ദേവഗന്ധര്വനാഗേന്ദ്രശൈലശീലാവനീഗുണൈഃ ഹിമശൈലസുതാ ദേവീ സ്വയംപൂര്വികയാ തതഃ
തുടർന്ന്, ഹിമപർവ്വതപുത്രിയായ ദേവി, സ്വന്തം പൂർവ്വപുണ്യഫലമായി, ദേവന്മാർ, ഗാന്ധർവന്മാർ, നാഗന്മാർ, പർവ്വതങ്ങൾ, പാറകൾ, കാടുകൾ എന്നിവയുടെ ഗുണങ്ങൾ ഉൾക്കൊണ്ടവളായി.
ക്രമേണ വൃദ്ധിമാനീതാ ലക്ഷ്മീവാനലസൈര്ബുധൈഃ ക്രമേണ രൂപസൌഭാഗ്യപ്രബോധൈര്ഭുവനത്രയമ്
ക്രമേണ, ഐശ്വര്യവും അഗ്നിശക്തിയും ഉള്ള ജ്ഞാനികൾ അവളെ വളർത്തി; സൗന്ദര്യവും ഭാഗ്യവും ബോധവും വർദ്ധിച്ച് അവൾ മൂന്നു ലോകങ്ങളെയും പ്രകാശിപ്പിച്ചു.
അജയദ്ഭൂഷയച്ചാപി നിഃസാധാരൈര്നഗാത്മജാ ഏതസ്മിന്നന്തരേ ശക്രോ നാരദം ദേവസംമതമ്
പർവ്വതപുത്രി അപൂർവമായ അലങ്കാരങ്ങളാൽ ഭാസ്വരമായി, വിജയിയായി നിലകൊണ്ടു. അതിനിടയിൽ, ദേവന്മാരിൽ ആദരിക്കപ്പെടുന്ന നാരദനെ ഇന്ദ്രൻ സമീപിച്ചു.
ദേവര്ഷിമഥ സസ്മാര കാര്യസാധനസത്വരമ് സ്മൃതിം ശക്രസ്യ വിജ്ഞായ ജാതാം തു ഭഗവാംസ്തദാ
അപ്പോൾ ദിവ്യമായ മഹർഷി, തന്റെ ദൗത്യം പൂർത്തിയാക്കാൻ ഉത്സുകനായവൻ, ഇന്ദ്രൻ ഓർത്തപ്പോൾ, ഇന്ദ്രന്റെ ആഗ്രഹം മനസ്സിലാക്കി, ആ ഭാഗ്യവാൻ ഉടൻ എഴുന്നേറ്റു.
ആജഗാമ മുദാ യുക്തോ മഹേന്ദ്രസ്യ നിവേശനമ് തം സ ദൃഷ്ട്വാ സഹസ്രാക്ഷഃ സമുത്ഥായ മഹാസനാത്
ആനന്ദത്തോടെ നാരദൻ മഹേന്ദ്രന്റെ വസതിയിലേക്ക് എത്തി. അവനെ കണ്ടതോടെ ആയിരം കണ്ണുള്ളവൻ മഹാസനത്തിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു.
യഥാര്ഹേണ തു പാദ്യേന പൂജയാമാസ വാസവഃ ശക്രപ്രണീതാം താം പൂജാം പ്രതിഗൃഹ്യ യഥാവിധി
വാസവൻ യോജ്യമായ രീതിയിൽ പാദ്യജലം നൽകി ആദരിച്ചു. ഇന്ദ്രന്റെ ആ പൂജ സ്വീകരിച്ച്, മഹർഷി അതിനെ വിധിപ്രകാരം അംഗീകരിച്ചു.
നാരദഃ കുശലം ദേവമ് അപൃച്ഛത്പാകശാസനമ് പൃഷ്ടേ ച കുശലേ ശക്രഃ പ്രോവാച വചനം പ്രഭുഃ
നാരദൻ ദേവന്മാരുടെ അധിപനായ ദേവന്റെ ക്ഷേമം ചോദിച്ചു. അതിന് മറുപടിയായി, ശക്രൻ, ആ പ്രഭു, ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
കുശലസ്യാങ്കുരേ താവത് സമ്ഭൂതേ ഭുവനത്രയേ തത്ഫലോദ്ഭവസംപത്തൌ ത്വം ഭവാതന്ദ്രിതോ മുനേ
മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും ക്ഷേമത്തിന്റെ മുള പൊട്ടുമ്പോൾ അതിന്റെ ഫലസിദ്ധിയും സമൃദ്ധിയും ലഭിക്കാൻ നീ എപ്പോഴും ജാഗ്രതയോടെ ഇരിക്കുന്നു, മഹർഷേ.
