താമപ്രാപ്താം നിമിര്ബാണൈശ് ചിഛേദ തിലശോ രണേ താം നാശമാഗതാം ദൃഷ്ട്വാ ഹീനാഗ്രേ പ്രാര്ഥനാമിവ
അത് ലക്ഷ്യത്തിലെത്തുന്നതിന് മുമ്പ്, നിമി അമ്പുകൾകൊണ്ട് യുദ്ധത്തിൽ അതിനെ തുള്ളിച്ചിതറി, ഒരു പ്രാർത്ഥന ഫലപ്രാപ്തിക്ക് മുമ്പ് മുറിക്കപ്പെടുന്നതുപോലെ.
ജഗ്രാഹ മുദ്ഗരം ഘോരം ദിവ്യരത്നപരിഷ്കൃതമ് തം മുമോചാഥ വേഗേന നിമിമുദ്ദിശ്യ ദാനവമ്
അവൻ ദിവ്യരത്നങ്ങൾകൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച ഭയങ്കരമായ ഒരു മുദ്ഗരം എടുത്തു, അതിനെ വേഗത്തിൽ ദാനവനായ നിമിയുടെ നേരെ എറിഞ്ഞു.
തമ് ആയാന്തം വിയത്യേവ ത്രയോ ദൈത്യാ ന്യവാരയന് ഗദയാ ജമ്ഭദൈത്യസ്തു ഗ്രസനഃ പട്ടിശേന തു
അത് ആകാശത്തിലൂടെ പറക്കുമ്പോൾ, മൂന്നു ദാനവന്മാർ അതിനെ തടഞ്ഞു: ജംഭൻ ഗദയാൽ, ഗ്രസനൻ വലിയ വാൾകൊണ്ട്.
ശക്ത്യാ ച മഹിഷോ ദൈത്യഃ സ്വപക്ഷജയകാങ്ക്ഷയാ നിരാകൃതം തമാലോക്യ ദുര്ജനേ പ്രണയം യഥാ
തന്റെ പക്ഷത്തിനായി ജയമാഗ്രഹിച്ച്, മഹിഷൻ കുന്തംകൊണ്ട് അതിനെ തടഞ്ഞു, ദുഷ്ടൻ സ്നേഹം തടയുന്നതുപോലെ.
ജഗ്രാഹ ശക്തിമുഗ്രാഗ്രാമ് അഷ്ടഘണ്ടോത്കടസ്വനാമ് ജമ്ഭായ താം സമുദ്ദിശ്യ പ്രാഹിണോദ്രണഭീഷണഃ
അതി ഭയങ്കരമായ അഗ്രഭാഗം ഉള്ള, എട്ടു മണികൾ മുഴങ്ങുന്ന ഒരു കുന്തം അവൻ പിടിച്ചു. ഭയങ്കരനായ യോദ്ധാവായ ജംഭനെ ലക്ഷ്യം വെച്ച് ആ കുന്തം അവൻ എറിഞ്ഞു.
താമമ്ബരസ്ഥാം ജഗ്രാഹ ഗജോ ദാനവനന്ദനഃ ഗൃഹീതാം താം സമാലോക്യ ശിക്ഷാമിവ വിവേകിഭിഃ
ആ കുന്തം ആകാശത്ത് തൂങ്ങിയിരിക്കെ, ദാനവപുത്രനായ ആന അതിനെ പിടിച്ചു. അതു പിടിക്കപ്പെട്ടത് കണ്ട ജ്ഞാനികൾ അതിനെ ഒരു പാഠംപോലെ കരുതി.
ദൃഢം ഭാരസഹം സാരമ് അന്യദാദായ കാര്മുകമ് രൌദ്രാസ്ത്രമഭിസംധായ തസ്മിന്ബാണം മുമോച ഹ
ശക്തിയും ഭാരവും സഹിക്കുന്ന മറ്റൊരു പ്രധാന വില്ല് അവൻ എടുത്തു. അതിൽ ഒരു ഭയങ്കരമായ അസ്ത്രം ഒരുക്കി, അതിൽ ഒരു അമ്പ് വിട്ടു.
തതോ ഽസ്ത്രതേജസാ സര്വം വ്യാപ്തം ലോകം ചരാചരമ് തതോ ബാണമയം സര്വമ് ആകാശം സമദൃശ്യത
അസ്ത്രത്തിന്റെ പ്രകാശത്താൽ സഞ്ചരിക്കുന്നതും അചഞ്ചലവുമായ ലോകം മുഴുവൻ ആലിംഗനം ചെയ്യപ്പെട്ടു. ആകാശം മുഴുവൻ അമ്പുകൾ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞതായി തോന്നി.
