്ട് ശരീരം ഉരച്ച്, അഴുക്കു മറഞ്ഞ അവളുടെ അവശിഷ്ടം എടുത്ത്, ആ മിശ്രിതം കൊണ്ട് ആനമുഖം ഉള്ള മനുഷ്യരൂപം ഉണ്ടാക്കി.
പുത്രകം ക്രീഡതീ ദേവീ തം ചാപ്യര്പയദമ്ഭസി ജാഹ്നവ്യാസ്തു ശിവാസഖ്യാസ് തതഃ സോ ഽഭൂദ്ബൃഹദ്വപുഃ
ദേവി ആ കുഞ്ഞിനോടൊപ്പം കളിച്ചു, പിന്നെ അവനെ വെള്ളത്തിൽ ഇട്ടു. ശിവയും ജാഹ്നവിയും തമ്മിലുള്ള സൗഹൃദം കൊണ്ടു, അവൻ വലിയ രൂപം കൈവരിച്ചു.
കായേനാതിവിശാലേന ജഗദാപൂരയത്തദാ പുത്രേത്യുവാച തേ ദേവീ പുത്രേത്യൂചേ ച ജാഹ്നവീ
അത്യന്തം വലിയ ശരീരത്തോടെ അവൻ ലോകം മുഴുവൻ നിറച്ചു. ദേവി അവനെ 'മകനേ' എന്ന് വിളിച്ചു, ജാഹ്നവിയും 'മകനേ' എന്നു വിളിച്ചു.
ഗാങ്ഗേയ ഇതി ദേവൈസ്തു പൂജിതോ ഽഭൂദ്ഗജാനനഃ വിനായകാധിപത്യം ച ദദാവസ്യ പിതാമഹഃ
ദേവന്മാർ ആ ആനമുഖനായവനെ 'ഗാംഗേയൻ' എന്ന് വിളിച്ചു ആരാധിച്ചു. പിതാമഹൻ അവനു വിനായകരുടെ അധിപതിത്വം നൽകി.
പുനഃ സാ ക്രീഡനം ചക്രേ പുത്രാര്ഥം വരവര്ണിനീ മനോജ്ഞമങ്കുരം രൂഢമ് അശോകസ്യ ശുഭാനനാ
വരണമുള്ള ദേവി വീണ്ടും മകനുവേണ്ടി കളിച്ചു. മനോഹരമായ മുഖമുള്ള അവൾ അശോകവൃക്ഷത്തിന്റെ മനോഹരമായ മുള വളർത്തി.
വര്ധയാമാസ തം ചാപി കൃതസംസ്കാരമങ്ഗലാ ബൃഹസ്പതിമുഖൈര്വിപ്രൈര് ദിവസ്പതിപുരോഗമൈഃ
അവളത് വളർത്തി, വേണ്ട ചടങ്ങുകളും മംഗളപ്രവൃത്തികളും നടത്തി. ബൃഹസ്പതിയും ദേവതാപ്രമുഖന്മാരായ പുരോഹിതരും ചടങ്ങുകൾ നിർവഹിച്ചു.
തതോ ദേവൈശ്ച മുനിഭിഃ പ്രോക്താ ദേവീ ത്വിദം വചഃ ഭവാനി ഭവതീ ഭവ്യാ സമ്ഭൂതാ ലോകഭൂതയേ
അതിനുശേഷം ദേവന്മാരും മുനിമാരും ദേവിയെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: 'ഭവാനി, നീ ഭവതി, ഭദ്രമായവൾ, ലോകങ്ങളുടെ ഭാവിക്കായി ജനിച്ചവൾ.'
പ്രായഃ സുതഫലോ ലോകഃ പുത്രപൌത്രൈശ്ച ലഭ്യതേ അപുത്രാശ്ച പ്രജാഃ പ്രായോ ദൃശ്യന്തേ ദൈവഹേതവഃ
പുത്രന്മാരുടെയും മക്കളുടെയും സന്താനഫലം സാധാരണയായി ആളുകൾക്ക് ലഭിക്കും; പക്ഷേ, ചിലർക്ക് പുത്രന്മാർ ഇല്ലാതിരിക്കുന്നു, അതെല്ലാം വിധിയുടെ കാരണമാണെന്നു കാണാം.
