അവഗമ്യാര്ഥമഖിലം തത ആമന്ത്ര്യ നാരദഃ ശക്രം ജഗാമ ഭഗവാന് ഹിമശൈലനിവേശനമ്
സമസ്ത കാര്യവും മനസ്സിലാക്കി, നാരദൻ ശക്രനോട് വിടപറഞ്ഞ്, ഹിമപർവ്വതത്തിലെ ഭാഗ്യവാന്റെ വസതിയിലേക്ക് പോയി.
തത്ര ദ്വാരേ സ വിപ്രേന്ദ്രശ് ചിത്രവേത്രലതാകുലേ വന്ദിതോ ഹിമശൈലേന നിര്ഗതേന പുരോ മുനിഃ
അവിടെ, വൈവിധ്യമാർന്ന വെട്ടും ലതകളും നിറഞ്ഞ വാതിലിൽ, ഹിമപർവ്വതൻ മുന്നിൽ വന്നുമുനി നാരദനെ ആദരിച്ചു.
സഹ പ്രവിശ്യ ഭവനം ഭുവോ ഭൂഷണതാം ഗതമ് നിവേദിതേ സ്വയം ഹൈമേ ഹിമശൈലേ ന വിസ്തൃതേ
ഇരുവരും ചേർന്ന് ഭൂമിയെ അലങ്കരിച്ച ആ ഭവനത്തിൽ കടന്നു. സ്വർണ്ണംകൊണ്ടുള്ള ഹിമപർവ്വതന്റെ ആലയത്തിൽ, അത്ര വിശാലമല്ലാത്തതും, നാരദനെ സ്വീകരിച്ചു.
മഹാസനേ മുനിവരോ നിഷസാദാതുലദ്യുതിഃ യഥാര്ഹം ചാര്ഘ്യപാദ്യം ച ശൈലസ്തസ്മൈ ന്യവേദയത്
അപരിമിതമായ തേജസ്സുള്ള മഹർഷി മഹാസനത്തിൽ ഇരുന്നു. യോജ്യമായ രീതിയിൽ പർവ്വതൻ അർഘ്യവും പാദ്യവും അവനു സമർപ്പിച്ചു.
മുനിസ്തു പ്രതിജഗ്രാഹ തമര്ഘം വിധിവത്തദാ ഗൃഹീതാര്ഘം മുനിവരമ് അപൃച്ഛച്ഛ്ലക്ഷ്ണയാ ഗിരാ
മഹർഷി അർഘ്യം വിധിപ്രകാരം സ്വീകരിച്ചു. അർഘ്യം സ്വീകരിച്ച ശേഷം, സ്നേഹപൂർവ്വം പർവ്വതനോട് വിനയത്തോടെ ചോദിച്ചു.
കുശലം തപസഃ ശൈലഃ ശനൈഃ ഫുല്ലാനനാമ്ബുജഃ മുനിരപ്യദ്രിരാജാനമ് അപൃച്ഛത്കുശലം തദാ
പർവ്വതൻ, പുഷ്പിച്ച കമലമുഖത്തോടെ, മഹർഷിയുടെ തപസ്സിന്റെ ക്ഷേമം സാവധാനം ചോദിച്ചു. അതുപോലെ മഹർഷിയും പർവ്വതാധിപതിയുടെ ക്ഷേമം ചോദിച്ചു.
അഹോ ഽവതാരിതാഃ സര്വേ സംനിവേശേ മഹാഗിരേ പൃഥുത്വം മനസാ തുല്യം കന്ദരാണാം തഥാചല
അഹോ, മഹാപർവ്വതത്തിലെ വാസസ്ഥലത്ത് എല്ലാവരും എത്തിച്ചേർന്നു. ഗുഹകളുടെയും പർവ്വതത്തിന്റെയും വിശാലത മനസ്സിൽ തുല്യമായി തോന്നുന്നു.
ഗുരുത്വം തേ ഗുണൌഘാനാം സ്ഥാവരാദതിരിച്യതേ പ്രസന്നതാ ച തോയസ്യ മനസോ ഽപ്യധികാ ച തേ
നിന്റെ ഗുണങ്ങളുടെ ഭാരത്വം എല്ലാ അചഞ്ചല വസ്തുക്കളേക്കാളും കൂടുതലാണ്. നീർപോലെയുള്ള നിന്റെ സുതാര്യത മനസ്സിന്റെ ശാന്തതയെക്കാൾ അധികം.
