സ ഭൂയോ രഥമാസ്ഥായ ജഗാമ സ്വകമാലയമ് സിദ്ധഗന്ധര്വസംഘുഷ്ടവിപുലാചലമസ്തകമ്
പിന്നീട്, വീണ്ടും രഥത്തിൽ കയറി, സിദ്ധരും ഗാന്ധർവരും പാടുന്ന വലിയ മലശിഖരങ്ങളുള്ള തന്റെ മഹാലയത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു പോയി.
സ്തൂയമാനോ ദിതിസുതൈര് അപ്സരോഭിര്വിനോദിതഃ ത്രൈലോക്യലക്ഷ്മീസ്തദ്ദേശേ പ്രാവിശത്സ്വപുരം യഥാ
ദിതിയുടെ പുത്രന്മാർ വാഴ്ത്തി, അപ്സരസുകൾ വിനോദം നൽകി, മൂന്ന് ലോകങ്ങളുടെ ഐശ്വര്യം തന്നെ സ്വന്തമായതുപോലെ അവൻ ആ സ്ഥലത്തെ തന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.
നിഷസാദാസനേ പദ്മരാഗരത്നവിനിര്മിതേ തതഃ കിംനരഗന്ധര്വനാഗനാരീവിനോദിതൈഃ ക്ഷണം വിനോദ്യമാനസ്തു പ്രചലന്മണികുണ്ഡലഃ
പദ്മരാഗം രത്നങ്ങളിൽ നിർമ്മിച്ച സിംഹാസനത്തിൽ ഇരുന്നു, മണിക്കുണ്ഡലങ്ങൾ ആലയിച്ചു, കിന്നരന്മാരും ഗാന്ധർവന്മാരും നാഗരും സ്ത്രീകളും ചേർന്ന് അവനെ ഒരു നേരം ആനന്ദിപ്പിച്ചു.
പ്രാദുരാസീത്പ്രതീഹാരഃ ശുഭ്രനീലാമ്ബുജാമ്ബരഃ സ ജാനുഭ്യാം മഹീം ഗത്വാ പിഹിതാസ്യഃ സ്വപാണിനാ
അപ്പോൾ, spotless നീലത്താമരപോലെയുള്ള വസ്ത്രം ധരിച്ച വാതിൽക്കാരൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു; അവൻ മണ്ണിൽ മുട്ടുകുത്തി, സ്വന്തം കൈകൊണ്ട് വായ് മറച്ചു നിന്നു.
ഉവാചാനാവിലം വാക്യമ് അല്പാക്ഷരപരിസ്ഫുടമ് ദൈത്യേന്ദ്രമര്കവൃന്ദാനാം ബിഭ്രതം ഭാസ്വരം വപുഃ
അവിടുത്തെ വാക്കുകൾ വളരെ വ്യക്തവും സംശയമില്ലാത്തതുമായിരുന്നു; കുറച്ച് വാക്കുകളിൽ തന്നെ സുതാര്യമായി പറഞ്ഞത്. ദൈത്യരുടെ രാജാവിനും സൂര്യന്മാരുടെ കൂട്ടത്തിനുമുമുമ്പിൽ പ്രകാശമുള്ള രൂപം അവിടുത്തെ ധരിച്ചിരുന്നു.
കാലനേമിഃ സുരാന്ബദ്ധാംശ് ചാദായ ദ്വാരി തിഷ്ഠതി സ വിജ്ഞാപയതി സ്ഥേയം ക്വ ബന്ദിഭിരിതി പ്രഭോ
കാലനേമി ദേവന്മാരെ കെട്ടിയിട്ട് വാതിലിനു സമീപം നിന്നു, 'പ്രഭോ, ഈ ഭണ്ഡന്മാർ എവിടെയിരിക്കുക എന്നാണു?' എന്ന് അറിയിച്ചു.
തന്നിശമ്യാബ്രവീദ്ദൈത്യഃ പ്രതീഹാരസ്യ ഭാഷിതമ് യഥേഷ്ടം സ്ഥീയതാമേഭിര് ഗൃഹം മേ ഭുവനത്രയമ്
അവ വാതിലാളന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട ദൈത്യൻ പറഞ്ഞു: 'അവർക്കു ഇഷ്ടമുള്ളിടത്ത് ഇരിക്കാം; എന്റെ ഭവനം മൂന്നു ലോകവും ആണല്ലോ.'
