സഭായാമമരാ ദേവ നികൃഷ്ടേ ഽപ്യുപവേശിതാഃ വേത്രഹസ്തൈര് അജല്പന്തസ് തതോ ഽപഹസിതാസ്തു തൈഃ
സഭയില് ദേവന്മാര് താഴ്ന്ന സ്ഥലങ്ങളില് ഇരുത്തപ്പെട്ടു; കൈയില് വെട്രം പിടിച്ച് അവര് ഒന്നും പറയാതെ ഇരുന്നു, അതുകൊണ്ടു അവരെ അവിടെ പരിഹസിച്ചു.
മഹാര്ഥാഃ സിദ്ധസര്വാര്ഥാ ഭവന്തഃ സ്വല്പഭാഷിണഃ ചാടുയുക്തമഥോ കര്മ ഹ്യ് അമരാ ബഹു ഭാഷത
മഹാസമ്പത്തും എല്ലാ ലക്ഷ്യങ്ങളിലും നിപുണതയും ഉള്ള നിങ്ങള് കുറച്ച് മാത്രം സംസാരിക്കുന്നു; പക്ഷേ ദേവന്മാര് മധുരവാക്കുകള് പറഞ്ഞ് അധികം സംസാരിച്ചാലും, ചെയ്യുന്നതു കുറവാണ്.
സമയം ദൈത്യസിംഹസ്യ സശക്രസ്യ നു സംസ്ഥിതാഃ വദതേതി ച ദൈത്യസ്യ പ്രേഷ്യൈര്വിഹസിതാ ബഹു
ദൈത്യരാജാവും ഇന്ദ്രനും കൂടിയിരുന്ന സംഗമത്തില് സംസാരിക്കണമെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള് ദൈത്യന്റെ സേവകര് അവരെ വീണ്ടും വീണ്ടും പരിഹസിച്ചു.
ഋതവോ മൂര്തിമന്തസ്തമ് ഉപാസന്തേ ഹ്യഹര്നിശമ് കൃതാപരാധസംത്രാസം ന ത്യജന്തി കദാചന
കാലങ്ങള് ദേഹധാരികളായി രാവും പകലും അവനെ സേവിക്കുന്നു; അവന്റെ കുറ്റങ്ങള് ഭയന്ന്, ഒരിക്കലും അവനെ വിട്ടുപോകുന്നില്ല.
തന്ത്രീത്രയലയോപേതം സിദ്ധഗന്ധര്വകിംനരൈഃ സുരാഗമ് ഉപധാ നിത്യം ഗീയതേ തസ്യ വേശ്മസു
അവന്റെ കൊട്ടാരങ്ങളില് സിദ്ധന്മാരും ഗന്ധര്വന്മാരും കിന്നരന്മാരും മൂന്ന് തരത്തിലുള്ള വാദ്യങ്ങളോടൊപ്പം ദൈവീകഗാനം എല്ലായ്പ്പോഴും പാടുന്നു.
ഹന്താകൃതോപകരണൈര് മിത്രാണി ഗുരുലാഘവൈഃ ശരണാഗതസംത്യാഗീ ത്യക്തസത്യപരിശ്രയഃ
ചെറിയ സൂചനകള് കൊണ്ടു തന്നെ അവന് സ്നേഹവും വൈരവും ഉണ്ടാക്കുന്നു; അഭയം തേടിയവരെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു; സത്യത്തിന്റെ ആശ്രയം അവന് വിട്ടുകളഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
ഇതി നിഃശേഷമഥവാ നിഃശേഷം വൈ ന ശക്യതേ തസ്യാവിനയമാഖ്യാതും സ്രഷ്ടാ തത്ര പരായണമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞാലും, അവന്റെ അഹങ്കാരത്തെ പൂര്ണമായി വിവരിക്കാനാവില്ല; അവിടെ സൃഷ്ടാവാണ് സാക്ഷി.
