അഥ വിഷ്ണുമുഖൈര്ദേവൈഃ ശ്വസനഃ പ്രതിബോധിതഃ ചതുര്മുഖം തദാ പ്രാഹ ചരാചരഗുരും വിഭുമ്
പിന്നീട്, വിഷ്ണുവിനെ മുന്നിൽ നിർത്തിയ ദേവന്മാർ വായുവിനെ ഉണർത്തി; അപ്പോൾ വായു നാലുമുഖനായ സകലചരാചരങ്ങളുടെ ഗുരുവിനോടും പ്രഭുവിനോടും സംസാരിച്ചു.
ത്വമനന്ത കരോഷി ജഗദ്ഭവതാം സചരാചരഗര്ഭവിഭിന്നഗുണാമ് അമരാസുരമേതദശേഷമപി ത്വയി തുല്യമഹോ ജനകോ ഽസി യതഃ
അനന്തനേ, നീ ലോകം സൃഷ്ടിക്കുന്നു; നീ സകലചരാചരങ്ങളുടെ ഉറവിടമാണ്, വിവിധ ഗുണങ്ങൾ ഉള്ളവൻ; ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും പോലും നിനക്കു തുല്യമല്ല, കാരണം നീ അവർക്കെല്ലാം ജനകനാണ്.
പിതുരസ്തി തഥാപി മനോവികൃതിഃ സഗുണോ വിഗുണോ ബലവാനബലഃ ഭവതോ വരലാഭനിവൃത്തഭയഃ കുലിശാങ്ഗസുതോ ദിതിജോ ഽതിബലഃ
പിതാവുണ്ടെങ്കിലും മനസ്സ് കലങ്ങുന്നു; ഗുണമുള്ളവനോ ഗുണരഹിതനോ, ശക്തനോ ദുർബലനോ ആയാലും, കുലിശധാരിയുടെ പുത്രനും ദിതിയുടെ പുത്രനും അത്യന്തം ശക്തരാണ്, നിന്റെ അനുഗ്രഹം ലഭിച്ചതിനാൽ ഭയം ഇല്ലാതായി.
സചരാചരനിര്മഥനേ കിമിതി കിതവസ്തു കൃതോ വിഹിതോ ഭവതാ കില ദേവ ത്വയാ സ്ഥിതയേ ജഗതാം മഹദദ്ഭുതചിത്രവിചിഗുണാഃ
ചരാചരങ്ങളെയൊക്കെ നശിപ്പിക്കുമ്പോൾ എന്തിനാണ് വഞ്ചന നടന്നത്? ദേവാ, ലോകങ്ങളുടെ നിലനില്പിനായി നീ അത്ഭുതകരമായ വിവിധ ഗുണങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്നു.
അപി തുഷ്ടികൃതഃ ശ്രുതകാമഫലാ വിഹിതാ ദ്വിജനായക ദേവഗണാഃ അപി നാകമഭൂത്കില യജ്ഞഭുജാം ഭവതോ വിനിയോഗവശാത്സതതമ്
ദ്വിജന്മാരുടെയും ദേവഗണങ്ങളുടെയും ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റപ്പെട്ടിട്ടും, യജ്ഞം ചെയ്തവരുടെ സ്വർഗം നിന്റെ നിർണയത്തിന് വിധേയമായി എപ്പോഴും ലഭിച്ചില്ല.
അപഹൃത്യ വിമാനഗണം സ കൃതോ ദിതിജേന മഹാമരുഭൂമിസമഃ കൃതവാനസി സര്വഗുണാതിശയം യമശേഷമഹീധരരാജതയാ
ദിതിയുടെ പുത്രൻ ദേവവിമാനങ്ങൾ പിടിച്ചെടുത്തു, വലിയ മരുഭൂമിപോലെയായി; നീ എല്ലാ ഗുണങ്ങളിലും അതിശയപ്രാപ്തി സ്ഥാപിച്ചു, എല്ലാ പർവതരാജ്യങ്ങളുടെ അധികാരത്തോടുകൂടി.
സമമിങ്ഗിതഭാവവിധിഃ സ ഗിരിര് ഗഗനേന സദോച്ഛ്രയതാം ഹി ഗതഃ അധിവാസവിഹാരവിധാവുചിതോ ദിതിജനേ പവിക്ഷതശൃങ്ഗതടഃ
ആ പർവതം ശരിയായ ഭാവവും ചിഹ്നവും മനസ്സിലാക്കി, ആകാശത്തോളം ഉയർന്നിരിക്കുന്നു; ദേവന്മാരുടെ വാസത്തിനും ക്രീഡയ്ക്കും അനുയോജ്യമായത്, എന്നാൽ ദിതിയുടെ പുത്രന്മാർ അതിന്റെ ചൂടുകളും മലകളുമെല്ലാം തകർത്ത് കയറിയിരിക്കുന്നു.