ഭൂര്ദിശോ വിദിശശ്ചൈവ ബാണജാലമയാ ബഭുഃ ദൃഷ്ട്വാ തദസ്ത്രമാഹാത്മ്യം സേനനീര് ഗ്രസനോ ഽസുരഃ
ഭൂമി, ദിശകളും ഇടക്കാല ദിശകളും എല്ലാം അമ്പുകളുടെ വലയിൽ മൂടപ്പെട്ടു. ആ അസ്ത്രത്തിന്റെ മഹത്വം കണ്ടപ്പോൾ, അസുരസേനാപതി ഗ്രസനൻ നശിച്ചു.
ബ്രാഹ്മമസ്ത്രം ചകാരാസൌ സര്വാസ്ത്രവിനിവാരണമ് തേന തത്പ്രശമം യാതം രൌദ്രാസ്ത്രം ലോകഘസ്മരമ്
അവൻ എല്ലാ അസ്ത്രങ്ങളെയും നശിപ്പിക്കുന്ന ബ്രഹ്മാസ്ത്രം പ്രയോഗിച്ചു. അതിനാൽ ലോകം വിഴുങ്ങുന്ന ഭയങ്കരമായ അസ്ത്രം ശമിച്ചു.
അസ്ത്രേ പ്രതിഹതേ തസ്മിന് വിഷ്ണുര്ദാനവസൂദനഃ കാലദണ്ഡാസ്ത്രമകരോത് സര്വലോകഭയംകരമ്
അസ്ത്രം തടയപ്പെട്ടപ്പോൾ, ദാനവരെ സംഹരിക്കുന്ന വിഷ്ണു, എല്ലാ ലോകങ്ങളെയും ഭയപ്പെടുത്തുന്ന കാലദണ്ഡാസ്ത്രം സൃഷ്ടിച്ചു.
സംധീയമാനേ തസ്മിംസ്തു മാരുതഃ പരുഷോ വവൌ ചകമ്പേ ച മഹീ ദേവീ ദൈത്യാ ഭിന്നധിയോ ഽഭവന്
അത് ഒരുക്കുമ്പോൾ, കഠിനമായ കാറ്റ് വീശി, ഭൂമി നടുങ്ങി, ഭൂദേവി കുലുങ്ങി, ദാനവർ മനസ്സിൽ ആശയക്കുഴപ്പത്തിൽ ആകി.
തദസ്ത്രമുഗ്രം ദൃഷ്ട്വാ തു ദാനവാ യുദ്ധദുര്മദാഃ ചക്രുരസ്ത്രാണി ദിവ്യാനി നാനാരൂപാണി സംയുഗേ
ആ ഭയങ്കരമായ അസ്ത്രം കണ്ടപ്പോൾ, യുദ്ധത്തിൽ ഭയമില്ലാത്ത ദാനവർ, വിവിധ രൂപങ്ങളിലുള്ള ദിവ്യാസ്ത്രങ്ങൾ യുദ്ധത്തിൽ പ്രയോഗിച്ചു.
നാരായണാസ്ത്രം ഗ്രസനോ ഗൃഹീത്വാ ചക്രം നിമിഃ സ്വാസ്ത്രവരം മുമോച ഐഷീകമസ്ത്രം ച ചകാര ജമ്ഭസ് തത്കാലദണ്ഡാസ്ത്രനിവാരണായ
ഗ്രസനൻ നാരായണാസ്ത്രം എടുത്തു, നിമി ചക്രം എടുത്തു, ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ ഏറ്റവും നല്ല അസ്ത്രം പ്രയോഗിച്ചു. ജംഭൻ കാലദണ്ഡാസ്ത്രത്തെ തടയാൻ ഐഷികാസ്ത്രം ഒരുക്കി.
യാവന്ന സംധ്യാ ന ദശാം പ്രയാന്തി ദൈത്യേശ്വരാശ്ചാസ്ത്രനിവാരണായ താവത്ക്ഷണേനൈവ ജഘാന കോടീര് ദൈത്യേശ്വരാണാം സഗജാന്സഹാശ്വാന്
സന്ധ്യ വരും മുമ്പും, ദാനവാധിപന്മാർ അസ്ത്രം തടയാൻ കഴിയുന്നതിന് മുമ്പും, ആ നിമിഷം തന്നെ, അവൻ കോടിക്കണക്കിന് ദാനവാധിപന്മാരെയും അവരുടെ ആനകളും കുതിരകളും കൂടി സംഹരിച്ചു.
