വിദ്ധോ മര്മസു ദൈത്യേന്ദ്രോ ഹരിബാണൈരകമ്പത സ മുഹൂര്തം സമാശ്വാസ്യ ജഗ്രാഹ പരിഘം തദാ
ഹരിയുടെ അമ്പുകള് മുഖ്യപ്രദേശങ്ങളില് കുത്തിയിട്ടും, ദാനവാധിപന് അശാന്തനായി നിന്നു; ഒരു നിമിഷം വിശ്രമിച്ച ശേഷം, അവന് തന്റെ ഇരുമ്പ് വടി എടുത്തു.
ജഘ്നേ ജനാര്ദനം ചാപി പരിഘേണാഗ്നിവര്ചസാ വിഷ്ണുസ്തേന പ്രഹാരേണ കിംചിദാഘൂര്ണിതോ ഽഭവത്
അവന് അഗ്നിപോലുള്ള വടിയാല് ജനാര്ദനനെ അടിച്ചു; ആ പ്രഹാരത്തില് വിഷ്ണു അല്പം അലയലായി.
തതഃ ക്രോധവിവൃത്താക്ഷോ ഗദാം ജഗ്രാഹ മാധവഃ മഥനം സരഥം രോഷാന് നിഷ്പിപേഷാഥ രോഷതഃ
അതിനുശേഷം, കോപത്തില് കണ്ണുകള് വലുതായ മാധവന് ഗദ എടുത്തു, ഉഗ്രകോപത്തോടെ മഥനനെയും അവന്റെ രഥത്തെയും തകർത്തു.
സ പപാതാഥ ദൈത്യേന്ദ്രഃ ക്ഷയകാലേ ഽചലോ യഥാ തസ്മിന്നിപതിതേ ഭൂമൌ ദാനവേ വീര്യശാലിനി
അപ്പോള് ദാനവാധിപന് കാലം കഴിഞ്ഞു വീഴുന്ന പർവതംപോലെ നിലത്ത് വീണു; ആ വീര്യശാലിയായ ദാനവന് നിലത്ത് വീണപ്പോള്,
അവസാദം യയുര്ദൈത്യാഃ കര്ദമേ കരിണോ യഥാ തതസ്തേഷു വിപന്നേഷു ദാനവേഷ്വതിമാനിഷു
ദാനവന്മാര് ചിക്കളില് മുങ്ങുന്ന ആനകളെപ്പോലെ മനോबलം നഷ്ടപ്പെട്ടു; അങ്ങനെ അതിക്രമിയായ ദാനവന്മാര് പരാജയപ്പെട്ടു.
പ്രകോപാദ്രക്തനയനോ മഹിഷോ ദാനവേശ്വരഃ പ്രത്യുദ്യയൌ ഹരിം രൌദ്രഃ സ്വബാഹുബലമാസ്ഥിതഃ
കോപത്തില് കണ്ണുകള് ചുവപ്പായ, ദാനവാധിപനായ മഹിഷന് ഉഗ്രനായി, സ്വന്തം ശക്തിയില് ആശ്രയിച്ച് ഹരിയെ നേരെ ആക്രമിക്കാന് മുന്നോട്ട് വന്നു.
തീക്ഷ്ണധാരേണ ശൂലേന മഹിഷോ ഹരിമര്ദയന് ശക്ത്യാ ച ഗരുഡം വീരോ മഹിഷോ ഽഭ്യഹനദ്ധൃദി
മൂര്ച്ചയുള്ള ശൂലം കൊണ്ട് മഹിഷന് ഹരിയെ വേദനിപ്പിച്ചു; ശക്തിയുള്ള ശൂലം കൊണ്ട് ഗരുഡന്റെ നെഞ്ചിലും അടിച്ചു.
തതോ വ്യാവൃത്യ വദനം മഹാചലഗുഹാനിഭമ് ഗ്രസ്തുമൈച്ഛദ്രണേ ദൈത്യഃ സ ഗരുത്മന്തമച്യുതമ്
അതിനുശേഷം, വലിയ പർവതഗുഹയെപ്പോലെ വായ് തുറന്ന്, ആ ദാനവന് യുദ്ധത്തില് അച്യുതനായ ഗരുഡനെ തിന്നാന് ശ്രമിച്ചു.
അഥാച്യുതോ ഽപി വിജ്ഞായ ദാനവസ്യ ചികീര്ഷിതമ് വദനം പൂരയാമാസ ദിവ്യൈരസ്ത്രൈര്മഹാബലഃ
പക്ഷേ, അച്യുതന് ദാനവന്റെ ഉദ്ദേശം മനസ്സിലാക്കി, ദിവ്യമായ ആയുധങ്ങള് കൊണ്ട് അവന്റെ വായ് നിറച്ചു.