പരിലുണ്ഠിതരത്നഗുഹാനിവഹോ ബഹുദൈത്യസഭാശ്രയതാം ഗമിതഃ സുരരാജ സ തസ്യ ഭയേന ഗതം വ്യദധാദശരീര ഇതോ ഽപി വൃഥാ
രത്നങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞ ഗുഹകൾ കവർച്ചയ്ക്ക് ഇരയായിരിക്കുന്നു, അതിൽ അനേകം ദാനവസഭകൾ കൂടിയിരിക്കുന്നു; ദേവരാജാവേ, അവന്റെ ഭയത്തിൽ നീ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച് വേറെവിടേക്ക് പോയിരിക്കുന്നു.
ഉപയോഗ്യതയാ വിവൃതം സുചിരം വിമലദ്യുതിപൂരിതദിഗ്വദനമ് ഭവതൈവ വിനിര്മിതമാദിയുഗേ സുരഹേതിസമൂഹമ് അനുത്ഥമിദമ്
നീ ആദികാലത്ത് ലോകം ശുദ്ധപ്രഭയാൽ നിറഞ്ഞ ദിക്കുകളോടെ ദീർഘകാലം അനുയോജ്യമാക്കി; ദൈവായുധങ്ങളുടെ കൂട്ടം ഉയർത്തപ്പെട്ടില്ല, സ്രഷ്ടാവേ.
ദിതിജസ്യ ശരീരമവാപ്യ ഗതം ശതധാ മതിഭേദമിവാല്പമനാഃ ആസാരധൂലിധ്വസ്താങ്ഗാ ദ്വാരസ്ഥാഃ സ്മഃ കദര്ഥിനഃ ലബ്ധപ്രവേശാഃ കൃച്ഛ്രേണ വയം തസ്യാമരദ്വിഷഃ
ദിതിയുടെ പുത്രന്റെ ശരീരം സ്വീകരിച്ച്, അവൻ മനസ്സിൽ നൂറു ഭേദം ഉണ്ടായതുപോലെ അല്പബുദ്ധിയോടെ പോയിരിക്കുന്നു; ഞങ്ങൾ അവന്റെ വാതിലിൽ കാത്തുനിൽക്കുന്നു, ദു:ഖത്തോടെ, ബലാൽപ്രവേശം നേടാൻ ബുദ്ധിമുട്ടി, അമരദ്വിഷേ.
സഭായാമമരാ ദേവ നികൃഷ്ടേ ഽപ്യുപവേശിതാഃ വേത്രഹസ്തൈര് അജല്പന്തസ് തതോ ഽപഹസിതാസ്തു തൈഃ
സഭയില് ദേവന്മാര് താഴ്ന്ന സ്ഥലങ്ങളില് ഇരുത്തപ്പെട്ടു; കൈയില് വെട്രം പിടിച്ച് അവര് ഒന്നും പറയാതെ ഇരുന്നു, അതുകൊണ്ടു അവരെ അവിടെ പരിഹസിച്ചു.
മഹാര്ഥാഃ സിദ്ധസര്വാര്ഥാ ഭവന്തഃ സ്വല്പഭാഷിണഃ ചാടുയുക്തമഥോ കര്മ ഹ്യ് അമരാ ബഹു ഭാഷത
മഹാസമ്പത്തും എല്ലാ ലക്ഷ്യങ്ങളിലും നിപുണതയും ഉള്ള നിങ്ങള് കുറച്ച് മാത്രം സംസാരിക്കുന്നു; പക്ഷേ ദേവന്മാര് മധുരവാക്കുകള് പറഞ്ഞ് അധികം സംസാരിച്ചാലും, ചെയ്യുന്നതു കുറവാണ്.
സമയം ദൈത്യസിംഹസ്യ സശക്രസ്യ നു സംസ്ഥിതാഃ വദതേതി ച ദൈത്യസ്യ പ്രേഷ്യൈര്വിഹസിതാ ബഹു
ദൈത്യരാജാവും ഇന്ദ്രനും കൂടിയിരുന്ന സംഗമത്തില് സംസാരിക്കണമെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള് ദൈത്യന്റെ സേവകര് അവരെ വീണ്ടും വീണ്ടും പരിഹസിച്ചു.