അധുനാ ദര്ശിതേ മാര്ഗേ മര്യാദാം കര്തുമര്ഹസി ഫലം കിം ഭവിതാ ദേവി കല്പിതൈസ്തരുപുത്രകൈഃ ഇത്യുക്താ ഹര്ഷപൂര്ണാങ്ഗീ പ്രോവാചോമാ ശുഭാം ഗിരമ്
ഇപ്പോൾ വഴി കാണിച്ചിരിക്കുന്നു, നീ ശരിയായ ക്രമം സ്ഥാപിക്കണം; കാട്ടിൽ കൃത്രിമമായി കണക്കാക്കിയ മരക്കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് എന്ത് ഫലമുണ്ടാകും ദേവി? ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ആനന്ദത്തിൽ നിറഞ്ഞ അവൾ ശുഭമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
ഏവം നിരുദകേ ദേശേ യഃ കൂപം കാരയേദ്ബുധഃ ബിന്ദൌ ബിന്ദൌ ച തോയസ്യ വസേത്സംവത്സരം ദിവി
ജലം ഇല്ലാത്ത സ്ഥലത്ത് ആരെങ്കിലും ബുദ്ധിമുട്ടോടെ കിണർ നിർമ്മിച്ചാൽ, ഓരോ തുള്ളി വെള്ളത്തിനും ഒരു വർഷം സ്വർഗത്തിൽ വാസം ലഭിക്കും.
ദശകൂപസമാ വാപീ ദശവാപീസമോ ഹ്രദഃ ദശഹ്രദസമഃ പുത്രോ ദശപുത്രസമോ ദ്രുമഃ ഏഷൈവ മമ മര്യാദാ നിയതാ ലോകഭാവിനീ
പത്ത് കിണറുകൾക്ക് സമം ഒരു കുളം, പത്ത് കുളങ്ങൾക്ക് സമം ഒരു തടാകം, പത്ത് തടാകങ്ങൾക്ക് സമം ഒരു പുത്രൻ, പത്ത് പുത്രന്മാർക്ക് സമം ഒരു വൃക്ഷം; ഇതാണ് ലോകത്തിന് ഉപകാരപ്രദമായ എന്റെ സ്ഥിരമായ നിയമം.
ഇത്യുക്താസ്തു തതോ വിപ്രാ ബൃഹസ്പതിപുരോഗമാഃ ജഗ്മുഃ സ്വമന്ദിരാണ്യേവ ഭവാനീം വന്ദ്യ സാദരമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതിനു ശേഷം ബൃഹസ്പതി മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ബ്രാഹ്മണന്മാർ ഭവാനിയെ ആദരപൂർവ്വം വന്ദിച്ച് സ്വന്തം വീടുകളിലേക്ക് മടങ്ങി.
ഗതേഷു തേഷു ദേവോ ഽപി ശംകരഃ പര്വതാത്മജാമ് പാണിനാലമ്ബ്യ വാമേന ശനൈഃ പ്രാവേശയച്ഛുഭാമ്
അവർ പോയതിനു ശേഷം ശങ്കരൻ, പാർവതിയെ ഇടത്തേക്ക് കൈകൊണ്ട് പിടിച്ച്, സാവധാനം അകത്തേക്ക് നയിച്ചു.
ചിത്തപ്രസാദജനനം പ്രാസാദമനുഗോപുരമ് ലമ്ബമൌക്തികദാമാനം മാലികാകുലവേദികമ്
അവിടെ മനസ്സിനെ ആനന്ദിപ്പിക്കുന്ന ഒരു മഹാലയം ഉണ്ടായിരുന്നു, വലിയ ഗോപുരം, തൂങ്ങിയ മുത്തുമാലകളും പൂമാലകൾ നിറഞ്ഞ വേദികളും അലങ്കരിച്ചിരുന്നു.
നിര്ധൌതകലധൌതം ച ക്രീഡാഗുഹമനോരമമ് പ്രകീര്ണകുസുമാമോദമത്താലികുലകൂജിതമ്
അത് തിളങ്ങുന്നും ശുദ്ധിയുള്ളതുമായ കളിമുറിയും, പുഷ്പങ്ങൾ ചിതറിച്ച സുഗന്ധവും, മദംപോലുള്ള പെൺപക്ഷികൾ കൂവുന്ന ശബ്ദവും നിറഞ്ഞിരുന്നതായിരുന്നു.