വേത്സി ചൈതത്സമസ്തം ത്വം തഥാപി പരിചോദകഃ നിര്വൃതിം പരമാം യാതി നിവേദ്യാര്ഥം സുഹൃജ്ജനേ
നീ ഇതെല്ലാം അറിയുന്നവനാണ്, എന്നാലും മറ്റുള്ളവരെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു; സുഹൃത്തുക്കളെ കാര്യങ്ങൾ അറിയിച്ചാൽ, അതിൽ നിന്നു പരമസന്തോഷം ലഭിക്കുന്നു.
തദ്യഥാ ശൈലജാ ദേവീ യോഗം യായാത്പിനാകിനാ ശീഘ്രം തദുദ്യമഃ സര്വൈര് അസ്മത്പക്ഷൈര്വിധീയതാമ്
അതിനാൽ, പർവ്വതപുത്രിയായ ദേവി പിനാകധാരിയുമായി ഉടൻ ഐക്യത്തിലാവാൻ, നമ്മുടെ എല്ലാ കൂട്ടുകാരും അതിനായി വേഗത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കണം.
അവഗമ്യാര്ഥമഖിലം തത ആമന്ത്ര്യ നാരദഃ ശക്രം ജഗാമ ഭഗവാന് ഹിമശൈലനിവേശനമ്
സമസ്ത കാര്യവും മനസ്സിലാക്കി, നാരദൻ ശക്രനോട് വിടപറഞ്ഞ്, ഹിമപർവ്വതത്തിലെ ഭാഗ്യവാന്റെ വസതിയിലേക്ക് പോയി.
തത്ര ദ്വാരേ സ വിപ്രേന്ദ്രശ് ചിത്രവേത്രലതാകുലേ വന്ദിതോ ഹിമശൈലേന നിര്ഗതേന പുരോ മുനിഃ
അവിടെ, വൈവിധ്യമാർന്ന വെട്ടും ലതകളും നിറഞ്ഞ വാതിലിൽ, ഹിമപർവ്വതൻ മുന്നിൽ വന്നുമുനി നാരദനെ ആദരിച്ചു.
സഹ പ്രവിശ്യ ഭവനം ഭുവോ ഭൂഷണതാം ഗതമ് നിവേദിതേ സ്വയം ഹൈമേ ഹിമശൈലേ ന വിസ്തൃതേ
ഇരുവരും ചേർന്ന് ഭൂമിയെ അലങ്കരിച്ച ആ ഭവനത്തിൽ കടന്നു. സ്വർണ്ണംകൊണ്ടുള്ള ഹിമപർവ്വതന്റെ ആലയത്തിൽ, അത്ര വിശാലമല്ലാത്തതും, നാരദനെ സ്വീകരിച്ചു.
മഹാസനേ മുനിവരോ നിഷസാദാതുലദ്യുതിഃ യഥാര്ഹം ചാര്ഘ്യപാദ്യം ച ശൈലസ്തസ്മൈ ന്യവേദയത്
അപരിമിതമായ തേജസ്സുള്ള മഹർഷി മഹാസനത്തിൽ ഇരുന്നു. യോജ്യമായ രീതിയിൽ പർവ്വതൻ അർഘ്യവും പാദ്യവും അവനു സമർപ്പിച്ചു.
മുനിസ്തു പ്രതിജഗ്രാഹ തമര്ഘം വിധിവത്തദാ ഗൃഹീതാര്ഘം മുനിവരമ് അപൃച്ഛച്ഛ്ലക്ഷ്ണയാ ഗിരാ
മഹർഷി അർഘ്യം വിധിപ്രകാരം സ്വീകരിച്ചു. അർഘ്യം സ്വീകരിച്ച ശേഷം, സ്നേഹപൂർവ്വം പർവ്വതനോട് വിനയത്തോടെ ചോദിച്ചു.