കേവലം പാശബന്ധേന വിമുക്തൈരവിലമ്ബിതമ് ഏവം കൃതേ തതോ ദേവാ ദൂയമാനേന ചേതസാ
പാശം കൊണ്ട് മാത്രം ദേവന്മാരെ ഉടനടി കെട്ടി, വൈകാതെ തന്നെ അവരെ പിടിച്ചുവെച്ചു; അവരുടെ മനസ്സിൽ വലിയ ദുഃഖം നിറഞ്ഞു.
ജഗ്മുര്ജഗദ്ഗുരും ദ്രഷ്ടും ശരണം കമലോദ്ഭവമ് നിവേദിതാസ്തേ ശക്രാദ്യാഃ ശിരോഭിര്ധരണിം ഗതാഃ തുഷ്ടുവുഃ സ്പഷ്ടവര്ണാര്ഥൈര് വചോഭിഃ കമലാസനമ്
അങ്ങേയറ്റം വിഷമത്തോടെ ദേവന്മാർ ലോകങ്ങളുടെ ഗുരുവായ കമലത്തിൽ ജനിച്ചവനെ ആശ്രയിക്കാൻ പോയി. ഇന്ദ്രനും മറ്റുള്ളവരും തല താഴ്ത്തി ഭൂമിയിൽ വച്ച്, വ്യക്തവും അർത്ഥവത്തുമായ വാക്കുകളിൽ കമലാസനനെ സ്തുതിച്ചു.
ത്വമോംകാരോ ഽസ്യങ്കുരായ പ്രസൂതോ വിശ്വസ്യാത്മാനന്തഭേദസ്യ പൂര്വമ് സമ്ഭൂതസ്യാനന്തരം സത്ത്വമൂര്തേ സംഹാരേച്ഛോസ്തേ നമോ രുദ്രമൂര്തേ
നീ ഈ ലോകത്തിന്റെ അംശുരൂപമായ ഓംകാരമാണ്; അനന്തമായ ഭേദങ്ങളുള്ള സകലത്തിന്റെ ആത്മാവാണ്; ആദിയിൽ ഉദിച്ചവനും, പിന്നെ സത്ത്വരൂപനും, സംഹാരത്തിന് ആഗ്രഹിക്കുന്ന രുദ്രരൂപനുമാണ്. നിനക്കു ഞങ്ങൾ നമസ്കരിക്കുന്നു.
വ്യക്തിം നീത്വാ ത്വം വപുഃ സ്വം മഹിമ്നാ തസ്മാദണ്ഡാത് സാഭിധാനാദചിന്ത്യഃ ദ്യാവാപൃഥ്വ്യോര് ഊര്ധ്വഖണ്ഡാവരാമ്യാം ഹ്യ് അണ്ഡാദസ്മാത്ത്വം വിഭാഗം കരോഷി
നിന്റെ മഹത്വം കൊണ്ടു, ആ അണ്ഡത്തിൽ നിന്ന് നിന്റെ രൂപം നീ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു; അതിന് പേരുണ്ട്, എന്നാൽ അതു മനസ്സിൽ പിടികൂടാൻ കഴിയാത്തതാണ്. ആ അണ്ഡത്തിൽ നിന്ന് നീ ദ്യാവും ഭൂമിയും മുകളിലെയും താഴെക്കളങ്ങളായി വിഭജിക്കുന്നു.
വ്യക്തം മേരൌ യജ്ജനായുസ്തവാഭൂദ് ഏവം വിദ്മസ്ത്വത്പ്രണീതശ്ചകാസ്തി വ്യക്തം ദേവാ ജന്മനഃ ശാശ്വതസ്യ ദ്യൌസ്തേ മൂര്ധാ ലോചനേ ചന്ദ്രസൂര്യൌ
മേരുപർവതത്തിൽ നിന്റെ പ്രത്യക്ഷത ജീവികളുടെ ആയുസ്സായി മാറിയെന്ന് ഞങ്ങൾ അറിയുന്നു; നീ സ്ഥാപിച്ചതു പ്രകാശിക്കുന്നു; ദേവന്മാർ നിന്റെ ശാശ്വത ജനനത്തിന്റെ മക്കളാണ്; ആകാശം നിന്റെ തലയും, ചന്ദ്രനും സൂര്യനും നിന്റെ കണ്ണുകളുമാണ്.