ഋതവോ മൂര്തിമന്തസ്തമ് ഉപാസന്തേ ഹ്യഹര്നിശമ് കൃതാപരാധസംത്രാസം ന ത്യജന്തി കദാചന
കാലങ്ങള് ദേഹധാരികളായി രാവും പകലും അവനെ സേവിക്കുന്നു; അവന്റെ കുറ്റങ്ങള് ഭയന്ന്, ഒരിക്കലും അവനെ വിട്ടുപോകുന്നില്ല.
തന്ത്രീത്രയലയോപേതം സിദ്ധഗന്ധര്വകിംനരൈഃ സുരാഗമ് ഉപധാ നിത്യം ഗീയതേ തസ്യ വേശ്മസു
അവന്റെ കൊട്ടാരങ്ങളില് സിദ്ധന്മാരും ഗന്ധര്വന്മാരും കിന്നരന്മാരും മൂന്ന് തരത്തിലുള്ള വാദ്യങ്ങളോടൊപ്പം ദൈവീകഗാനം എല്ലായ്പ്പോഴും പാടുന്നു.
ഹന്താകൃതോപകരണൈര് മിത്രാണി ഗുരുലാഘവൈഃ ശരണാഗതസംത്യാഗീ ത്യക്തസത്യപരിശ്രയഃ
ചെറിയ സൂചനകള് കൊണ്ടു തന്നെ അവന് സ്നേഹവും വൈരവും ഉണ്ടാക്കുന്നു; അഭയം തേടിയവരെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു; സത്യത്തിന്റെ ആശ്രയം അവന് വിട്ടുകളഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
ഇതി നിഃശേഷമഥവാ നിഃശേഷം വൈ ന ശക്യതേ തസ്യാവിനയമാഖ്യാതും സ്രഷ്ടാ തത്ര പരായണമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞാലും, അവന്റെ അഹങ്കാരത്തെ പൂര്ണമായി വിവരിക്കാനാവില്ല; അവിടെ സൃഷ്ടാവാണ് സാക്ഷി.
ഇത്യുക്തഃ സ്വാത്മഭൂര്ദേവഃ സുരൈര്ദൈത്യവിചേഷ്ടിതമ് സുരാനുവാച ഭഗവാംസ് തതഃ സ്മിതമുഖാമ്ബുജഃ
ഇങ്ങനെ ദേവന്മാര് പറഞ്ഞപ്പോള് സ്വയംജനിച്ച ദേവന് പുഷ്പംപോലുള്ള ചിരിയോടെ ദേവന്മാരോട് ദൈത്യന്റെ പ്രവൃത്തികള് പറഞ്ഞു.
അവധ്യസ്താരകോ ദൈത്യഃ സര്വൈരപി സുരാസുരൈഃ യസ്യ വധ്യഃ സ നാദ്യാപി ജാതസ്ത്രിഭുവനേ പുമാന്
താരക എന്ന ദൈത്യനെ ദേവന്മാരാലോ അസുരന്മാരാലോ കൊല്ലാന് കഴിയില്ല; അവനെ കൊല്ലാന് കഴിയുന്നവന് ഇനിയും ഈ മൂന്നു ലോകത്തും ജനിച്ചിട്ടില്ല.
മയാ സ വരദാനേന ഛന്ദയിത്വാ നിവാരിതഃ തപസഃ സാംപ്രതം രാജാ ത്രൈലോക്യദഹനാത്മകാത്
ഞാന് അവനു വരം നല്കി തപസ്സില് നിന്ന് തടഞ്ഞു; ഇപ്പോള് അവന് മൂന്നു ലോകത്തെയും അഗ്നിപോലെ ദഹിപ്പിക്കുന്ന രാജാവാണ്.
സ ച വവ്രേ വധം ദൈത്യഃ ശിശുതഃ സപ്തവാസരാത് സ സപ്തദിവസോ ബാലഃ ശംകരാദ്യോ ഭവിഷ്യതി
അവന് ചോദിച്ച വരം, ഏഴു ദിവസം പ്രായമുള്ള ഒരു ബാലന് തന്നെ കൊല്ലണം എന്നായിരുന്നു; ആ ഏഴു ദിവസം പ്രായമുള്ള ബാലന് ശങ്കരനില് നിന്നു ജനിക്കും.
