വ്യക്തിം നീത്വാ ത്വം വപുഃ സ്വം മഹിമ്നാ തസ്മാദണ്ഡാത് സാഭിധാനാദചിന്ത്യഃ ദ്യാവാപൃഥ്വ്യോര് ഊര്ധ്വഖണ്ഡാവരാമ്യാം ഹ്യ് അണ്ഡാദസ്മാത്ത്വം വിഭാഗം കരോഷി
നിന്റെ മഹത്വം കൊണ്ടു, ആ അണ്ഡത്തിൽ നിന്ന് നിന്റെ രൂപം നീ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു; അതിന് പേരുണ്ട്, എന്നാൽ അതു മനസ്സിൽ പിടികൂടാൻ കഴിയാത്തതാണ്. ആ അണ്ഡത്തിൽ നിന്ന് നീ ദ്യാവും ഭൂമിയും മുകളിലെയും താഴെക്കളങ്ങളായി വിഭജിക്കുന്നു.
വ്യക്തം മേരൌ യജ്ജനായുസ്തവാഭൂദ് ഏവം വിദ്മസ്ത്വത്പ്രണീതശ്ചകാസ്തി വ്യക്തം ദേവാ ജന്മനഃ ശാശ്വതസ്യ ദ്യൌസ്തേ മൂര്ധാ ലോചനേ ചന്ദ്രസൂര്യൌ
മേരുപർവതത്തിൽ നിന്റെ പ്രത്യക്ഷത ജീവികളുടെ ആയുസ്സായി മാറിയെന്ന് ഞങ്ങൾ അറിയുന്നു; നീ സ്ഥാപിച്ചതു പ്രകാശിക്കുന്നു; ദേവന്മാർ നിന്റെ ശാശ്വത ജനനത്തിന്റെ മക്കളാണ്; ആകാശം നിന്റെ തലയും, ചന്ദ്രനും സൂര്യനും നിന്റെ കണ്ണുകളുമാണ്.
വ്യാലാഃ കേശാഃ ശ്രോത്രരന്ധ്രാ ദിശസ്തേ പാദൌ ഭൂമിര്നാഭിരന്ധ്രേ സമുദ്രാഃ മായാകാരഃ കാരണം ത്വം പ്രസിദ്ധോ വേദൈഃ ശാന്തോ ജ്യോതിഷാ ത്വം വിമുക്തഃ
നിന്റെ മുടി പാമ്പുകളാണ്; ദിക്കുകൾ നിന്റെ ചെവിക്കുഴികളാണ്; ഭൂമി നിന്റെ കാലുകളാണ്; സമുദ്രങ്ങൾ നിന്റെ നാഭിക്കുഴിയാണ്. മായയും കാരണവും സൃഷ്ടിക്കുന്നവനായി വേദങ്ങളിൽ നീ പ്രശസ്തൻ; നീ ശാന്തനും പ്രകാശവാനുമാണ്, മോക്ഷസ്വരൂപനുമാണ്.
വേദാര്ഥേഷു ത്വാം വിവൃണ്വന്തി ബുദ്ധ്വാ ഹൃത്പദ്മാന്തഃസംനിവിഷ്ടം പുരാണമ് ത്വാമാത്മാനം ലബ്ധയോഗാ ഗൃണന്തി സാംഖ്യൈര്യാസ്താഃ സപ്ത സൂക്ഷ്മാഃ പ്രണീതാഃ
വേദങ്ങൾ നിനക്കുള്ള അർത്ഥങ്ങളിൽ നിന്നു നിന്ന ancientവനെ ഹൃദയത്തിലെ കമലത്തിൽ ഇരിക്കുന്നവനായി വിവരണം ചെയ്യുന്നു. യോഗം നേടിയവർ നിന്നെ ആത്മാവായും സ്തുതിക്കുന്നു; സാംഖ്യത്തിൽ പറയുന്ന ഏഴ് സൂക്ഷ്മത്വങ്ങൾ നീ സ്ഥാപിച്ചവയാണ്.