വ്യാലാഃ കേശാഃ ശ്രോത്രരന്ധ്രാ ദിശസ്തേ പാദൌ ഭൂമിര്നാഭിരന്ധ്രേ സമുദ്രാഃ മായാകാരഃ കാരണം ത്വം പ്രസിദ്ധോ വേദൈഃ ശാന്തോ ജ്യോതിഷാ ത്വം വിമുക്തഃ
നിന്റെ മുടി പാമ്പുകളാണ്; ദിക്കുകൾ നിന്റെ ചെവിക്കുഴികളാണ്; ഭൂമി നിന്റെ കാലുകളാണ്; സമുദ്രങ്ങൾ നിന്റെ നാഭിക്കുഴിയാണ്. മായയും കാരണവും സൃഷ്ടിക്കുന്നവനായി വേദങ്ങളിൽ നീ പ്രശസ്തൻ; നീ ശാന്തനും പ്രകാശവാനുമാണ്, മോക്ഷസ്വരൂപനുമാണ്.
വേദാര്ഥേഷു ത്വാം വിവൃണ്വന്തി ബുദ്ധ്വാ ഹൃത്പദ്മാന്തഃസംനിവിഷ്ടം പുരാണമ് ത്വാമാത്മാനം ലബ്ധയോഗാ ഗൃണന്തി സാംഖ്യൈര്യാസ്താഃ സപ്ത സൂക്ഷ്മാഃ പ്രണീതാഃ
വേദങ്ങൾ നിനക്കുള്ള അർത്ഥങ്ങളിൽ നിന്നു നിന്ന ancientവനെ ഹൃദയത്തിലെ കമലത്തിൽ ഇരിക്കുന്നവനായി വിവരണം ചെയ്യുന്നു. യോഗം നേടിയവർ നിന്നെ ആത്മാവായും സ്തുതിക്കുന്നു; സാംഖ്യത്തിൽ പറയുന്ന ഏഴ് സൂക്ഷ്മത്വങ്ങൾ നീ സ്ഥാപിച്ചവയാണ്.
താസാം ഹേതുര്യാഷ്ടമീ ചാപി ഗീതാ തസ്യാം തസ്യാം ഗീയസേ വൈ ത്വമന്തമ് ദൃഷ്ട്വാ മൂര്തിം സ്ഥൂലസൂക്ഷ്മാം ചകാര ദേവൈര്ഭാവാഃ കാരണൈഃ കൈശ്ചിദുക്താഃ
അവയ്ക്കിടയിൽ എട്ടാമത്തേതാണ് കാരണം എന്നും അതും പാടപ്പെടുന്നു; ഓരോന്നിലും നീ അന്തമായാണ് സ്തുതിക്കപ്പെടുന്നത്. നിന്റെ സ്ഥൂലവും സൂക്ഷ്മവുമായ രൂപം കണ്ട ദേവന്മാർ വിവിധ കാരണങ്ങളാൽ നിന്റെ ഭാവങ്ങളെ വിവരിച്ചിരിക്കുന്നു.
സമ്ഭൂതാസ്തേ ത്വത്ത ഏവാദിസര്ഗേ ഭൂയസ്താം താം വാസനാം തേ ഽഭ്യുപേയുഃ ത്വത്സംകല്പേനാന്തമായാപ്തിഗൂഢഃ കാലോ മേയോ ധ്വസ്തസംഖ്യാവികല്പഃ
സൃഷ്ടിയുടെ ആദിയിൽ ഇവർ എല്ലാവരും നിന്നിൽ നിന്നാണ് ഉദിച്ചത്; അവർക്കു വിവിധ വാസനകൾ ലഭിച്ചു. നിന്റെ ഇച്ഛയാൽ, അന്തം പ്രാപിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന കാലം അളക്കാവുന്നതാണ്; അതിലെ വിഭജനം, വ്യത്യാസങ്ങൾ എല്ലാം ഇല്ലാതായി.
