ധനേശോ ഽപി ഗദാം ഗുര്വീം തസ്യ ദാനവഹസ്തിനഃ ചിക്ഷേപ വേഗാദ്ദൈത്യേന്ദ്രോ നിപപാതാസ്യ മൂര്ധനി
ധനേശ്വരൻ തനിക്കു ഭാരമായ ഗദ ദാനവരാജാവിന്റെ ആനയിലേക്കു ശക്തിയായി എറിഞ്ഞു; അതിൽ ദാനവരാജാവ് തലയിൽ വീണു.
ഗജോ ഗദാനിപാതേന സ തേന പരിമൂര്ഛിതഃ ദന്തൈര്ഭിത്ത്വാ ധരാം വേഗാത് പപാതാചലസംനിഭഃ
ആ ഗദയുടെ പ്രഹാരത്തിൽ ആന പൂർണ്ണമായും മയങ്ങി; അതിന്റെ പല്ലുകൾ കൊണ്ട് നിലം തുളച്ച്, പർവ്വതംപോലെ താഴെ വീണു.
പതിതേ തു ഗജേ തസ്മിന് സിംഹനാദോ മഹാനഭൂത് സര്വതഃ സുരസൈന്യാനാം ഗജബൃംഹിതബൃംഹിതൈഃ
ആ ആന വീണപ്പോൾ ദേവസൈന്യങ്ങളിൽ എല്ലായിടത്തും വലിയൊരു സിംഹഗർജ്ജനം ഉയർന്നു, ആനകളുടെ കൂവലും അതിനോടൊപ്പം മുഴങ്ങി.
ഹ്രേഷാരവേണ ചാശ്വാനാം ഗുണാസ്ഫോടൈശ്ച ധന്വിനാമ് ഗജം തം നിഹതം ദൃഷ്ട്വാ നിമിം ചാപി പരാങ്മുഖമ്
കുതിരകളുടെ കുരൽ മുഴക്കവും വില്ലുകാരുടെ വില്ലിന്റെ ശബ്ദവും കേട്ടു, ആ ആന കൊല്ലപ്പെട്ടതും നിമി തിരിഞ്ഞുപോകുന്നതും കണ്ടു—
ശ്രുത്വാ ച സിംഹനാദം ച സുരാണാമതികോപനഃ ജമ്ഭോ ജജ്വാല കോപേന പീതാജ്യ ഇവ പാവകഃ
ദേവന്മാരുടെ ആ സിംഹഗർജ്ജനം കേട്ട ജംഭൻ അത്യന്തം കോപത്തോടെ, പഞ്ഞിയിലൊതുങ്ങുന്ന തീപോലെ കത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
സ സുരാന്കോപരക്താക്ഷോ ധനുഷ്യാരോപ്യ സായകമ് തിഷ്ഠതേത്യബ്രവീത്താവത് സാരഥിം ചാപ്യചോദയത്
ദേവന്മാരോടുള്ള ക്രോധത്തിൽ കണ്ണുകൾ ചുവപ്പിച്ച്, അവൻ വില്ലിൽ അമ്പ് ചാർത്തി, 'നിൽക്കൂ' എന്ന് വിളിച്ചു, സാരഥിയെ മുന്നോട്ട് പോവാൻ ഉത്തേജിപ്പിച്ചു.
വേഗേന ചലതസ്തസ്യ തദ്രഥസ്യാഭവദ്ദ്യുതിഃ യഥാദിത്യസഹസ്രസ്യാഭുദിതസ്യോദയാചലേ
വേഗത്തിൽ ഓടുന്ന ആ രഥം, ആയിരം സൂര്യന്മാർ കിഴക്കൻ പർവ്വതത്തിൽ ഉദയിക്കുമ്പോൾ കാണുന്ന പ്രകാശംപോലെ ദീപിച്ചു.