ഇത്യുക്തഃ സ്വാത്മഭൂര്ദേവഃ സുരൈര്ദൈത്യവിചേഷ്ടിതമ് സുരാനുവാച ഭഗവാംസ് തതഃ സ്മിതമുഖാമ്ബുജഃ
ഇങ്ങനെ ദേവന്മാര് പറഞ്ഞപ്പോള് സ്വയംജനിച്ച ദേവന് പുഷ്പംപോലുള്ള ചിരിയോടെ ദേവന്മാരോട് ദൈത്യന്റെ പ്രവൃത്തികള് പറഞ്ഞു.
അവധ്യസ്താരകോ ദൈത്യഃ സര്വൈരപി സുരാസുരൈഃ യസ്യ വധ്യഃ സ നാദ്യാപി ജാതസ്ത്രിഭുവനേ പുമാന്
താരക എന്ന ദൈത്യനെ ദേവന്മാരാലോ അസുരന്മാരാലോ കൊല്ലാന് കഴിയില്ല; അവനെ കൊല്ലാന് കഴിയുന്നവന് ഇനിയും ഈ മൂന്നു ലോകത്തും ജനിച്ചിട്ടില്ല.
മയാ സ വരദാനേന ഛന്ദയിത്വാ നിവാരിതഃ തപസഃ സാംപ്രതം രാജാ ത്രൈലോക്യദഹനാത്മകാത്
ഞാന് അവനു വരം നല്കി തപസ്സില് നിന്ന് തടഞ്ഞു; ഇപ്പോള് അവന് മൂന്നു ലോകത്തെയും അഗ്നിപോലെ ദഹിപ്പിക്കുന്ന രാജാവാണ്.
സ ച വവ്രേ വധം ദൈത്യഃ ശിശുതഃ സപ്തവാസരാത് സ സപ്തദിവസോ ബാലഃ ശംകരാദ്യോ ഭവിഷ്യതി
അവന് ചോദിച്ച വരം, ഏഴു ദിവസം പ്രായമുള്ള ഒരു ബാലന് തന്നെ കൊല്ലണം എന്നായിരുന്നു; ആ ഏഴു ദിവസം പ്രായമുള്ള ബാലന് ശങ്കരനില് നിന്നു ജനിക്കും.
താരകസ്യ നിഹന്താ സ ഭാസ്കരാഭോ ഭവിഷ്യതി സാംപ്രതം ചാപ്യപത്നീകഃ ശംകരോ ഭഗവാന്പ്രഭുഃ
താരകനെ കൊല്ലുന്നവന് സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിക്കും; എന്നാല് ഇപ്പോള് ശങ്കരന് ഭാര്യയില്ല.
യച്ചാഹമുക്തവാന്യസ്യാ ഹ്യ് ഉത്താനകരതാ സദാ ഉത്താനോ വരദഃ പാണിര് ഏഷ ദേവ്യാഃ സദൈവ തു
ഞാന് മുമ്പ് പറഞ്ഞതുപോലെ, അവന്റെ കൈ എപ്പോഴും വരം നല്കാന് തുറന്നിരിക്കുന്നു; ഈ കൈ ദേവിക്ക് എപ്പോഴും അനുഗ്രഹം നല്കാന് തയ്യാറാണ്.
ഹിമാചലസ്യ ദുഹിതാ സാ തു ദേവീ ഭവിഷ്യതി തസ്യാഃ സകാശാദ്യഃ ശര്വസ് ത്വ് അരണ്യാം പാവകോ യഥാ
ഹിമാചലന്റെ മകളാണ് ദേവിയായി മാറുക; അവളില് നിന്ന് ശര്വന് കാടില് അഗ്നി മരത്തില് നിന്നു ജനിക്കുന്നതുപോലെ ജനിക്കും.
ജനയിഷ്യതി തം പ്രാപ്യ താരകോ ഽഭിഭവിഷ്യതി മയാപ്യുപായഃ സ കൃതോ യഥൈവം ഹി ഭവിഷ്യതി
അവള് അവനെ പ്രസവിക്കും; അവന് ജനിച്ചാല് താരകന് തോറ്റു പോകും. ഞാന് ഈ മാര്ഗം ഒരുക്കിയിട്ടുണ്ട്, അതു തന്നെയാണ് സംഭവിക്കുക.