ന ലക്ഷയാമഃ ശൈലേന്ദ്ര ശിഷ്യതേ കന്ദരോദരാത് ന ച ലക്ഷ്മീസ്തഥാ സ്വര്ഗേ കുത്രാധികതയാ സ്ഥിതാ
പർവ്വതാധിപാ, ഗുഹകളുടെ ആന്തരത്തിൽ ഒന്നും ശേഷിക്കുന്നതായി ഞങ്ങൾ കാണുന്നില്ല. സ്വർഗ്ഗത്തിലും അത്രയും ഉന്നതമായ ഐശ്വര്യം എവിടെയും ഇല്ല.
നാനാതപോഭിര്മുനിഭിര് ജ്വലനാര്കസമപ്രഭൈഃ പാവനൈഃ പാവിതോ നിത്യം ത്വത്കന്ദരസമാശ്രിതൈഃ
വിവിധ തപസ്സുകാരായ മഹർഷിമാർ, അഗ്നിയുടെയും സൂര്യന്റെയും തേജസ്സുള്ളവർ, നിന്റെ ഗുഹകളിൽ വസിച്ച് അവയെ എപ്പോഴും വിശുദ്ധമാക്കുന്നു.
അവമത്യ വിമാനാനി സ്വര്ഗവാസവിരാഗിണഃ പിതുര്ഗൃഹ ഇവാസന്നാ ദേവഗന്ധര്വകിംനരാഃ
സ്വർഗവാസത്തിൽ ആഗ്രഹമില്ലാതെ, തങ്ങളുടെ ഭവനങ്ങൾ അവഗണിച്ച്, ദേവന്മാരും ഗന്ധർവന്മാരും കിന്നരന്മാരും അച്ഛന്റെ വീട്ടിൽ ഇരിക്കുന്നതുപോലെ അവിടെ താമസിച്ചു.
അഹോ ധന്യോ ഽസി ശൈലേന്ദ്ര യസ്യ തേ കന്ദരം ഹരഃ അധ്യാസ്തേ ലോകനാഥോ ഽപി സമാധാനപരായണഃ
ശൈലാധിപാ, നിന്റെ ഗുഹയിൽ ലോകനാഥനായ ഹരൻ തന്നെ ധ്യാനത്തിൽ ലീനനായി പാർക്കുന്നു എന്നത് എത്ര വലിയ ഭാഗ്യമാണ്!
ഇത്യുക്തവതി ദേവര്ഷൌ നാരദേ സാദരം ഗിരാ ഹിമശൈലസ്യ മഹിഷീ മേനാ മുനിദിദൃക്ഷയാ
ദേവർഷിയായ നാരദൻ ആദരപൂർവ്വം ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ഹിമപർവതത്തിന്റെ രാജ്ഞിയായ മേനാ, മുനിയെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച്,
അനുയാതാ ദുഹിത്രാ തു സ്വല്പാലിപരിചാരികാ ലജ്ജാപ്രണയനമ്രാങ്ഗീ പ്രവിവേശ നിവേശനമ്
തന്റെ മകളെയും കുറച്ച് ദാസിമാരെയും കൂട്ടി, ലജ്ജയും സ്നേഹവും നിറഞ്ഞ ദേഹത്തോടെ അവൾ ആ ഭവനത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു.
തത്ര സ്ഥിതോ മുനിവരഃ ശൈലേന സഹിതോ വശീ ദൃഷ്ട്വാ തു തേജസോ രാശിം മുനിം ശൈലപ്രിയാ തദാ
അവിടെ, മഹർഷി സ്വയം നിയന്ത്രിതനായവൻ, പർവതരാജാവിനൊപ്പം ഇരിക്കുമ്പോൾ, അതീവ തേജസ്സുള്ള മുനിയെ കണ്ടു പർവതരാജാവിന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവൾ സമീപിച്ചു.
