സ ച വവ്രേ വധം ദൈത്യഃ ശിശുതഃ സപ്തവാസരാത് സ സപ്തദിവസോ ബാലഃ ശംകരാദ്യോ ഭവിഷ്യതി
അവന് ചോദിച്ച വരം, ഏഴു ദിവസം പ്രായമുള്ള ഒരു ബാലന് തന്നെ കൊല്ലണം എന്നായിരുന്നു; ആ ഏഴു ദിവസം പ്രായമുള്ള ബാലന് ശങ്കരനില് നിന്നു ജനിക്കും.
താരകസ്യ നിഹന്താ സ ഭാസ്കരാഭോ ഭവിഷ്യതി സാംപ്രതം ചാപ്യപത്നീകഃ ശംകരോ ഭഗവാന്പ്രഭുഃ
താരകനെ കൊല്ലുന്നവന് സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിക്കും; എന്നാല് ഇപ്പോള് ശങ്കരന് ഭാര്യയില്ല.
യച്ചാഹമുക്തവാന്യസ്യാ ഹ്യ് ഉത്താനകരതാ സദാ ഉത്താനോ വരദഃ പാണിര് ഏഷ ദേവ്യാഃ സദൈവ തു
ഞാന് മുമ്പ് പറഞ്ഞതുപോലെ, അവന്റെ കൈ എപ്പോഴും വരം നല്കാന് തുറന്നിരിക്കുന്നു; ഈ കൈ ദേവിക്ക് എപ്പോഴും അനുഗ്രഹം നല്കാന് തയ്യാറാണ്.
ഹിമാചലസ്യ ദുഹിതാ സാ തു ദേവീ ഭവിഷ്യതി തസ്യാഃ സകാശാദ്യഃ ശര്വസ് ത്വ് അരണ്യാം പാവകോ യഥാ
ഹിമാചലന്റെ മകളാണ് ദേവിയായി മാറുക; അവളില് നിന്ന് ശര്വന് കാടില് അഗ്നി മരത്തില് നിന്നു ജനിക്കുന്നതുപോലെ ജനിക്കും.
ജനയിഷ്യതി തം പ്രാപ്യ താരകോ ഽഭിഭവിഷ്യതി മയാപ്യുപായഃ സ കൃതോ യഥൈവം ഹി ഭവിഷ്യതി
അവള് അവനെ പ്രസവിക്കും; അവന് ജനിച്ചാല് താരകന് തോറ്റു പോകും. ഞാന് ഈ മാര്ഗം ഒരുക്കിയിട്ടുണ്ട്, അതു തന്നെയാണ് സംഭവിക്കുക.
ശേഷശ്ചാപ്യസ്യ വിഭവോ വിനശ്യേത്തദനന്തരമ് സ്തോകകാലം പ്രതീക്ഷധ്വം നിര്വിശങ്കേന ചേതസാ
അതിനുശേഷം അവന്റെ ശേഷിച്ച ശക്തിയും നശിക്കും; കുറച്ചു നേരം ഭയമില്ലാതെ കാത്തിരിക്കൂ.
ഇത്യുക്താസ്ത്രിദശാസ്തേന സാക്ഷാത്കമലജന്മനാ ജഗ്മുസ്തം പ്രണിപത്യേശം യഥായോഗം ദിവൌകസഃ
കമലത്തില് ജനിച്ചവന് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതിനു ശേഷം, ദേവന്മാര് യഥായോഗ്യം പ്രണാമം ചെയ്ത് അവിടെ നിന്ന് പോയി.
തതോ ഗതേഷു ദേവേഷു ബ്രഹ്മാ ലോകപിതാമഹഃ നിശാം സസ്മാര ഭഗവാന് സ്വതനോഃ പൂര്വസംഭവാമ്
ദേവന്മാര് പോയതിനു ശേഷം ലോകപിതാവായ ബ്രഹ്മാവ് രാത്രിയില് തന്റെ മകളുടെ മുന് ജന്മം ഓര്ത്തു.