പതാകിനാ രഥേനാജൌ കിങ്കിണീജാലമാലിനാ ശശിശുഭ്രാതപത്രേണ സ തേന സ്യന്ദനേന തു
പതാകകളും മണിച്ചാലുകളും ചുറ്റിയ, ചന്ദ്രനുപോലെ വെള്ളപടവി ഉള്ള ആ രഥത്തിൽ അവൻ യുദ്ധഭൂമിയിൽ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
ഘട്ടയന്സുരസൈന്യാനാം ഹൃദയം സമദൃശ്യത തമ് ആയാന്തമ് അഭിപ്രേക്ഷ്യ ധനുഷ്യാഹിതസായകഃ
ദേവസൈന്യത്തിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഭയം നിറച്ച്, വില്ലിൽ അമ്പ് ചാർത്തിയ അവൻ സമീപിച്ചുവരുന്നത് എല്ലാവരും കണ്ടു.
ശതക്രതുരദീനാത്മാ ദൃഢമാധത്ത കാര്മുകമ് ബാണം ച തൈലധൌതാഗ്രമ് അര്ധചന്ദ്രമജിഹ്മഗമ്
ശതക്രതു ഭയമില്ലാതെ തന്റെ വില്ല് ഉറപ്പായി പിടിച്ചു, എണ്ണയാൽ തൂവിയ അഗ്രം വെട്ടിച്ചിരിക്കുന്ന, അർദ്ധചന്ദ്രാകൃതിയിലുള്ള നേരായ അമ്പ് എടുത്തു.
തേനാസ്യ സശരം ചാപം രണേ ചിഛേദ വൃത്രഹാ ക്ഷിപ്രം സംത്യജ്യ തച്ചാപം ജമ്ഭോ ദാനവനന്ദനഃ
വൃത്രനെ സംഹരിച്ചവൻ അതിവേഗത്തിൽ യുദ്ധത്തിൽ ജംഭന്റെ വില്ലും അമ്പും വെട്ടി തകർത്ത്. അപ്പോൾ ആ വിൽ ഉപേക്ഷിച്ച്, ദാനവരിൽ ആനന്ദം പകരുന്ന ജംഭൻ,
അന്യത്കാര്മുകമാദായ വേഗവദ്ഭാരസാധനമ് ശരാംശ്ചാശീവിഷാകാരാംസ് തൈലധൌതാനജിഹ്മഗാന്
വേഗവും ശക്തിയും ഉള്ള മറ്റൊരു വിൽ എടുത്തു, പാമ്ബുപോലെയുള്ള, നേരായും എണ്ണയാൽ തേച്ചതുമായ അമ്പുകളും കൈക്കൊണ്ടു.
ശക്രം വിവ്യാധ ദശഭിര് ജത്രുദേശേ തു പത്ത്രിഭിഃ ഹൃദയേ ച ത്രിഭിശ്ചാപി ദ്വാഭ്യാം ച സ്കന്ധയോര് ദ്വയോഃ
അവൻ ശക്രനെ പത്ത് അമ്പുകൾ കൊണ്ട് കഴുത്തിനടുത്ത്, മൂന്നു അമ്പുകൾ കൊണ്ട് ഹൃദയത്തിൽ, രണ്ടെണ്ണം രണ്ട് തോളുകളിൽ ഇട്ടു.
ശക്രോ ഽപി ദാനവേന്ദ്രായ ബാണജാലമപീദൃശമ് അപ്രാപ്താന്ദാനവേന്ദ്രസ്തു ശരാഞ്ഛക്രഭുജേരിതാന്
ശക്രനും ദാനവാധിപനു അങ്ങനെ തന്നെ അമ്പുകളുടെ മഴയൊഴിച്ചു. പക്ഷേ, ശക്രന്റെ കൈകളിൽ നിന്ന് വന്ന അമ്പുകൾ ദാനവാധിപൻ അവന്റെ അടുത്തെത്തുന്നതിന് മുൻപേ വെട്ടി തകർത്തു.
ചിഛേദ ദശധാകാശേ ശരൈരഗ്നിശിഖോപമൈഃ തതസ്തു ശരജാലേന ദേവേന്ദ്രോ ദാനവേശ്വരമ്
അവൻ അമ്പുകൾ കൊണ്ട് ആകാശത്ത് പത്ത് പ്രാവശ്യം അഗ്നിജ്വാലപോലെയുള്ളവ വെട്ടി തകർത്തു. അതിനുശേഷം, ദേവേന്ദ്രൻ അമ്പുകളുടെ മഴയാൽ ദാനവാധിപനെ മൂടി.