കുശലം തപസഃ ശൈലഃ ശനൈഃ ഫുല്ലാനനാമ്ബുജഃ മുനിരപ്യദ്രിരാജാനമ് അപൃച്ഛത്കുശലം തദാ
പർവ്വതൻ, പുഷ്പിച്ച കമലമുഖത്തോടെ, മഹർഷിയുടെ തപസ്സിന്റെ ക്ഷേമം സാവധാനം ചോദിച്ചു. അതുപോലെ മഹർഷിയും പർവ്വതാധിപതിയുടെ ക്ഷേമം ചോദിച്ചു.
അഹോ ഽവതാരിതാഃ സര്വേ സംനിവേശേ മഹാഗിരേ പൃഥുത്വം മനസാ തുല്യം കന്ദരാണാം തഥാചല
അഹോ, മഹാപർവ്വതത്തിലെ വാസസ്ഥലത്ത് എല്ലാവരും എത്തിച്ചേർന്നു. ഗുഹകളുടെയും പർവ്വതത്തിന്റെയും വിശാലത മനസ്സിൽ തുല്യമായി തോന്നുന്നു.
ഗുരുത്വം തേ ഗുണൌഘാനാം സ്ഥാവരാദതിരിച്യതേ പ്രസന്നതാ ച തോയസ്യ മനസോ ഽപ്യധികാ ച തേ
നിന്റെ ഗുണങ്ങളുടെ ഭാരത്വം എല്ലാ അചഞ്ചല വസ്തുക്കളേക്കാളും കൂടുതലാണ്. നീർപോലെയുള്ള നിന്റെ സുതാര്യത മനസ്സിന്റെ ശാന്തതയെക്കാൾ അധികം.
ന ലക്ഷയാമഃ ശൈലേന്ദ്ര ശിഷ്യതേ കന്ദരോദരാത് ന ച ലക്ഷ്മീസ്തഥാ സ്വര്ഗേ കുത്രാധികതയാ സ്ഥിതാ
പർവ്വതാധിപാ, ഗുഹകളുടെ ആന്തരത്തിൽ ഒന്നും ശേഷിക്കുന്നതായി ഞങ്ങൾ കാണുന്നില്ല. സ്വർഗ്ഗത്തിലും അത്രയും ഉന്നതമായ ഐശ്വര്യം എവിടെയും ഇല്ല.
നാനാതപോഭിര്മുനിഭിര് ജ്വലനാര്കസമപ്രഭൈഃ പാവനൈഃ പാവിതോ നിത്യം ത്വത്കന്ദരസമാശ്രിതൈഃ
വിവിധ തപസ്സുകാരായ മഹർഷിമാർ, അഗ്നിയുടെയും സൂര്യന്റെയും തേജസ്സുള്ളവർ, നിന്റെ ഗുഹകളിൽ വസിച്ച് അവയെ എപ്പോഴും വിശുദ്ധമാക്കുന്നു.
അവമത്യ വിമാനാനി സ്വര്ഗവാസവിരാഗിണഃ പിതുര്ഗൃഹ ഇവാസന്നാ ദേവഗന്ധര്വകിംനരാഃ
സ്വർഗവാസത്തിൽ ആഗ്രഹമില്ലാതെ, തങ്ങളുടെ ഭവനങ്ങൾ അവഗണിച്ച്, ദേവന്മാരും ഗന്ധർവന്മാരും കിന്നരന്മാരും അച്ഛന്റെ വീട്ടിൽ ഇരിക്കുന്നതുപോലെ അവിടെ താമസിച്ചു.
അഹോ ധന്യോ ഽസി ശൈലേന്ദ്ര യസ്യ തേ കന്ദരം ഹരഃ അധ്യാസ്തേ ലോകനാഥോ ഽപി സമാധാനപരായണഃ
ശൈലാധിപാ, നിന്റെ ഗുഹയിൽ ലോകനാഥനായ ഹരൻ തന്നെ ധ്യാനത്തിൽ ലീനനായി പാർക്കുന്നു എന്നത് എത്ര വലിയ ഭാഗ്യമാണ്!