ശേഷശ്ചാപ്യസ്യ വിഭവോ വിനശ്യേത്തദനന്തരമ് സ്തോകകാലം പ്രതീക്ഷധ്വം നിര്വിശങ്കേന ചേതസാ
അതിനുശേഷം അവന്റെ ശേഷിച്ച ശക്തിയും നശിക്കും; കുറച്ചു നേരം ഭയമില്ലാതെ കാത്തിരിക്കൂ.
ഇത്യുക്താസ്ത്രിദശാസ്തേന സാക്ഷാത്കമലജന്മനാ ജഗ്മുസ്തം പ്രണിപത്യേശം യഥായോഗം ദിവൌകസഃ
കമലത്തില് ജനിച്ചവന് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതിനു ശേഷം, ദേവന്മാര് യഥായോഗ്യം പ്രണാമം ചെയ്ത് അവിടെ നിന്ന് പോയി.
തതോ ഗതേഷു ദേവേഷു ബ്രഹ്മാ ലോകപിതാമഹഃ നിശാം സസ്മാര ഭഗവാന് സ്വതനോഃ പൂര്വസംഭവാമ്
ദേവന്മാര് പോയതിനു ശേഷം ലോകപിതാവായ ബ്രഹ്മാവ് രാത്രിയില് തന്റെ മകളുടെ മുന് ജന്മം ഓര്ത്തു.
തതോ ഭഗവതീ രാത്രിര് ഉപതസ്ഥേ പിതാമഹമ് താം വിവിക്തേ സമാലോക്യ ബ്രഹ്മോവാച വിഭാവരീമ്
അതിനുശേഷം ദൈവികമായ രാത്രിയ് പിതാമഹനോടു സമീപിച്ചു. അവളെ ഒറ്റക്കായി കണ്ട ബ്രഹ്മാവു പ്രകാശമുള്ളവളോടു പറഞ്ഞു.
വിഭാവരി മഹത്കായം വിബുധാനാമുപസ്ഥിതമ് തത്കര്തവ്യം ത്വയാ ദേവി ശൃണു കാര്യസ്യ നിശ്ചയമ്
പ്രകാശമുള്ളവളേ, ദേവന്മാരെ സംബന്ധിച്ചൊരു വലിയ കാര്യം ഉണ്ട്. അതു നീ ചെയ്യേണ്ടതാണു, ദേവതേ. ഈ കാര്യത്തിന്റെ തീരുമാനമൊന്നു കേൾക്കു.
താരകോ നാമ ദൈത്യേന്ദ്രഃ സുരകേതുരനിര്ജിതഃ തസ്യാഭാവായ ഭഗവാഞ് ജനയിഷ്യതി ചേശ്വരഃ
താരകൻ എന്ന പേരുള്ള ഒരു അസുരരാജാവുണ്ട്; അവൻ അസുരന്മാരുടെ അഭിമാനവും, ഇതുവരെ ജയിക്കപ്പെടാത്തവനും ആണു. അവനെ നശിപ്പിക്കാൻ ഭഗവാൻ ഒരു മകനെ ജനിപ്പിക്കും.
സുതം സ ഭവിതാ തസ്യ താരകസ്യാന്തകാരകഃ ശംകരസ്യാഭവത്പത്നീ സതീ ദക്ഷസുതാ തു യാ
ആ മകൻ താരകനെ സംഹരിക്കുന്നവനാകും. ശങ്കരന്റെ ഭാര്യയായ സതീ ദക്ഷന്റെ മകളായിരുന്നു.
സാ മൃതാ കുപിതാ ദേവീ കസ്മിംശ്ചിത്കാരണാന്തരേ ഭവിതാ ഹിമശൈലസ്യ ദുഹിതാ ലോകഭാവിനീ
ആ ദേവി, മറ്റൊരു കാരണത്താൽ കോപിച്ചു മരിച്ചു. അവൾ ലോകത്തിന് നല്ലതുണ്ടാക്കാൻ ഹിമപർവ്വതന്റെ മകളായി ജനിക്കും.