തതോ ഭഗവതീ രാത്രിര് ഉപതസ്ഥേ പിതാമഹമ് താം വിവിക്തേ സമാലോക്യ ബ്രഹ്മോവാച വിഭാവരീമ്
അതിനുശേഷം ദൈവികമായ രാത്രിയ് പിതാമഹനോടു സമീപിച്ചു. അവളെ ഒറ്റക്കായി കണ്ട ബ്രഹ്മാവു പ്രകാശമുള്ളവളോടു പറഞ്ഞു.
വിഭാവരി മഹത്കായം വിബുധാനാമുപസ്ഥിതമ് തത്കര്തവ്യം ത്വയാ ദേവി ശൃണു കാര്യസ്യ നിശ്ചയമ്
പ്രകാശമുള്ളവളേ, ദേവന്മാരെ സംബന്ധിച്ചൊരു വലിയ കാര്യം ഉണ്ട്. അതു നീ ചെയ്യേണ്ടതാണു, ദേവതേ. ഈ കാര്യത്തിന്റെ തീരുമാനമൊന്നു കേൾക്കു.
താരകോ നാമ ദൈത്യേന്ദ്രഃ സുരകേതുരനിര്ജിതഃ തസ്യാഭാവായ ഭഗവാഞ് ജനയിഷ്യതി ചേശ്വരഃ
താരകൻ എന്ന പേരുള്ള ഒരു അസുരരാജാവുണ്ട്; അവൻ അസുരന്മാരുടെ അഭിമാനവും, ഇതുവരെ ജയിക്കപ്പെടാത്തവനും ആണു. അവനെ നശിപ്പിക്കാൻ ഭഗവാൻ ഒരു മകനെ ജനിപ്പിക്കും.
സുതം സ ഭവിതാ തസ്യ താരകസ്യാന്തകാരകഃ ശംകരസ്യാഭവത്പത്നീ സതീ ദക്ഷസുതാ തു യാ
ആ മകൻ താരകനെ സംഹരിക്കുന്നവനാകും. ശങ്കരന്റെ ഭാര്യയായ സതീ ദക്ഷന്റെ മകളായിരുന്നു.
സാ മൃതാ കുപിതാ ദേവീ കസ്മിംശ്ചിത്കാരണാന്തരേ ഭവിതാ ഹിമശൈലസ്യ ദുഹിതാ ലോകഭാവിനീ
ആ ദേവി, മറ്റൊരു കാരണത്താൽ കോപിച്ചു മരിച്ചു. അവൾ ലോകത്തിന് നല്ലതുണ്ടാക്കാൻ ഹിമപർവ്വതന്റെ മകളായി ജനിക്കും.
വിരഹേണ ഹരസ്തസ്യാ മത്വാ ശൂന്യം ജഗത്ത്രയമ് തപസ്യന്ഹിമശൈലസ്യ കന്ദരേ സിദ്ധസേവിതേ
അവളിൽ നിന്ന് വേർപെട്ട ഹരൻ മൂന്നു ലോകവും ശൂന്യമായതായി കരുതി, സിദ്ധന്മാർ ആരാധിക്കുന്ന ഹിമപർവ്വതത്തിലെ ഒരു ഗുഹയിൽ തപസ്സു ചെയ്യുന്നു.
പ്രതീക്ഷമാണസ്തജ്ജന്മ കംചിത്കാലം നിവത്സ്യതി തയോഃ സുതപ്തതപസോര് ഭവിതാ യോ മഹാബലഃ
അവളുടെ ജനനത്തിനായി ഹരൻ കുറേ നാളുകൾ അവിടെ കാത്തിരിക്കും. ഇരുവരുടെയും കഠിനമായ തപസ്സിലൂടെ ഒരു മഹാബലശാലി ജനിക്കും.