ഭാവാഭാവവ്യക്തിസംഹാരഹേതുസ് ത്വം സോ ഽനന്തസ്തസ്യ കര്താസി ചാത്മന് യേ ഽന്യേ സൂക്ഷ്മാഃ സന്തി തേഭ്യോ ഽഭിഗീതഃ സ്ഥൂലാ ഭാവാശ്ചാവൃതാരശ്ച തേഷാമ്
ഭാവവും അഭാവവും പ്രകടിപ്പിക്കുകയും ലയിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിന് കാരണം നീയാണു; നീ അനന്തനും അവയുടെ സ്രഷ്ടാവുമാണ്. സൂക്ഷ്മന്മാർ നിന്നെ സ്തുതിക്കുന്നു; അവയിൽ നിന്ന് സ്ഥൂലഭാവങ്ങളും അവയുടെ മറകളും ഉദിക്കുന്നു.
തേഭ്യഃ സ്ഥൂലൈസ്തൈഃ പുരാണൈഃ പ്രതീതോ ഭൂതം ഭവ്യം ചൈവമുദ്ഭൂതിഭാജാമ് ഭാവേ ഭാവേ ഭാവിതം ത്വാ യുനക്തി യുക്തം യുക്തം വ്യക്തിഭാവാന്നിരസ്യ ഇത്ഥം ദേവോ ഭക്തിഭാജാം ശരണ്യസ് ത്രാതാ ഗോപ്താ നോ ഭവാനന്തമൂര്തിഃ
അവയിൽ നിന്ന് സ്ഥൂലമായ പുരാതനരൂപങ്ങൾ പ്രകടമാകുന്നു; അങ്ങനെ ജനിച്ചവരുടെ ഭൂതകാലവും ഭാവിയും. ഓരോ ഭാവത്തിലും നീ യോജിപ്പിക്കേണ്ടതുമായി യോജിക്കുന്നു; രൂപങ്ങൾ പ്രകടമാകുമ്പോൾ നീ വേറിട്ടുനിൽക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ, അനന്തരൂപനായ ദേവാ, ഭക്തന്മാരുടെ ആശ്രയവും രക്ഷകനും രക്ഷാപ്രദായകനുമാണ് നീ.
വിരേമുരമരാഃ സ്തുത്വാ ബ്രഹ്മാണമവികാരിണമ് തസ്ഥുര്മനോഭിര് ഇഷ്ടാര്ഥസമ്പ്രാപ്തിപ്രാര്ഥനാസ്തതഃ
അമരന്മാർ അവികാരനായ ബ്രഹ്മാവിനെ ഇങ്ങനെ സ്തുതിച്ചശേഷം, അവർ നിലച്ചു; മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിച്ച കാര്യങ്ങൾ ലഭിക്കണമെന്നു പ്രാർത്ഥിച്ചു.
ഏവം സ്തുതോ വിരിഞ്ചിസ്തു പ്രസാദം പരമം ഗതഃ അമരാന്വരദേനാഹ വാമഹസ്തേന നിര്ദിശന്
ഇങ്ങനെ സ്തുതിക്കപ്പെട്ട ബ്രഹ്മാവ് പരമാനുഗ്രഹത്തോടെ അമരന്മാരോടു വാമഹസ്തം കാണിച്ച്, വരം നൽകാമെന്നു പറഞ്ഞു.
നാരീ യാഭര്തൃകാകസ്മാത് തനുസ്തേ ത്യക്തഭൂഷണാ ന രാജതേ തഥാ ശക്ര മ്ലാനവക്ത്രശിരോരുഹാ
ഭർത്താവിൽ നിന്ന് അകന്നു, ആഭരണങ്ങൾ കളഞ്ഞ സ്ത്രീക്ക് പ്രകാശം ഇല്ലാത്തതുപോലെ, ഇന്ദ്രാ, നിന്റെ മുഖവും മുടിയും ഉണങ്ങിയതായാണ് തോന്നുന്നത്.
ഹുതാശനവിമുക്തോ ഽപി ന ധൂമേന വിരാജസേ ഭസ്മനേവ പ്രതിച്ഛന്നോ ദഗ്ധദാവശ്ചിരോഷിതഃ
നീ അഗ്നിയിൽ നിന്ന് മോചിതനായാലും, പുകയാൽ നീ പ്രകാശിക്കുന്നില്ല; അങ്ങനെ, ചാരത്തിൽ മറഞ്ഞവനും, ദീർഘകാലം കത്തിയ കാടുമെല്ലാം പ്രകാശമില്ലാത്തതുപോലെയാണ്.