വിരഹേണ ഹരസ്തസ്യാ മത്വാ ശൂന്യം ജഗത്ത്രയമ് തപസ്യന്ഹിമശൈലസ്യ കന്ദരേ സിദ്ധസേവിതേ
അവളിൽ നിന്ന് വേർപെട്ട ഹരൻ മൂന്നു ലോകവും ശൂന്യമായതായി കരുതി, സിദ്ധന്മാർ ആരാധിക്കുന്ന ഹിമപർവ്വതത്തിലെ ഒരു ഗുഹയിൽ തപസ്സു ചെയ്യുന്നു.
പ്രതീക്ഷമാണസ്തജ്ജന്മ കംചിത്കാലം നിവത്സ്യതി തയോഃ സുതപ്തതപസോര് ഭവിതാ യോ മഹാബലഃ
അവളുടെ ജനനത്തിനായി ഹരൻ കുറേ നാളുകൾ അവിടെ കാത്തിരിക്കും. ഇരുവരുടെയും കഠിനമായ തപസ്സിലൂടെ ഒരു മഹാബലശാലി ജനിക്കും.
സ ഭവിഷ്യതി ദൈത്യസ്യ താരകസ്യ വിനാശകഃ ജാതമാത്രാ തു സാ ദേവീ സ്വല്പസംജ്ഞാ ച ഭാമിനീ
അവൻ താരകനെ സംഹരിക്കുന്നവനാകും. ആ ദേവി ജനിച്ച ഉടനെ, പ്രകാശമുള്ളവളായിട്ടും അവള്ക്ക് ബോധം കുറവായിരിക്കും.
വിരഹോത്കണ്ഠിതാ ഗാഢം ഹരസംഗമലാലസാ തയോഃ സുതപ്തതപസോഃ സംയോഗഃ സ്യാച്ഛുഭാനനേ
വേർപാടിൽ വല്ലാതെ വേദനിച്ചു, ഹരനോടു ചേരാൻ ആഗ്രഹിച്ചു, ഇരുവരുടെയും കഠിനതപസ്സിന് ശേഷം അവർക്കിടയിൽ ഐക്യം സംഭവിക്കും, ഭദ്രയായവളേ.
തതസ്താഭ്യാം തു ജനിതഃ സ്വല്പോ വാക്കലഹോ ഭവേത് തതോ ഽപി സംശയോ ഭൂയസ് താരകം പ്രതി ദൃശ്യതേ
അതിനുശേഷം ഇരുവര്ക്കിടയിൽ ചെറിയൊരു വാക്ക് തർക്കം ഉണ്ടാകാം; അതിൽ നിന്ന് താരകനെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ സംശയം ഉയരും.
തയോഃ സംയുക്തയോസ്തസ്മാത് സുരതാസക്തികാരണേ വിഘ്നസ്ത്വയാ വിധാതവ്യോ യഥാ താഭ്യാം തഥാ ശൃണു
അതിനാൽ, അവർ ഐക്യമായപ്പോൾ, അവർക്കുള്ള ആനന്ദത്തിൽ നീ ഒരു തടസ്സം സൃഷ്ടിക്കണം, ഞാൻ പറഞ്ഞതുപോലെ സംഭവിക്കേണ്ടതിന്ന് — കേൾക്കു.
ഗര്ഭസ്ഥാനേ ച തന്മാതുഃ സ്വേന രൂപേണ രഞ്ജയ തതോ വിഹായ ശര്വസ്താം വിശ്രാന്തോ നര്മപൂര്വകമ്
ആ അമ്മയുടെ ഗർഭത്തിൽ നീ നിന്റെ രൂപത്തിൽ അവളെ സന്തോഷിപ്പിക്കണം; പിന്നെ ശർവ്വൻ അവളെ വിട്ട് കളിച്ചുകൊണ്ട് വിശ്രമിക്കും.