മഹിഷസ്യാഥ സസൃജേ ബാണൌഘം ഗരുഡധ്വജഃ പിധായ വദനം ദിവ്യൈര് ദിവ്യാസ്ത്രപരിമന്ത്രിതൈഃ
ശേഷം, ഗരുഡധ്വജനായ വിഷ്ണു മഹിഷനെ ലക്ഷ്യംവെച്ച് അമ്പുകളുടെ പ്രവാഹം വിട്ടു, ദിവ്യമായ മന്ത്രശക്തിയുള്ള ആയുധങ്ങള് കൊണ്ട് അവന്റെ വായ് അടച്ചു.
സ തൈര്ബാണൈരഭിഹതോ മഹിഷോ ഽചലസംനിഭഃ പരിവര്തിതകായോ ഽധഃ പപാത ന മമാര ച
അവൻ്റെ അമ്പുകൾകൊണ്ട് അടിയപ്പെട്ട മഹിഷാസുരൻ, ഒരു പർവതംപോലെ വലുതായി, ശരീരം ചുറ്റി താഴേയ്ക്ക് വീണു; പക്ഷേ മരിച്ചില്ല.
മഹിഷം പതിതം ദൃഷ്ട്വാ ഭൂമൌ പ്രോവാച കേശവഃ മഹിഷാസുര മത്തസ്ത്വം വധം നാസ്ത്രൈരിഹാര്ഹസി
മഹിഷൻ നിലത്ത് വീണതുകണ്ട് കേശവൻ പറഞ്ഞു: 'മഹിഷാസുരാ, നീ മദത്തിൽ ആണല്ലോ; ഇവിടെ ആയുധങ്ങൾകൊണ്ട് നിനക്ക് മരണം അനുയോജ്യമല്ല.'
യോഷിദ്വധ്യഃ പുരോക്തോ ഽസി സാക്ഷാത്കമലയോനിനാ ഉത്തിഷ്ഠ ജീവിതം രക്ഷ ഗച്ഛാസ്മാത്സംഗരാദ്ദ്രുതമ്
'കമലത്തിൽ ജനിച്ച ബ്രഹ്മാവു നേരത്തെ പറഞ്ഞതുപോലെ, സ്ത്രീയാൽ കൊല്ലപ്പെടേണ്ടവനാണ് നീ. എഴുന്നേറ്റു, ജീവൻ രക്ഷിച്ച് ഈ യുദ്ധഭൂമിയിൽ നിന്ന് വേഗം പോകുക.'
തസ്മിന്പരാങ്മുഖേ ദൈത്യേ മഹിഷേ ശുമ്ഭദാനവഃ സംദഷ്ടൌഷ്ഠപുടഃ കോപാദ് ഭ്രുകുടീകുടിലാനനഃ
മഹിഷൻ പിൻവാങ്ങുമ്പോൾ, ശുംബനാമക ദാനവൻ കോപത്തിൽ അധരങ്ങൾ കടിച്ചു, കണികെട്ട മുഖം കൊണ്ട് നിന്നു.
നിര്മഥ്യ പാണിനാ പാണിം ധനുരാദായ ഭൈരവമ് സജ്യം ചകാര സ ധനുഃ ശരാംശ്ചാശീവിഷോപമാന്
അവൻ കൈകൊണ്ട് കൈ ചുരണ്ടി ഭയാനകമായ വില്ലെടുത്ത് അതിൽ അമ്പുകൾ, പാമ്പിന്റെ വിഷംപോലെയുള്ളവ, ഒരുക്കി.
സ ചിത്രയോധീ ദൃഢമുഷ്ടിപാതസ് തതസ്തു വിഷ്ണും ഗരുഡം ച ദൈത്യഃ ബാണൈര്ജ്വലദ്വഹ്നിശിഖാനികാശൈഃ ക്ഷിപ്തൈരസംഖ്യൈഃ പരിഘാതഹീനൈഃ
ആ യുദ്ധവിദഗ്ധൻ, ഉറപ്പുള്ള പിടിയോടെ, അഗ്നിജ്വാലപോലെ കത്തുന്ന അനവധി അമ്പുകൾ കൊണ്ട് വിഷ്ണുവിനെയും ഗരുഡനെയും ആക്രമിച്ചു; ഒരു അമ്പും ലക്ഷ്യം തെറ്റിയില്ല.