വവന്ദേ ഗൂഢവദനാ പാണിപദ്മകൃതാഞ്ജലിഃ താം വിലോക്യ മഹാഭാഗോ മഹര്ഷിര് അമിതദ്യുതിഃ
മുഖം ഒളിപ്പിച്ച്, കയ്യുകൾ കമലദളപോലെ ചേർത്ത്, അവൾ വിനയം അർപ്പിച്ചു. അവളെ കണ്ട മഹാതേജസ്വിയായ മഹർഷി,
ആശീര്ഭിര് അമൃതോദ്ഗാരരൂപാഭിസ്താം വ്യവര്ധയത് തതോ വിസ്മിതചിത്താ തു ഹിമവദ്ഗിരിപുത്രികാ
അമൃതംപോലെ മധുരമായ ആശീർവാദങ്ങൾ നൽകി അവളെ അനുഗ്രഹിച്ചു. അതോടെ ഹിമവതിന്റെ മകൾ അത്ഭുതത്തോടെ ഹൃദയം നിറഞ്ഞു.
ഉദൈക്ഷന്നാരദം ദേവീ മുനിമദ്ഭുതരൂപിണമ് ഏഹി വത്സേതി ചാപ്യുക്താ ഋഷിണാ സ്നിഗ്ധയാ ഗിരാ
ദേവി അത്ഭുതരൂപനായ നാരദമുനിയെ നോക്കി. മുനി സ്നേഹപൂർവ്വം, 'വരുവാ, മകളേ,' എന്നു പറഞ്ഞു.
കണ്ഠേ ഗൃഹീത്വാ പിതരമ് ഉത്സങ്ഗേ സമുപാവിശത് ഉവാച മാതാ താം ദേവീമ് അഭിവന്ദയ പുത്രികേ
അവൾ അച്ഛന്റെ കഴുത്ത് പിടിച്ച്, അവന്റെ മടിയിൽ ഇരുന്നു. അമ്മ അവളോടു പറഞ്ഞു: 'മകളേ, ദേവിയെ വന്ദനം ചെയ്യു.'
ഭഗവന്തം തതോ ധന്യം പതിമാപ്സ്യസി സംമതമ് ഇത്യുക്താ തു തതോ മാത്രാ വസ്ത്രാന്തപിഹിതാനനാ
അമ്മ പിന്നെ പറഞ്ഞു: 'നിനക്ക് എല്ലാവരും മാന്യനായ ഭാഗ്യശാലിയായ ഭർത്താവിനെ ലഭിക്കും.' അതു കേട്ട് അവൾ വസ്ത്രത്തിന്റെ അറ്റം കൊണ്ട് മുഖം മറച്ചു.
കിംചിത്കമ്പിതമൂര്ധാ തു വാക്യം നോവാച കിംചന തതഃ പുനരുവാചേദം വാക്യം മാതാ സുതാം തദാ
അവളുടെ തല അല്പം വിറയച്ചു, ഒരു വാക്കും പറഞ്ഞു ഇല്ല. പിന്നെ അമ്മ വീണ്ടും മകളോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
വത്സേ വന്ദയ ദേവര്ഷിം തതോ ദാസ്യാമി തേ ശുഭമ് രത്നക്രീഡനകം രമ്യം സ്ഥാപിതം യച്ചിരം മയാ
'മകളേ, ദേവർഷിയെ വന്ദനം ചെയ്യു. അങ്ങനെ ചെയ്താൽ ഞാൻ നീണ്ട കാലമായി സൂക്ഷിച്ച മനോഹരമായ രത്നം ചാർത്തിയ കളിപ്പാട്ടം നിനക്കു തരാം.'
ഇത്യുക്താ തു തതോ വേഗാദ് ഉദ്ധൃത്യ ചരണൌ തദാ വവന്ദേ മൂര്ധ്നി സംധായ കരപങ്കജകുഡ്മലമ്
അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് അവൾ ഉടനെ എഴുന്നേറ്റ്, കമലദളപോലുള്ള കൈകൾ ഗുരുവിന്റെ കാലിൽ വെച്ച്, തല തൊട്ടു വന്ദനം ചെയ്തു.