കിംനരോദ്ഗീതസംഗീതഗൃഹാന്തരിതഭിത്തികമ് സുഗന്ധിധൂപസംഘാതമനഃപ്രാര്ഥ്യമലക്ഷിതമ്
അവിടത്തെ അകത്തുള്ള മതിലുകൾ കിന്നരന്മാർ പാടുന്ന സംഗീതം കൊണ്ട് മുഴങ്ങുകയും, മനസ്സിനെ ആഗ്രഹിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ കാണാനാവാത്ത സുഗന്ധധൂപം നിറഞ്ഞിരിക്കുകയും ചെയ്തു.
ക്രീഡന്മയൂരനാരീഭിര് വൃതം വൈ തതവാദിഭിഃ ഹംസസംഘാതസംഘുഷ്ടം സ്ഫടികസ്തമ്ഭവേദികമ്
അത് കളിയിലേർപ്പെട്ട മയിലുകളും സ്ത്രീകളും സംഗീതജ്ഞന്മാരും ചുറ്റിപ്പറ്റിയിരുന്നു, ഹംസക്കൂട്ടങ്ങൾ കൂവുന്ന ശബ്ദം മുഴങ്ങുകയും, സ്ഫടികസ്തംഭങ്ങളാൽ വേദികൾ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുകയും ചെയ്തു.
അനാവിലമസംഭ്രാന്ത്യാ ബഹുശഃ കിംനരാകുലമ് ശുകൈര്യത്രാഭിഹന്യന്തേ പദ്മരാഗവിനിര്മിതാഃ
അത് നിർമലവും ആശയക്കുഴപ്പമില്ലാത്തതുമായ സ്ഥലം, പലപ്പോഴും കിന്നരന്മാർ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു, അവിടെ തുതിക്കകൾ പദ്മരാഗക്കല്ലുകളിൽ ഇടിക്കാറുണ്ട്.
ഭിത്തയോ ദാഡിമഭ്രാന്ത്യാ പ്രതിബിമ്ബിതമൌക്തികാഃ തത്രാക്ഷക്രീഡയാ ദേവീ വിഹര്തുമുപചക്രമേ
മുത്തുകൾ പomegranate വിത്തുപോലെ പ്രതിഫലിക്കുന്ന മതിലുകൾ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു; അവിടെ ദേവി പാശക്രീഡയിൽ ഏർപ്പെട്ടു.
സ്വച്ഛേന്ദ്രനീലഭൂഭാഗേ ക്രീഡനേ യത്ര ധിഷ്ഠിതൌ വപുഃസഹായതാം പ്രാപ്തൌ വിനോദരസനിര്വൃതൌ
വെളിച്ചവും നീലക്കല്ലുപോലെയുള്ള നിലത്താണ് അവർ കളിക്കാനായി നിന്നത്, അവരുടെ രൂപങ്ങൾ ആനന്ദത്തിലും വിനോദത്തിലും ഒന്നായി.
ഏവം പ്രക്രീഡതോസ്തത്ര ദേവീശംകരയോസ്തദാ പ്രാദുര്ഭവന്മഹാശബ്ദസ് തദ്ഗൃഹോദരഗോചരഃ
അങ്ങനെ ദേവിയും ശങ്കരനും അവിടെ കളിക്കുമ്പോൾ, ആ വീട്ടിനകത്ത് വലിയൊരു ശബ്ദം ഉയർന്നു.
തച്ഛ്രുത്വാ കൌതുകാദ്ദേവീ കിമേതദിതി ശംകരമ് പപ്രച്ഛ തം ശുഭതനുര് ഹരം വിസ്മയപൂര്വകമ്
അത് കേട്ട ദേവി, കൗതുകത്തോടെ, അതെന്താണെന്ന് അത്ഭുതത്തോടെ ഹരനോടു ചോദിച്ചു.
ഉവാച ദേവീം നൈതത്തേ ദൃഷ്ടപൂര്വം സുവിസ്മിതേ ഏതേ ഗണേശാഃ ക്രീഡന്തേ ശൈലേ ഽസ്മിന്മത്പ്രിയാഃ സദാ
ശങ്കരൻ ദേവിയോട് പറഞ്ഞു: നീ ഇതു മുമ്പ് കണ്ടിട്ടില്ല, അത്ഭുതം കൊണ്ടു നിറഞ്ഞവളേ. ഇവർ എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ഗണപതികൾ, ഈ പർവതത്തിൽ എപ്പോഴും കളിക്കുന്നു.