താസാം ഹേതുര്യാഷ്ടമീ ചാപി ഗീതാ തസ്യാം തസ്യാം ഗീയസേ വൈ ത്വമന്തമ് ദൃഷ്ട്വാ മൂര്തിം സ്ഥൂലസൂക്ഷ്മാം ചകാര ദേവൈര്ഭാവാഃ കാരണൈഃ കൈശ്ചിദുക്താഃ
അവയ്ക്കിടയിൽ എട്ടാമത്തേതാണ് കാരണം എന്നും അതും പാടപ്പെടുന്നു; ഓരോന്നിലും നീ അന്തമായാണ് സ്തുതിക്കപ്പെടുന്നത്. നിന്റെ സ്ഥൂലവും സൂക്ഷ്മവുമായ രൂപം കണ്ട ദേവന്മാർ വിവിധ കാരണങ്ങളാൽ നിന്റെ ഭാവങ്ങളെ വിവരിച്ചിരിക്കുന്നു.
സമ്ഭൂതാസ്തേ ത്വത്ത ഏവാദിസര്ഗേ ഭൂയസ്താം താം വാസനാം തേ ഽഭ്യുപേയുഃ ത്വത്സംകല്പേനാന്തമായാപ്തിഗൂഢഃ കാലോ മേയോ ധ്വസ്തസംഖ്യാവികല്പഃ
സൃഷ്ടിയുടെ ആദിയിൽ ഇവർ എല്ലാവരും നിന്നിൽ നിന്നാണ് ഉദിച്ചത്; അവർക്കു വിവിധ വാസനകൾ ലഭിച്ചു. നിന്റെ ഇച്ഛയാൽ, അന്തം പ്രാപിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന കാലം അളക്കാവുന്നതാണ്; അതിലെ വിഭജനം, വ്യത്യാസങ്ങൾ എല്ലാം ഇല്ലാതായി.
ഭാവാഭാവവ്യക്തിസംഹാരഹേതുസ് ത്വം സോ ഽനന്തസ്തസ്യ കര്താസി ചാത്മന് യേ ഽന്യേ സൂക്ഷ്മാഃ സന്തി തേഭ്യോ ഽഭിഗീതഃ സ്ഥൂലാ ഭാവാശ്ചാവൃതാരശ്ച തേഷാമ്
ഭാവവും അഭാവവും പ്രകടിപ്പിക്കുകയും ലയിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിന് കാരണം നീയാണു; നീ അനന്തനും അവയുടെ സ്രഷ്ടാവുമാണ്. സൂക്ഷ്മന്മാർ നിന്നെ സ്തുതിക്കുന്നു; അവയിൽ നിന്ന് സ്ഥൂലഭാവങ്ങളും അവയുടെ മറകളും ഉദിക്കുന്നു.
തേഭ്യഃ സ്ഥൂലൈസ്തൈഃ പുരാണൈഃ പ്രതീതോ ഭൂതം ഭവ്യം ചൈവമുദ്ഭൂതിഭാജാമ് ഭാവേ ഭാവേ ഭാവിതം ത്വാ യുനക്തി യുക്തം യുക്തം വ്യക്തിഭാവാന്നിരസ്യ ഇത്ഥം ദേവോ ഭക്തിഭാജാം ശരണ്യസ് ത്രാതാ ഗോപ്താ നോ ഭവാനന്തമൂര്തിഃ
അവയിൽ നിന്ന് സ്ഥൂലമായ പുരാതനരൂപങ്ങൾ പ്രകടമാകുന്നു; അങ്ങനെ ജനിച്ചവരുടെ ഭൂതകാലവും ഭാവിയും. ഓരോ ഭാവത്തിലും നീ യോജിപ്പിക്കേണ്ടതുമായി യോജിക്കുന്നു; രൂപങ്ങൾ പ്രകടമാകുമ്പോൾ നീ വേറിട്ടുനിൽക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ, അനന്തരൂപനായ ദേവാ, ഭക്തന്മാരുടെ ആശ്രയവും രക്ഷകനും രക്ഷാപ്രദായകനുമാണ് നീ.
വിരേമുരമരാഃ സ്തുത്വാ ബ്രഹ്മാണമവികാരിണമ് തസ്ഥുര്മനോഭിര് ഇഷ്ടാര്ഥസമ്പ്രാപ്തിപ്രാര്ഥനാസ്തതഃ
അമരന്മാർ അവികാരനായ ബ്രഹ്മാവിനെ ഇങ്ങനെ സ്തുതിച്ചശേഷം, അവർ നിലച്ചു; മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിച്ച കാര്യങ്ങൾ ലഭിക്കണമെന്നു പ്രാർത്ഥിച്ചു.