ആച്ഛാദയത യത്നേന വര്ഷാസ്വിവ ഘനൈര്നഭഃ ദൈത്യോ ഽപി ബാണജാലം തദ് വ്യധമത്സായകൈഃ ശിതൈഃ
അവൻ പരിശ്രമത്തോടെ, മേഘങ്ങൾ മഴയോടെ ആകാശം മൂടുന്നതുപോലെ, അവനെ മൂടി. ദാനവനും അതേ അമ്പുകളുടെ മഴ തീവ്രമായ അമ്പുകൾ കൊണ്ട് ചിതറിച്ചു.
യഥാ വായുര്ഘനാടോപം പരിവാര്യ ദിശോ മുഖേ ശക്രോ ഽഥ ക്രോധസംരമ്ഭാന് ന വിശേഷയതേ യദാ
എങ്ങുമുള്ള ദിക്കുകൾ കാറ്റ് മേഘങ്ങളെ ചുറ്റി ചിതറിക്കുന്നതുപോലെ, ശക്രൻ കോപത്തിലും ഉന്മാദത്തിലും ഒന്നും തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാതെ പോയി.
ദാനവേന്ദ്രം തദാ ചക്രേ ഗന്ധര്വാസ്ത്രം മഹാദ്ഭുതമ് തദുത്ഥതേജസാ വ്യാപ്തമ് അഭൂദ്ഗമനഗോചരമ്
അപ്പോൾ, ദാനവാധിപനോടു അത്ഭുതകരമായ ഗന്ധർവാസ്ത്രം ശക്രൻ പ്രയോഗിച്ചു. അതിന്റെ ശക്തി ഉയർന്ന്, ആകാശം മുഴുവൻ നിറഞ്ഞു, ആരും സമീപിക്കാനാവാത്തതായി.
ഗന്ധര്വനഗരൈശ് ചാപി നാനാപ്രാകാരതോരണൈഃ മുഞ്ചദ്ഭിരദ്ഭുതാകാരൈര് അസ്ത്രവൃഷ്ടിം സമന്തതഃ
ഗന്ധർവനഗരങ്ങളും, വിവിധ മതിലുകളും ഗോപുരങ്ങളും, അത്ഭുതരൂപങ്ങളുമായി, എല്ലാ ദിക്കുകളിലും ആയുധങ്ങളുടെ മഴയൊഴിച്ചു.
അഥാസ്ത്രവൃഷ്ട്യാ ദൈത്യാനാം ഹന്യമാനാ മഹാചമൂഃ ജമ്ഭം ശരണമാഗച്ഛദ് അപ്രമേയപരാക്രമമ്
അപ്പോൾ ആയുധങ്ങളുടെ മഴയിൽ ദാനവസേന തകർന്നപ്പോൾ, അതിന്റെ അളവറ്റ വീര്യശാലിയായ ജംഭനിൽ അവർ അഭയം തേടി.
വ്യാകുലോ ഽപി സ്വയം ദൈത്യഃ സഹസ്രാക്ഷാസ്ത്രപീഡിതഃ സ്മരന്സാധുസമാചാരം ഭീതത്രാണപരോ ഽഭവത്
സ്വയം വിഷമത്തിലായിരുന്നെങ്കിലും, ആയിരം കണ്ണുള്ളവന്റെ ആയുധങ്ങൾ കൊണ്ട് പീഡിതനായ ദാനവൻ, നല്ലവരുടെ ആചാരം ഓർത്തു, ഭയപ്പെട്ടവരെ രക്ഷിക്കാൻ മനസ്സുറപ്പിച്ചു.
അഥാസ്ത്രം മൌസലം നാമ മുമോച ദിതിനന്ദനഃ തതോ ഽയോമുസലൈഃ സര്വമ് അഭവത്പൂരിതം ജഗത്
അപ്പോൾ ദിതിയുടെ പുത്രൻ മൗസല എന്ന ആയുധം പ്രയോഗിച്ചു. ഉടനെ, ഇരുമ്പ് മുഷ്ടികളാൽ ലോകം മുഴുവൻ നിറഞ്ഞു.