കൃതേ തു വന്ദനേ തസ്യാ മാതാ സഖീമുഖേന തു ചോദയാമാസ ശനകൈസ് തസ്യാഃ സൌഭാഗ്യശംസിനാമ്
അവൾ വന്ദനം ചെയ്തതിനു ശേഷം, അമ്മ സ്നേഹിതിമാരുടെ മുഖാന്തിരം അവളുടെ ഭാഗ്യത്തെ പ്രശംസിച്ചവരെ ശാന്തമായി പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു.
ശരീരലക്ഷണാനാം തു വിജ്ഞാനായ തു കൌതുകാത് സ്ത്രീസ്വഭാവാദ്യദ്ദുഹിതുശ് ചിന്താം ഹൃദി സമുദ്വഹന്
മകളുടെ ശരീരത്തിലെ ലക്ഷണങ്ങൾ അറിയാൻ ഉത്സുകതകൊണ്ടും സ്ത്രീസ്വഭാവം കൊണ്ടും, അമ്മ ഹൃദയത്തിൽ ആലോചനയുമായി നിന്നു.
ജ്ഞാത്വാ തദിങ്ഗിതം ശൈലോ മഹിഷ്യാ ഹൃദയേന തു അനുദ്ഗീര്ണോ ഽക്ഷതിര്മേനേ രമ്യമേതദുപസ്ഥിതമ്
ഭാര്യയുടെ മനസ്സിലുള്ള ആഗ്രഹം മനസ്സിലാക്കി, പർവതരാജാവ് ഒന്നും പറയാതെ തന്നെ ഇതെല്ലാം മനോഹരമായതായി കരുതി.
ചോദിതഃ ശൈലമഹിഷീസഖ്യാ മുനിവരസ്തദാ സ്മിതാനനോ മഹാഭാഗോ വാക്യം പ്രോവാച നാരദഃ
പർവതരാജ്ഞിയുടെ സ്നേഹിതിയുടെ പ്രേരണയാൽ, മഹർഷിയായ നാരദൻ പുഞ്ചിരിയോടെ പർവതരാജാവിനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:
ന ജാതോ ഽസ്യാഃ പതിര്ഭദ്രേ ലക്ഷണൈശ്ച വിവര്ജിതാ ഉത്താനഹസ്താ സതതം ചരണൈര്വ്യഭിചാരിഭിഃ സ്വഛായയാ ഭവിഷ്യേയം കിമന്യദ്ബഹു ഭാഷ്യതേ
'സൗമ്യേ, ഇവൾക്കു ഭർത്താവെന്നതിനു യോജ്യനായവൻ ജനിച്ചിട്ടില്ല; ശുഭലക്ഷണങ്ങൾ ഇല്ല. കൈകൾ എല്ലായ്പ്പോഴും തുറന്നിരിക്കുന്നു, കാലുകൾ സ്ഥിരതയില്ല; സ്വന്തം നിഴലിൽ മാത്രമേ ഇവൾ ജീവിക്കുകയുള്ളൂ. ഇതിൽ കൂടുതൽ പറയാനില്ല.'
ശ്രുത്വൈതത്സംഭ്രമാവിഷ്ടോ ധ്വസ്തധൈര്യോ മഹാബലഃ നാരദം പ്രത്യുവാചാഥ സാശ്രുകണ്ഠോ മഹാഗിരിഃ
ഇത് കേട്ടു വലിയ ആശങ്കയിലും ഭയത്തിലും ആകി, ധൈര്യം തകര്ന്ന മഹാബലനായ മഹാഗിരി, കണ്ണുനിറഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ നാരദനോട് പറഞ്ഞു.
സംസാരസ്യാതിദോഷസ്യ ദുര്വിജ്ഞേയാ ഗതിര്യതഃ സൃഷ്ട്യാം ചാവശ്യഭാവിന്യാം കേനാപ്യതിശയാത്മനാ
സാംസാരിക ജീവിതം വളരെ ദോഷപൂർണ്ണവും മനസ്സിലാക്കാൻ കഠിനവുമാണ്. സൃഷ്ടി അനിവാര്യമായതിനാൽ, അതിനെ ഒരുപാട് അത്ഭുതകരമായ ശക്തിയുള്ളവൻ സൃഷ്ടിക്കുന്നു.