വിഷ്ണുശ്ച ദൈത്യേന്ദ്രശരാഹതോ ഽപി ഭുശുണ്ഡിമാദായ കൃതാന്തതുല്യാമ് തയാ ഭുശുണ്ഡ്യാ ച പിപേഷ മേഷം ശുമ്ഭസ്യ പത്ത്രം ധരണീധരാഭമ്
ദാനവരാജാവിൻ്റെ അമ്പുകൾകൊണ്ട് പരിക്കേറ്റിട്ടും, വിഷ്ണു മരണത്തേക്കാൾ ഭയങ്കരമായ ഒരു ഗദ എടുത്തു; അതുകൊണ്ട് പർവതംപോലെയുള്ള ശുംബന്റെ കവചം അടിച്ചു.
തസ്മാദവപ്ലുത്യ ഹതാച്ച മേഷാദ് ഭൂഭൌ പദാതിഃ സ തു ദൈത്യനാഥഃ തതോ മഹീസ്ഥസ്യ ഹരിഃ ശരൌഘാന് മുമോച കാലാനലതുല്യഭാസഃ
അവിടെ നിന്ന് ചാടിപ്പുറത്ത് വന്ന ദാനവനാഥൻ നിലത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ, ഹരി ഭൂമിയിൽ നിന്ന് കാലാഗ്നിപോലുള്ള പ്രകാശമുള്ള അമ്പുകളുടെ മഴയൊഴിച്ചു.
ശരൈസ്ത്രിഭിസ്തസ്യ ഭുജം ബിഭേദ ഷഡ്ഭിശ്ച ശീര്ഷം ദശഭിശ്ച കേതുമ് വിഷ്ണുര്വികൃഷ്ടൈഃ ശ്രവണാവസാനം ദൈത്യസ്യ വിവ്യാധ വിവൃത്തനേത്രഃ
മൂന്ന് അമ്പുകൾകൊണ്ട് വിഷ്ണു അവന്റെ കൈയിലും, ആറു അമ്പുകൾകൊണ്ട് തലിലും, പത്ത് അമ്പുകൾകൊണ്ട് പതാകയിലും, വില്ല് വലിച്ച് കാതിലും അമ്പ് കുത്തി; ദാനവൻ്റെ കണ്ണുകൾ വലിയതായിരുന്നു.
സ തേന വിദ്ധോ വ്യഥിതോ ബഭൂവ ദൈത്യേശ്വരോ വിസ്രുതശോണിതൌഘഃ തതോ ഽസ്യ കിംചിച് ചലിതസ്യ ധൈര്യാദ് ഉവാച ശങ്ഖാമ്ബുജശാര്ങ്ഗപാണിഃ
അങ്ങനെ അമ്പ് കുത്തിയതുകൊണ്ട് ദാനവാധിപൻ വേദനയിൽ കുലുങ്ങി, രക്തം ഒഴുകി; ധൈര്യം കുറച്ച് അല്പം അലയുമ്പോൾ ശംഖം, താമര, ശാരംഗം കൈവശമുള്ളവൻ അവനോട് പറഞ്ഞു.
കുമാരിവധ്യോ ഽസി രണം വിമുഞ്ച ശുമ്ഭാസുര സ്വല്പതരൈരഹോഭിഃ വധം ന മത്തോ ഽര്ഹസി ചേഹ മൂഢ വൃഥൈവ കിം യുദ്ധസമുത്സുകോ ഽസി
'കുമാരികയാൽ കൊല്ലപ്പെടേണ്ടവനാണ് നീ; ഈ യുദ്ധം ഉപേക്ഷിക്കു, ശുംബാസുരാ. കുറച്ച് ദിവസത്തിനകം, ഇവിടെ നിന്നെ ഞാൻ കൊല്ലേണ്ടതല്ല, മണ്ടാ. വെറുതെ എന്തിന് ഈ യുദ്ധാഗ്രഹം?'
ജമ്ഭോ വചോ വിഷ്ണുമുഖാന്നിശമ്യ നിമിശ്ച നിഷ്പേഷ്ടുമിയേഷ വിഷ്ണുമ് ഗദാമഥോദ്യമ്യ നിമിഃ പ്രചണ്ഡാം ജഘാന ഗാഢാം ഗരുഡം ശിരസ്തഃ
വിഷ്ണുവിൻ്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടു, നിമി വിഷ്ണുവിനെ തകർക്കാൻ ശ്രമിച്ചു; ഭയങ്കരമായ ഗദ ഉയർത്തി, നിമി ഗരുഡനെ തലയിൽ കനത്തടിച്ചു.