സ ഭവിഷ്യതി ദൈത്യസ്യ താരകസ്യ വിനാശകഃ ജാതമാത്രാ തു സാ ദേവീ സ്വല്പസംജ്ഞാ ച ഭാമിനീ
അവൻ താരകനെ സംഹരിക്കുന്നവനാകും. ആ ദേവി ജനിച്ച ഉടനെ, പ്രകാശമുള്ളവളായിട്ടും അവള്ക്ക് ബോധം കുറവായിരിക്കും.
വിരഹോത്കണ്ഠിതാ ഗാഢം ഹരസംഗമലാലസാ തയോഃ സുതപ്തതപസോഃ സംയോഗഃ സ്യാച്ഛുഭാനനേ
വേർപാടിൽ വല്ലാതെ വേദനിച്ചു, ഹരനോടു ചേരാൻ ആഗ്രഹിച്ചു, ഇരുവരുടെയും കഠിനതപസ്സിന് ശേഷം അവർക്കിടയിൽ ഐക്യം സംഭവിക്കും, ഭദ്രയായവളേ.
തതസ്താഭ്യാം തു ജനിതഃ സ്വല്പോ വാക്കലഹോ ഭവേത് തതോ ഽപി സംശയോ ഭൂയസ് താരകം പ്രതി ദൃശ്യതേ
അതിനുശേഷം ഇരുവര്ക്കിടയിൽ ചെറിയൊരു വാക്ക് തർക്കം ഉണ്ടാകാം; അതിൽ നിന്ന് താരകനെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ സംശയം ഉയരും.
തയോഃ സംയുക്തയോസ്തസ്മാത് സുരതാസക്തികാരണേ വിഘ്നസ്ത്വയാ വിധാതവ്യോ യഥാ താഭ്യാം തഥാ ശൃണു
അതിനാൽ, അവർ ഐക്യമായപ്പോൾ, അവർക്കുള്ള ആനന്ദത്തിൽ നീ ഒരു തടസ്സം സൃഷ്ടിക്കണം, ഞാൻ പറഞ്ഞതുപോലെ സംഭവിക്കേണ്ടതിന്ന് — കേൾക്കു.
ഗര്ഭസ്ഥാനേ ച തന്മാതുഃ സ്വേന രൂപേണ രഞ്ജയ തതോ വിഹായ ശര്വസ്താം വിശ്രാന്തോ നര്മപൂര്വകമ്
ആ അമ്മയുടെ ഗർഭത്തിൽ നീ നിന്റെ രൂപത്തിൽ അവളെ സന്തോഷിപ്പിക്കണം; പിന്നെ ശർവ്വൻ അവളെ വിട്ട് കളിച്ചുകൊണ്ട് വിശ്രമിക്കും.
ഭര്ത്സയിഷ്യതി താം ദേവീം തതഃ സാ കുപിതാ സതീ പ്രയാസ്യതി തപശ്ചര്തും തത്തസ്മാത്തപസേ പുനഃ
അവൻ ആ ദേവിയെ ശപിക്കും; അതിനാൽ കോപിച്ച സതീ വീണ്ടും തപസ്സു ചെയ്യാൻ പുറപ്പെടും.
ജനയിഷ്യതി യം ശര്വാ ദയിതദ്യുതിമണ്ഡിതമ് സ ഭവിഷ്യതി ഹന്താ വൈ സുരാരീണാമസംശയമ്
ശർവ്വൻ തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളെപ്പോലെയുള്ള പ്രകാശം ഉള്ളവനെ ജനിപ്പിക്കും; അവൻ ദേവന്മാരുടെ ശത്രുക്കളെ നിർബന്ധമായും സംഹരിക്കും.
ത്വയാപി ദാനവാ ദേവി ഹന്തവ്യാ ലോകദുര്ജയാഃ യാവച്ച ന സതീ ദേഹസംക്രാന്തഗുണസംചയാ
ദേവതേ, നീയും ലോകത്തിൽ ജയിക്കാനാകാത്ത ദാനവരെ കൊല്ലണം, സതീ ദേഹത്തിൽ ഗുണങ്ങൾ സമ്പാദിക്കുവോളം.