ഏവം സ്തുതോ വിരിഞ്ചിസ്തു പ്രസാദം പരമം ഗതഃ അമരാന്വരദേനാഹ വാമഹസ്തേന നിര്ദിശന്
ഇങ്ങനെ സ്തുതിക്കപ്പെട്ട ബ്രഹ്മാവ് പരമാനുഗ്രഹത്തോടെ അമരന്മാരോടു വാമഹസ്തം കാണിച്ച്, വരം നൽകാമെന്നു പറഞ്ഞു.
നാരീ യാഭര്തൃകാകസ്മാത് തനുസ്തേ ത്യക്തഭൂഷണാ ന രാജതേ തഥാ ശക്ര മ്ലാനവക്ത്രശിരോരുഹാ
ഭർത്താവിൽ നിന്ന് അകന്നു, ആഭരണങ്ങൾ കളഞ്ഞ സ്ത്രീക്ക് പ്രകാശം ഇല്ലാത്തതുപോലെ, ഇന്ദ്രാ, നിന്റെ മുഖവും മുടിയും ഉണങ്ങിയതായാണ് തോന്നുന്നത്.
ഹുതാശനവിമുക്തോ ഽപി ന ധൂമേന വിരാജസേ ഭസ്മനേവ പ്രതിച്ഛന്നോ ദഗ്ധദാവശ്ചിരോഷിതഃ
നീ അഗ്നിയിൽ നിന്ന് മോചിതനായാലും, പുകയാൽ നീ പ്രകാശിക്കുന്നില്ല; അങ്ങനെ, ചാരത്തിൽ മറഞ്ഞവനും, ദീർഘകാലം കത്തിയ കാടുമെല്ലാം പ്രകാശമില്ലാത്തതുപോലെയാണ്.
യമാമയമയേ നൈവ ശരീരേ ത്വം വിരാജസേ ദണ്ഡസ്യാലമ്ബനേനേവ ഹ്യ് അകൃച്ഛ്രസ്തു പദേ പദേ
രോഗവും മരണവും ബാധിച്ച ശരീരത്തിൽ നീ പ്രകാശിക്കുന്നില്ല, ഓരോ പടിയിലും കഷ്ടപ്പെടാതെ ഒരു ദണ്ഡം ആശ്രയിക്കാനാവാത്തതുപോലെ.
രജനീചരനാഥോ ഽപി കിം ഭീത ഇവ ഭാഷസേ രാക്ഷസേന്ദ്ര ക്ഷതാരാതേ ത്വമരാതിക്ഷതോ യഥാ
രാത്രിയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവരുടെ അധിപനാണെങ്കിലും, നീ ഭയപ്പെട്ടവനായി സംസാരിക്കുന്നതെന്തിന്, രാക്ഷസരാജാവേ? ശത്രുവിന്റെ ആക്രമണത്തിൽ പരിക്കേറ്റവനുപോലെ നീ കാണുന്നു.
തനുസ്തേ വരുണോച്ഛുഷ്കാ പരീതസ്യേവ വഹ്നിനാ വിമുക്തരുധിരം പാശം ഫണിഭിഃ പ്രവിലോകയന്
നിന്റെ ശരീരം വരുണന്റെ ശരീരമുപോലെ ഉണങ്ങിയിരിക്കുന്നു, ചുറ്റും തീയാൽ വളഞ്ഞതുപോലെ; രക്തം ഒഴിഞ്ഞ്, പാമ്പുകൾ ചുറ്റിയ പാശത്തെ നീ നോക്കുന്നു.
വായോ ഭവാന് വിചേതസ്കസ് ത്വം സ്നിഗ്ധൈരിവ നിര്ജിതഃ കിം ത്വം ബിഭേഷി ധനദ സംന്യസ്യൈവ കുബേരതാമ്
വായുവേ, നീ മനസ്സിലില്ലാതെ ഇരിക്കുന്നു, സ്നേഹപൂർവം കീഴടക്കപ്പെട്ടവനുപോലെ; ധനത്തിന്റെ അധിപനേ, കുബേരത്വം ഉപേക്ഷിച്ച് നീ എന്തിന് ഭയപ്പെടുന്നു?
രുദ്രാസ്ത്രിശൂലിനഃ സന്തോ വദധ്വം ബഹുശൂലതാമ് ഭവന്തഃ കേന തത്ക്ഷിപ്തം തേജസ്തു ഭവതാമപി
രുദ്രന്മാരേ, ത്രിശൂലം കൈവശമുള്ളവരേ, നിങ്ങളുടെ അനേകം ആയുധങ്ങളെ പ്രസ്താവിക്കൂ; നിങ്ങളിൽ ആരാണ് ഈ തേജസ് അകറ്റിയത്?