ശുമ്ഭോ ഽപി വിഷ്ണും പരിഘേണ മൂര്ധ്നി പ്രമൃഷ്ടരത്നൌഘവിചിത്രഭാസാ തൌ ദാനവാഭ്യാം വിഷമൈഃ പ്രഹാരൈര് നിപേതുരുര്വ്യാം ഘനപാവകാഭൌ
ശുംബനും അതുപോലെ രത്നങ്ങൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച വലിയ ഗദ കൊണ്ടു വിഷ്ണുവിനെ തലയിൽ അടിച്ചു; ആ രണ്ടു ദാനവന്മാരുടെ ഭയങ്കരമായ അടികൾകൊണ്ട് ഇരുവരും ജ്വലിക്കുന്ന മേഘങ്ങൾപോലെ നിലത്ത് വീണു.
തത്കര്മ ദൃഷ്ട്വാ ദിതിജാസ്തു സര്വേ ജഗര്ജുരുച്ചൈഃ കൃതസിംഹനാദാഃ ധനൂംഷി ചാസ്ഫോട്യ സുരാഭിഘാതൈര് വ്യദാരയന്ഭൂമിമപി പ്രചണ്ഡാഃ വാസാംസി ചൈവാദുധുവുഃ പരേ തു ദധ്മുശ്ച ശങ്ഖാനകഗോമുഖൌഘാന്
അത് കണ്ടിട്ടു, ദിതിയുടെ മക്കൾ എല്ലാവരും വലിയ ശബ്ദത്തിൽ അരണ്യങ്ങൾ മുഴക്കി, വില്ലുകൾ അടിച്ചു ഭൂമി തകർത്ത്, ചിലർ വസ്ത്രങ്ങൾ കുലുക്കി, മറ്റുള്ളവർ ശംഖം, കാഹളം, കോമുകം എന്നിവ മുഴക്കി.
അഥ സംജ്ഞാമവാപ്യാശു ഗരുഡോ ഽപി സകേശവഃ പരാങ്മുഖോ രണാത്തസ്മാത് പലായത മഹാജവഃ
അപ്പോൾ, മനസ്സുതീരാതെ ഗരുഡനും കേശവനും വേഗത്തിൽ യുദ്ധഭൂമിയിൽ നിന്ന് പിൻവാങ്ങി ഓടി.
തമാലോക്യ പലായന്തം വിഭ്രഷ്ടധ്വജകാര്മുകമ് ഹരിം ദേവഃ സഹസ്രാക്ഷോ മേനേ ഭഗ്നം ദുരാഹവേ
ഹരിയെ പതാകയും വില്ലും നഷ്ടപ്പെട്ട് ഓടുന്നത് കണ്ട സഹസ്രാക്ഷൻ ദേവൻ ആ മഹായുദ്ധത്തിൽ അവൻ തോറ്റുവെന്ന് കരുതി.
ദൈത്യാംശ്ച മുദിതാന്ദൃഷ്ട്വാ കര്തവ്യം നാധ്യഗച്ഛത അഥായാന്നികടേ വിഷ്ണോഃ സുരേശഃ പാകശാസനഃ
ദാനവന്മാർ സന്തോഷത്തോടെ കാണുമ്പോൾ, എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് അവനറിയാതെ നിന്നു; പിന്നെ ഇന്ദ്രൻ വിഷ്ണുവിൻ്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
ഉവാച ചൈനം മധുരം പ്രോത്സാഹപരിബൃംഹകമ് കിമേഭിഃ ക്രീഡസേ ദേവ ദാനവൈര്ദുഷ്ടമാനസൈഃ
അവൻ മധുരമായി ഉത്സാഹം നൽകുന്ന വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു: 'ദേവാ, ഈ ദുഷ്ടചിത്തമുള്ള ദാനവന്മാരോടൊപ്പം നീ എന്തിന് കളിക്കുന്നു?'
ദുര്ജനൈര്ലബ്ധരന്ധ്രസ്യ പുരുഷസ്യ കുതഃ ക്രിയാഃ ശക്തേനോപേക്ഷിതോ നീചോ മന്യതേ ബലമാത്മനഃ
ദുഷ്ടന്മാർ ഒരാളുടെ ദുർബലതകൾ കണ്ടെത്തിയാൽ, അവൻ എന്ത് ചെയ്യാൻ കഴിയും? ശക്തൻ അവനെ അവഗണിച്ചാൽ, ആ താഴ്ന്നവൻ തന്നെ ശക്തൻ എന്നു കരുതും.
തസ്മാന്ന നീചം മതിമാന് ദുര്ഗഹീനം ഹി സംത്യജേത് അഥാഗ്രേസരസംപത്ത്യാ രഥിനോ ജയമാപ്നുയുഃ
അതിനാൽ, ബുദ്ധിമാൻ ആരും സംരക്ഷണമില്ലാത്ത താഴ്ന്നവരെ ഉപേക്ഷിക്കരുത്; മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നവരുടെ സഹായത്തോടെ രഥികന്മാർ വിജയിക്കാറുണ്ട്.