ഏകപ്രഹാരകരണൈര് അപ്രധൃഷ്യൈഃ സമന്തതഃ ഗന്ധര്വനഗരം തേഷു ഗന്ധര്വാസ്ത്രവിനിര്മിതമ്
എവിടെയും എതിര്ക്കാനാവാത്ത പ്രഹരങ്ങളാൽ, ഗന്ധർവാസ്ത്രം സൃഷ്ടിച്ച ഗന്ധർവനഗരം ആ മുഷ്ടികൾ കൊണ്ട് അടിക്കപ്പെട്ടു.
ഗാന്ധര്വമസ്ത്രം സംധായ സുരസൈന്യേഷു ചാപരമ് ഏകൈകേന പ്രഹാരേണ ഗജാനശ്വാന്മഹാരഥാന്
അവൻ ദേവസേനയിൽ മറ്റൊരു ഗന്ധർവാസ്ത്രം പ്രയോഗിച്ചു; ഓരോ പ്രഹരത്തിലും, ആനകളെയും കുതിരകളെയും മഹാരഥന്മാരെയും വേഗത്തിൽ സംഹരിച്ചു.
രഥാശ്വാന്സോ ഽഹനത്ക്ഷിപ്രം ശതശോ ഽഥ സഹസ്രശഃ തതഃ സുരാധിപസ്ത്വാഷ്ട്രമ് അസ്ത്രം ച സമുദീരയത്
അവൻ നൂറുകണക്കിനും ആയിരക്കണക്കിനും രഥങ്ങളെയും കുതിരകളെയും ഉടൻ സംഹരിച്ചു. അതിനുശേഷം, ദേവാധിപൻ ത്വഷ്ട്ര എന്ന ആയുധം പ്രയോഗിച്ചു.
സംധ്യമാനേ തതസ്ത്വാഷ്ട്രേ നിശ്ചേരുഃ പാവകാര്ചിഷഃ തതോ യന്ത്രമയാന് ദിവ്യാന് ആയുധാന്ദുഷ്പ്രധര്ഷിണഃ
ത്വഷ്ട്രാസ്ത്രം പ്രയോഗിക്കുമ്പോൾ, അഗ്നിജ്വാലകൾ പുറത്ത് വന്നു. പിന്നെ, യന്ത്രങ്ങൾകൊണ്ടുള്ള, എതിര്ക്കാനാവാത്ത ദിവ്യായുധങ്ങൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
തൈര്യന്ത്രൈരഭവദ്ബദ്ധമ് അന്തരിക്ഷേ വിതാനകമ് വിതാനകേന തേനാഥ പ്രശമം മൌസലേ ഗതേ
ആ യന്ത്രങ്ങൾ കൊണ്ട് ആകാശത്ത് ഒരു തൂണിപടൽ രൂപം കൊണ്ടു. അതിന്റെ ആ മറവിൽ, മൗസലാസ്ത്രം ശമിച്ചു.
ശൈലാസ്ത്രം മുമുചേ ജമ്ഭോ യന്ത്രസംഘാതതാഡനമ് വ്യാമപ്രമാണൈരുപലൈസ് തതോ വര്ഷമവര്തത
ജംഭൻ പർവ്വതായുധം പ്രയോഗിച്ചു, യന്ത്രങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തെ അടിച്ചു തകർത്തു. അതിനുശേഷം, ഒരു വിരൽ നീളമുള്ള കല്ലുകളുടെ മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങി.
ത്വാഷ്ട്രസ്യ നിര്മിതാന്യാശു യന്ത്രാണി തദനന്തരമ് തേനോപലനിപാതേന ഗതാനി തിലശസ്തതഃ
ത്വഷ്ടാവ് വേഗത്തിൽ ഉണ്ടാക്കിയ യന്ത്രങ്ങൾ ആ വലിയ ഉലകക്കൊണ്ടുള്ള പ്രഹാരത്തിൽ മുഴുവൻ തുള്ളികളായി ചിതറിപ്പോയി.
യന്ത്രാണി തിലശഃ കൃത്വാ ശൈലാസ്ത്രം പരമൂര്ധസു നിപപാതാതിവേഗേനാ-ദാരയത്പൃഥിവീം തതഃ
യന്ത്രങ്ങൾ തുള്ളികളായി ചിതറിച്ചതിന് ശേഷം, പർവതായുധം അതിവേഗത്തിൽ ഉന്നതശിഖരങ്ങളിൽ വീണു, ഭൂമി പിളർന്നുപോയി.