ഇത്യുക്തവതി ദേവര്ഷൌ നാരദേ സാദരം ഗിരാ ഹിമശൈലസ്യ മഹിഷീ മേനാ മുനിദിദൃക്ഷയാ
ദേവർഷിയായ നാരദൻ ആദരപൂർവ്വം ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ഹിമപർവതത്തിന്റെ രാജ്ഞിയായ മേനാ, മുനിയെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച്,
അനുയാതാ ദുഹിത്രാ തു സ്വല്പാലിപരിചാരികാ ലജ്ജാപ്രണയനമ്രാങ്ഗീ പ്രവിവേശ നിവേശനമ്
തന്റെ മകളെയും കുറച്ച് ദാസിമാരെയും കൂട്ടി, ലജ്ജയും സ്നേഹവും നിറഞ്ഞ ദേഹത്തോടെ അവൾ ആ ഭവനത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു.
തത്ര സ്ഥിതോ മുനിവരഃ ശൈലേന സഹിതോ വശീ ദൃഷ്ട്വാ തു തേജസോ രാശിം മുനിം ശൈലപ്രിയാ തദാ
അവിടെ, മഹർഷി സ്വയം നിയന്ത്രിതനായവൻ, പർവതരാജാവിനൊപ്പം ഇരിക്കുമ്പോൾ, അതീവ തേജസ്സുള്ള മുനിയെ കണ്ടു പർവതരാജാവിന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവൾ സമീപിച്ചു.
വവന്ദേ ഗൂഢവദനാ പാണിപദ്മകൃതാഞ്ജലിഃ താം വിലോക്യ മഹാഭാഗോ മഹര്ഷിര് അമിതദ്യുതിഃ
മുഖം ഒളിപ്പിച്ച്, കയ്യുകൾ കമലദളപോലെ ചേർത്ത്, അവൾ വിനയം അർപ്പിച്ചു. അവളെ കണ്ട മഹാതേജസ്വിയായ മഹർഷി,
ആശീര്ഭിര് അമൃതോദ്ഗാരരൂപാഭിസ്താം വ്യവര്ധയത് തതോ വിസ്മിതചിത്താ തു ഹിമവദ്ഗിരിപുത്രികാ
അമൃതംപോലെ മധുരമായ ആശീർവാദങ്ങൾ നൽകി അവളെ അനുഗ്രഹിച്ചു. അതോടെ ഹിമവതിന്റെ മകൾ അത്ഭുതത്തോടെ ഹൃദയം നിറഞ്ഞു.
ഉദൈക്ഷന്നാരദം ദേവീ മുനിമദ്ഭുതരൂപിണമ് ഏഹി വത്സേതി ചാപ്യുക്താ ഋഷിണാ സ്നിഗ്ധയാ ഗിരാ
ദേവി അത്ഭുതരൂപനായ നാരദമുനിയെ നോക്കി. മുനി സ്നേഹപൂർവ്വം, 'വരുവാ, മകളേ,' എന്നു പറഞ്ഞു.
കണ്ഠേ ഗൃഹീത്വാ പിതരമ് ഉത്സങ്ഗേ സമുപാവിശത് ഉവാച മാതാ താം ദേവീമ് അഭിവന്ദയ പുത്രികേ
അവൾ അച്ഛന്റെ കഴുത്ത് പിടിച്ച്, അവന്റെ മടിയിൽ ഇരുന്നു. അമ്മ അവളോടു പറഞ്ഞു: 'മകളേ, ദേവിയെ വന്ദനം ചെയ്യു.'
ഭഗവന്തം തതോ ധന്യം പതിമാപ്സ്യസി സംമതമ് ഇത്യുക്താ തു തതോ മാത്രാ വസ്ത്രാന്തപിഹിതാനനാ
അമ്മ പിന്നെ പറഞ്ഞു: 'നിനക്ക് എല്ലാവരും മാന്യനായ ഭാഗ്യശാലിയായ ഭർത്താവിനെ ലഭിക്കും.' അതു കേട്ട് അവൾ വസ്ത്രത്തിന്റെ അറ്റം കൊണ്ട് മുഖം മറച്ചു.