യമാമയമയേ നൈവ ശരീരേ ത്വം വിരാജസേ ദണ്ഡസ്യാലമ്ബനേനേവ ഹ്യ് അകൃച്ഛ്രസ്തു പദേ പദേ
രോഗവും മരണവും ബാധിച്ച ശരീരത്തിൽ നീ പ്രകാശിക്കുന്നില്ല, ഓരോ പടിയിലും കഷ്ടപ്പെടാതെ ഒരു ദണ്ഡം ആശ്രയിക്കാനാവാത്തതുപോലെ.
രജനീചരനാഥോ ഽപി കിം ഭീത ഇവ ഭാഷസേ രാക്ഷസേന്ദ്ര ക്ഷതാരാതേ ത്വമരാതിക്ഷതോ യഥാ
രാത്രിയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവരുടെ അധിപനാണെങ്കിലും, നീ ഭയപ്പെട്ടവനായി സംസാരിക്കുന്നതെന്തിന്, രാക്ഷസരാജാവേ? ശത്രുവിന്റെ ആക്രമണത്തിൽ പരിക്കേറ്റവനുപോലെ നീ കാണുന്നു.
തനുസ്തേ വരുണോച്ഛുഷ്കാ പരീതസ്യേവ വഹ്നിനാ വിമുക്തരുധിരം പാശം ഫണിഭിഃ പ്രവിലോകയന്
നിന്റെ ശരീരം വരുണന്റെ ശരീരമുപോലെ ഉണങ്ങിയിരിക്കുന്നു, ചുറ്റും തീയാൽ വളഞ്ഞതുപോലെ; രക്തം ഒഴിഞ്ഞ്, പാമ്പുകൾ ചുറ്റിയ പാശത്തെ നീ നോക്കുന്നു.
വായോ ഭവാന് വിചേതസ്കസ് ത്വം സ്നിഗ്ധൈരിവ നിര്ജിതഃ കിം ത്വം ബിഭേഷി ധനദ സംന്യസ്യൈവ കുബേരതാമ്
വായുവേ, നീ മനസ്സിലില്ലാതെ ഇരിക്കുന്നു, സ്നേഹപൂർവം കീഴടക്കപ്പെട്ടവനുപോലെ; ധനത്തിന്റെ അധിപനേ, കുബേരത്വം ഉപേക്ഷിച്ച് നീ എന്തിന് ഭയപ്പെടുന്നു?
രുദ്രാസ്ത്രിശൂലിനഃ സന്തോ വദധ്വം ബഹുശൂലതാമ് ഭവന്തഃ കേന തത്ക്ഷിപ്തം തേജസ്തു ഭവതാമപി
രുദ്രന്മാരേ, ത്രിശൂലം കൈവശമുള്ളവരേ, നിങ്ങളുടെ അനേകം ആയുധങ്ങളെ പ്രസ്താവിക്കൂ; നിങ്ങളിൽ ആരാണ് ഈ തേജസ് അകറ്റിയത്?
അകിംചിത്കരതാം യാതഃ കരസ്തേ ന വിഭാസതേ അലം നീലോത്പലാഭേന ചക്രേണ മധുസൂദന
നിന്റെ കൈ ശക്തിയില്ലാതെ പോയിരിക്കുന്നു, അതിൽ പ്രകാശമില്ല; നീല ഉത്പലപൂവിനെപ്പോലെയുള്ള ചക്രം മതിയാകട്ടെ, മധുസൂദനാ.
കിം ത്വയാനുദരാലീനഭുവനപ്രവിലോകനമ് ക്രിയതേ സ്തിമിതാക്ഷേണ ഭവതാ വിശ്വതോമുഖ
സകലദിക്കിലും മുഖമുള്ളവനേ, നീ അനുദാരമായ കാഴ്ചയോടെ ലോകത്തെ നോക്കുന്നതെന്തിന്? നിന്റെ കണ്ണുകൾ അചഞ്ചലമായിരിക്കുന്നു.
ഏവമുക്താഃ സുരാസ്തേന ബ്രഹ്മണാ ബ്രഹ്മമൂര്തിനാ വാചാം പ്രധാനഭൂതത്വാന് മാരുതം തമചോദയന്
ബ്രഹ്മാവിന്റെ രൂപത്തിൽ ബ്രഹ്മാവാൽ ഇങ്ങനെ ചോദിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, ദേവന്മാർ അവന്റെ വാക്കുകൾ പ്രധാനമായതിനാൽ വായുവിനെ പ്രേരിപ്പിച്ചു.