തപസാ ബ്രഹ്മചര്യേണ നിയമൈഃ ക്ഷേത്രസേവനൈഃ യൈരഹം തോഷിതഃ പൂര്വം ത ഏതേ മനുജോത്തമാഃ
തപസ്സും ബ്രഹ്മചര്യവും നിയമങ്ങളും തീർത്ഥയാത്രകളും കൊണ്ട്, ഇവർ മുൻകാലത്ത് എന്നെ സന്തോഷിപ്പിച്ച മനുഷ്യമഹത്ത്മാക്കളാണ്.
മത്സമീപമനുപ്രാപ്താ മമ ഹൃദ്യാഃ ശുഭാനനേ കാമരൂപാ മഹോത്സാഹാ മഹാരൂപഗുണാന്വിതാഃ
ഇവരൊക്കെയും എന്റെ അടുത്തേക്ക് എത്തിയിരിക്കുന്നു, ശുഭമുഖിയായവളേ, എന്റെ ഹൃദയത്തിന് പ്രിയരായവരും, ഇഷ്ടരൂപം എടുക്കാൻ കഴിയുന്നവരും, വലിയ ഉത്സാഹവും മഹത്തായ ഗുണങ്ങളും നിറഞ്ഞവരുമാണ്.
കര്മഭിര്വിസ്മയം തേഷാം പ്രയാമി ബലശാലിനാമ് ചരാചരസ്യ ജഗതഃ സൃഷ്ടിസംഹരണക്ഷമാഃ
എന്റെ പ്രവൃത്തികളിലൂടെ സൃഷ്ടിക്കും സംഹാരത്തിനും ശേഷമുള്ള ശക്തിയുള്ളവരെ ഞാന് അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നു, ചലിക്കുന്നതും അചലമായതുമായ ലോകത്തെ സൃഷ്ടിക്കാനും നശിപ്പിക്കാനും കഴിവുള്ളവരെയാണ്.
ബ്രഹ്മവിഷ്ണ്വിന്ദ്രഗന്ധര്വൈഃ സകിംനരമഹോരഗൈഃ സമാവൃതോ ഽപ്യഹം നിത്യം നൈഭിര്വിരഹിതോ രമേ
ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവും ഇന്ദ്രനും ഗന്ധര്വ്വന്മാരും കിന്നരന്മാരും മഹാസര്പ്പങ്ങളും എന്നെ എപ്പോഴും ചുറ്റിപ്പറ്റിയിരുന്നാലും, പ്രിയേ, എന്റെ അനുചരന്മാരില് നിന്ന് എനിക്ക് ഒരിക്കലും വേര്പാടില്ല.
ഹൃദ്യാ മേ ചാരുസര്വാങ്ഗി ത ഏതേ ക്രീഡിതാ ഗിരൌ ഇത്യുക്താ തു തതോ ദേവീ ത്യക്ത്വാ തദ്വിസ്മയാകുലാ
സുന്ദരിയായവളേ, ഇവരാണ് എന്റെ ഹൃദയത്തിന് പ്രിയപ്പെട്ട അനുചരന്മാര്, ഗിരിയില് കളിക്കുന്നവരാണിവര്—ഇങ്ങനെ ഞാന് പറഞ്ഞു. അതു കേട്ട ദേവി അത്ഭുതത്തോടെ ആ സ്ഥലം വിട്ടുപോയി.
ഗവാക്ഷാന്തരമാസാദ്യ പ്രേക്ഷതേ വിസ്മിതാനനാ യാവന്തസ്തേ കൃശാ ദീര്ഘാ ഹ്രസ്വാഃ സ്ഥൂലാ മഹോദരാഃ
ദേവി ജനാലയിലൂടെ നോക്കി അത്ഭുതഭാവത്തോടെ അവരെ കണ്ടു—അവരില് ചിലര് ക്ഷീണരായവരും, ചിലര് നീളമുള്ളവരും, ചിലര് ചുരുങ്ങിയവരും, ചിലര് കൂന്തലായവരും, ചിലര് വലിയ വയറുള്ളവരുമായിരുന്നു.