അകിംചിത്കരതാം യാതഃ കരസ്തേ ന വിഭാസതേ അലം നീലോത്പലാഭേന ചക്രേണ മധുസൂദന
നിന്റെ കൈ ശക്തിയില്ലാതെ പോയിരിക്കുന്നു, അതിൽ പ്രകാശമില്ല; നീല ഉത്പലപൂവിനെപ്പോലെയുള്ള ചക്രം മതിയാകട്ടെ, മധുസൂദനാ.
കിം ത്വയാനുദരാലീനഭുവനപ്രവിലോകനമ് ക്രിയതേ സ്തിമിതാക്ഷേണ ഭവതാ വിശ്വതോമുഖ
സകലദിക്കിലും മുഖമുള്ളവനേ, നീ അനുദാരമായ കാഴ്ചയോടെ ലോകത്തെ നോക്കുന്നതെന്തിന്? നിന്റെ കണ്ണുകൾ അചഞ്ചലമായിരിക്കുന്നു.
ഏവമുക്താഃ സുരാസ്തേന ബ്രഹ്മണാ ബ്രഹ്മമൂര്തിനാ വാചാം പ്രധാനഭൂതത്വാന് മാരുതം തമചോദയന്
ബ്രഹ്മാവിന്റെ രൂപത്തിൽ ബ്രഹ്മാവാൽ ഇങ്ങനെ ചോദിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, ദേവന്മാർ അവന്റെ വാക്കുകൾ പ്രധാനമായതിനാൽ വായുവിനെ പ്രേരിപ്പിച്ചു.
അഥ വിഷ്ണുമുഖൈര്ദേവൈഃ ശ്വസനഃ പ്രതിബോധിതഃ ചതുര്മുഖം തദാ പ്രാഹ ചരാചരഗുരും വിഭുമ്
പിന്നീട്, വിഷ്ണുവിനെ മുന്നിൽ നിർത്തിയ ദേവന്മാർ വായുവിനെ ഉണർത്തി; അപ്പോൾ വായു നാലുമുഖനായ സകലചരാചരങ്ങളുടെ ഗുരുവിനോടും പ്രഭുവിനോടും സംസാരിച്ചു.
ത്വമനന്ത കരോഷി ജഗദ്ഭവതാം സചരാചരഗര്ഭവിഭിന്നഗുണാമ് അമരാസുരമേതദശേഷമപി ത്വയി തുല്യമഹോ ജനകോ ഽസി യതഃ
അനന്തനേ, നീ ലോകം സൃഷ്ടിക്കുന്നു; നീ സകലചരാചരങ്ങളുടെ ഉറവിടമാണ്, വിവിധ ഗുണങ്ങൾ ഉള്ളവൻ; ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും പോലും നിനക്കു തുല്യമല്ല, കാരണം നീ അവർക്കെല്ലാം ജനകനാണ്.
പിതുരസ്തി തഥാപി മനോവികൃതിഃ സഗുണോ വിഗുണോ ബലവാനബലഃ ഭവതോ വരലാഭനിവൃത്തഭയഃ കുലിശാങ്ഗസുതോ ദിതിജോ ഽതിബലഃ
പിതാവുണ്ടെങ്കിലും മനസ്സ് കലങ്ങുന്നു; ഗുണമുള്ളവനോ ഗുണരഹിതനോ, ശക്തനോ ദുർബലനോ ആയാലും, കുലിശധാരിയുടെ പുത്രനും ദിതിയുടെ പുത്രനും അത്യന്തം ശക്തരാണ്, നിന്റെ അനുഗ്രഹം ലഭിച്ചതിനാൽ ഭയം ഇല്ലാതായി.
സചരാചരനിര്മഥനേ കിമിതി കിതവസ്തു കൃതോ വിഹിതോ ഭവതാ കില ദേവ ത്വയാ സ്ഥിതയേ ജഗതാം മഹദദ്ഭുതചിത്രവിചിഗുണാഃ
ചരാചരങ്ങളെയൊക്കെ നശിപ്പിക്കുമ്പോൾ എന്തിനാണ് വഞ്ചന നടന്നത്? ദേവാ, ലോകങ്ങളുടെ നിലനില്പിനായി നീ അത്ഭുതകരമായ വിവിധ ഗുണങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്നു.