താരകസ്യ നിഹന്താ സ ഭാസ്കരാഭോ ഭവിഷ്യതി സാംപ്രതം ചാപ്യപത്നീകഃ ശംകരോ ഭഗവാന്പ്രഭുഃ
താരകനെ കൊല്ലുന്നവന് സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിക്കും; എന്നാല് ഇപ്പോള് ശങ്കരന് ഭാര്യയില്ല.
യച്ചാഹമുക്തവാന്യസ്യാ ഹ്യ് ഉത്താനകരതാ സദാ ഉത്താനോ വരദഃ പാണിര് ഏഷ ദേവ്യാഃ സദൈവ തു
ഞാന് മുമ്പ് പറഞ്ഞതുപോലെ, അവന്റെ കൈ എപ്പോഴും വരം നല്കാന് തുറന്നിരിക്കുന്നു; ഈ കൈ ദേവിക്ക് എപ്പോഴും അനുഗ്രഹം നല്കാന് തയ്യാറാണ്.
ഹിമാചലസ്യ ദുഹിതാ സാ തു ദേവീ ഭവിഷ്യതി തസ്യാഃ സകാശാദ്യഃ ശര്വസ് ത്വ് അരണ്യാം പാവകോ യഥാ
ഹിമാചലന്റെ മകളാണ് ദേവിയായി മാറുക; അവളില് നിന്ന് ശര്വന് കാടില് അഗ്നി മരത്തില് നിന്നു ജനിക്കുന്നതുപോലെ ജനിക്കും.
ജനയിഷ്യതി തം പ്രാപ്യ താരകോ ഽഭിഭവിഷ്യതി മയാപ്യുപായഃ സ കൃതോ യഥൈവം ഹി ഭവിഷ്യതി
അവള് അവനെ പ്രസവിക്കും; അവന് ജനിച്ചാല് താരകന് തോറ്റു പോകും. ഞാന് ഈ മാര്ഗം ഒരുക്കിയിട്ടുണ്ട്, അതു തന്നെയാണ് സംഭവിക്കുക.
ശേഷശ്ചാപ്യസ്യ വിഭവോ വിനശ്യേത്തദനന്തരമ് സ്തോകകാലം പ്രതീക്ഷധ്വം നിര്വിശങ്കേന ചേതസാ
അതിനുശേഷം അവന്റെ ശേഷിച്ച ശക്തിയും നശിക്കും; കുറച്ചു നേരം ഭയമില്ലാതെ കാത്തിരിക്കൂ.
ഇത്യുക്താസ്ത്രിദശാസ്തേന സാക്ഷാത്കമലജന്മനാ ജഗ്മുസ്തം പ്രണിപത്യേശം യഥായോഗം ദിവൌകസഃ
കമലത്തില് ജനിച്ചവന് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതിനു ശേഷം, ദേവന്മാര് യഥായോഗ്യം പ്രണാമം ചെയ്ത് അവിടെ നിന്ന് പോയി.
തതോ ഗതേഷു ദേവേഷു ബ്രഹ്മാ ലോകപിതാമഹഃ നിശാം സസ്മാര ഭഗവാന് സ്വതനോഃ പൂര്വസംഭവാമ്
ദേവന്മാര് പോയതിനു ശേഷം ലോകപിതാവായ ബ്രഹ്മാവ് രാത്രിയില് തന്റെ മകളുടെ മുന് ജന്മം ഓര്ത്തു.
തതോ ഭഗവതീ രാത്രിര് ഉപതസ്ഥേ പിതാമഹമ് താം വിവിക്തേ സമാലോക്യ ബ്രഹ്മോവാച വിഭാവരീമ്
അതിനുശേഷം ദൈവികമായ രാത്രിയ് പിതാമഹനോടു സമീപിച്ചു. അവളെ ഒറ്റക്കായി കണ്ട ബ്രഹ്മാവു പ്രകാശമുള്ളവളോടു പറഞ്ഞു.
വിഭാവരി മഹത്കായം വിബുധാനാമുപസ്ഥിതമ് തത്കര്തവ്യം ത്വയാ ദേവി ശൃണു കാര്യസ്യ നിശ്ചയമ്
പ്രകാശമുള്ളവളേ, ദേവന്മാരെ സംബന്ധിച്ചൊരു വലിയ കാര്യം ഉണ്ട്. അതു നീ ചെയ്യേണ്ടതാണു, ദേവതേ. ഈ കാര്യത്തിന്റെ തീരുമാനമൊന്നു കേൾക്കു.