തത്സംഗമേന താവത്ത്വം ദൈത്യാന്ഹന്തും ന ശക്ഷ്യസേ ഏവം കൃതേ തപസ്തപ്ത്വാ സൃഷ്ടിസംഹാരകാരിണീ
അവരുടെ ഐക്യം വരുന്നതുവരെ നീ ദാനവരെ കൊല്ലാൻ കഴിയില്ല; അതിനു ശേഷം തപസ്സു ചെയ്തു സൃഷ്ടിയും സംഹാരവും ചെയ്യുന്നവളാവും.
സമാപ്തനിയമാ ദേവീ യദാ ചോമാ ഭവിഷ്യതി തദാ സ്വമേവ തദ്രൂപം ശൈലജാ പ്രതിപത്സ്യതേ
നിയമങ്ങൾ പൂർത്തിയായപ്പോൾ ദേവി ഉമയായാൽ, ശൈലജ അവളുടെ യഥാർത്ഥ രൂപം സ്വാഭാവികമായി സ്വീകരിക്കും.
തനുസ്തവാപി സഹജാ സൈകാനംശാ ഭവിഷ്യതി രൂപാംശേന തു സംയുക്താ ത്വമുമായാം ഭവിഷ്യസി
നിന്റെ ശരീരവും സ്വാഭാവികമായ ഒരു ഭാഗമായിരിക്കും; രൂപത്തിന്റെ ഒരു അംശം കൊണ്ടു നീ ഉമയിൽ നിലകൊള്ളും.
ഏകാനംശേതി ലോകസ്ത്വാം വരദേ പൂജയിഷ്യതി ഭേദൈര്ബഹുവിധാകാരൈഃ സര്വഗാ കാമസാധിനീ
സകലരുടെയും ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്നവളായ വരദായിനിയായ നീ, ലോകം നിന്നെ ഏകാംശയെന്നു വിളിച്ചു, അനേകം രൂപങ്ങളിലെയും ഭേദങ്ങളിലെയും ആരാധിക്കും.
ഓംകാരവക്ത്രാ ഗായത്രീ ത്വമിതി ബ്രഹ്മവാദിഭിഃ ആക്രാന്തിരൂര്ജിതാകാരാ രാജഭിശ്ച മഹാഭുജൈഃ
ബ്രഹ്മജ്ഞാനികൾ നിന്നെ ഓംകാരവദനിയായ ഗായത്രിയെന്നു വിളിക്കും; മഹാശക്തിയുള്ള രാജാക്കന്മാർ നിന്നെ ശക്തിയുടെയും മഹത്വത്തിന്റെയും പ്രതിരൂപമായ് ആദരിക്കും.
ത്വം ഭൂരിതി വിശാം മാതാ ശൂദ്രൈഃ ശൈവീതി പൂജിതാ ക്ഷാന്തിര്മുനീനാമക്ഷോഭ്യാ ദയാ നിയമിനാമിതി
നീ ജനങ്ങളുടെ മാതാവായ ഭൂവെന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു; ശൂദ്രന്മാർ നിന്നെ ശൈവിയെന്നു ആരാധിക്കുന്നു; മുനികൾക്കിടയിൽ നീ ക്ഷമയും അചഞ്ചലതയും, നിയന്ത്രിതരായവർക്കിടയിൽ കരുണയുമാണ്.
ത്വം മഹോപായസംദോഹാ നീതിര്നയവിസര്പിണാമ് പരിച്ഛിത്തിസ്ത്വമര്ഥാനാം ത്വമീഹാ പ്രാണിഹൃച്ഛയാ
നീ മഹത്തായ ഉപായങ്ങളുടെ സമാഹാരവും, വിവേകമുള്ളവരുടെ നയവും, സമ്പത്തിന്റെ വിവേചനവും, ജീവികളുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഉള്ള ആഗ്രഹവും ആണു.