അപി തുഷ്ടികൃതഃ ശ്രുതകാമഫലാ വിഹിതാ ദ്വിജനായക ദേവഗണാഃ അപി നാകമഭൂത്കില യജ്ഞഭുജാം ഭവതോ വിനിയോഗവശാത്സതതമ്
ദ്വിജന്മാരുടെയും ദേവഗണങ്ങളുടെയും ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റപ്പെട്ടിട്ടും, യജ്ഞം ചെയ്തവരുടെ സ്വർഗം നിന്റെ നിർണയത്തിന് വിധേയമായി എപ്പോഴും ലഭിച്ചില്ല.
അപഹൃത്യ വിമാനഗണം സ കൃതോ ദിതിജേന മഹാമരുഭൂമിസമഃ കൃതവാനസി സര്വഗുണാതിശയം യമശേഷമഹീധരരാജതയാ
ദിതിയുടെ പുത്രൻ ദേവവിമാനങ്ങൾ പിടിച്ചെടുത്തു, വലിയ മരുഭൂമിപോലെയായി; നീ എല്ലാ ഗുണങ്ങളിലും അതിശയപ്രാപ്തി സ്ഥാപിച്ചു, എല്ലാ പർവതരാജ്യങ്ങളുടെ അധികാരത്തോടുകൂടി.
സമമിങ്ഗിതഭാവവിധിഃ സ ഗിരിര് ഗഗനേന സദോച്ഛ്രയതാം ഹി ഗതഃ അധിവാസവിഹാരവിധാവുചിതോ ദിതിജനേ പവിക്ഷതശൃങ്ഗതടഃ
ആ പർവതം ശരിയായ ഭാവവും ചിഹ്നവും മനസ്സിലാക്കി, ആകാശത്തോളം ഉയർന്നിരിക്കുന്നു; ദേവന്മാരുടെ വാസത്തിനും ക്രീഡയ്ക്കും അനുയോജ്യമായത്, എന്നാൽ ദിതിയുടെ പുത്രന്മാർ അതിന്റെ ചൂടുകളും മലകളുമെല്ലാം തകർത്ത് കയറിയിരിക്കുന്നു.
പരിലുണ്ഠിതരത്നഗുഹാനിവഹോ ബഹുദൈത്യസഭാശ്രയതാം ഗമിതഃ സുരരാജ സ തസ്യ ഭയേന ഗതം വ്യദധാദശരീര ഇതോ ഽപി വൃഥാ
രത്നങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞ ഗുഹകൾ കവർച്ചയ്ക്ക് ഇരയായിരിക്കുന്നു, അതിൽ അനേകം ദാനവസഭകൾ കൂടിയിരിക്കുന്നു; ദേവരാജാവേ, അവന്റെ ഭയത്തിൽ നീ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച് വേറെവിടേക്ക് പോയിരിക്കുന്നു.
ഉപയോഗ്യതയാ വിവൃതം സുചിരം വിമലദ്യുതിപൂരിതദിഗ്വദനമ് ഭവതൈവ വിനിര്മിതമാദിയുഗേ സുരഹേതിസമൂഹമ് അനുത്ഥമിദമ്
നീ ആദികാലത്ത് ലോകം ശുദ്ധപ്രഭയാൽ നിറഞ്ഞ ദിക്കുകളോടെ ദീർഘകാലം അനുയോജ്യമാക്കി; ദൈവായുധങ്ങളുടെ കൂട്ടം ഉയർത്തപ്പെട്ടില്ല, സ്രഷ്ടാവേ.
ദിതിജസ്യ ശരീരമവാപ്യ ഗതം ശതധാ മതിഭേദമിവാല്പമനാഃ ആസാരധൂലിധ്വസ്താങ്ഗാ ദ്വാരസ്ഥാഃ സ്മഃ കദര്ഥിനഃ ലബ്ധപ്രവേശാഃ കൃച്ഛ്രേണ വയം തസ്യാമരദ്വിഷഃ
ദിതിയുടെ പുത്രന്റെ ശരീരം സ്വീകരിച്ച്, അവൻ മനസ്സിൽ നൂറു ഭേദം ഉണ്ടായതുപോലെ അല്പബുദ്ധിയോടെ പോയിരിക്കുന്നു; ഞങ്ങൾ അവന്റെ വാതിലിൽ കാത്തുനിൽക്കുന്നു, ദു:ഖത്തോടെ, ബലാൽപ്രവേശം നേടാൻ ബുദ്ധിമുട്ടി, അമരദ്വിഷേ.