അനന്തരം ശാന്തമഭൂത്തദസ്ത്രം ദൈത്യാസ്ത്രയോഗേണ തു കാലദണ്ഡമ് ശാന്തം തദാലോക്യ ഹരിഃ സ്വശസ്ത്രം സ്വവിക്രമേ മന്യുപരീതമൂര്തിഃ
അതിനുശേഷം, ദാനവാസ്ത്രങ്ങളുടെ സംയുക്തത്തിൽ ആ അസ്ത്രം ശാന്തമായി. കാലദണ്ഡം ശാന്തമായത് കണ്ടപ്പോൾ, കോപവും വീര്യവും നിറഞ്ഞ ഹരി തന്റെ സ്വന്തം ആയുധം എടുത്തു.
ജഗ്രാഹ ചക്രം തപനായുതാഭമ് ഉഗ്രാരമാത്മാനമിവ ദ്വിതീയമ് ചിക്ഷേപ സേനാപതയേ ഽഭിസംധ്യ കണ്ഠസ്ഥലം വജ്രകഠോരമുഗ്രമ്
പതിനായിരം സൂര്യന്മാരെപ്പോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന, ഭയങ്കരമായ തന്റെ സ്വരൂപംപോലെയുള്ള ചക്രം അവൻ എടുത്തു. അതിനെ അസുരസേനാപതിയുടെ കഴുത്ത് ലക്ഷ്യം വെച്ച്, വജ്രംപോലെ കഠിനവും ഭയങ്കരവുമായതാക്കി എറിഞ്ഞു.
ചക്രം തദാകാശഗതം വിലോക്യ സര്വാത്മനാ ദൈത്യവരാഃ സ്വവീര്യൈഃ നാശക്നുവന്വാരയിതും പ്രചണ്ഡം ദൈവം യഥാ കര്മ മുധാ പ്രപന്നമ്
ആ ചക്രം ആകാശത്ത് കാണുമ്പോൾ, ദാനവശ്രേഷ്ഠന്മാർ അവരുടെ മുഴുവൻ ശക്തിയും ഉപയോഗിച്ചിട്ടും അതിന്റെ ഭയങ്കരമായ ദൈവികശക്തിയെ തടയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. വിധി ഫലപ്രദമല്ലാത്ത പരിശ്രമം വരുത്തുന്നതുപോലെ ആയിരുന്നു.
തമപ്രതര്ക്യം ജനയന്നജയ്യം ചക്രം പപാത ഗ്രസനസ്യ കണ്ഠേ ദ്വിധാ തു കൃത്വാ ഗ്രസനസ്യ കണ്ഠം തദ്രക്തധാരാരുണഘോരനാഭി ജഗാമ ഭൂയോ ഽപി ജനാര്ദനസ്യ പാണിം പ്രവൃദ്ധാനലതുല്യദീപ്തി
ആ അകലാനാവാത്ത, ജയിക്കാൻ കഴിയാത്ത ചക്രം ഗ്രസനന്റെ കഴുത്തിൽ വീണു, അതിനെ രണ്ടായി കിളർന്നു. അവന്റെ കഴുത്തിൽ നിന്ന് രക്തം ഒഴുകി, ആ ചക്രം വീണ്ടും ജാനാർദ്ദനന്റെ കൈയിലേക്ക്, ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നിപോലെ പ്രകാശിച്ച്, മടങ്ങി.
തസ്മിന്വിനിഹതേ ദൈത്യേ ഗ്രസനേ ലോകനായകേ നിര്മര്യാദമയുധ്യന്ത ഹരിണാ സഹ ദാനവാഃ
ലോകനാഥനായ ഗ്രസനൻ കൊല്ലപ്പെട്ടപ്പോൾ, ദാനവർ ഹരിയോടൊപ്പം എല്ലാ പരിധികളും മറന്ന് യുദ്ധം ചെയ്തു.
പട്ടിശൈര്മുശലൈഃ പാശൈര് ഗദാഭിഃ കുണപൈരപി തീക്ഷ്ണാനനൈശ്ച നാരാചൈശ് ചക്രൈഃ ശക്തിഭിരേവ ച
കുന്തങ്ങൾ, മുഷലങ്ങൾ, പാശങ്ങൾ, ഗദകൾ, ശവങ്ങൾ, മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകൾ, ചക്രങ്ങൾ, ശക്തികൾ എന്നിവകൊണ്ട് അവർ ആക്രമിച്ചു.
താനസ്ത്രാന്ദാനവൈര്മുക്താംശ് ചിത്രയോധീ ജനാര്ദനഃ ഏകൈകം ശതശശ്ചക്രേ ബാണൈരഗ്നിശിഖോപമൈഃ
ദാനവർ വിട്ട അസ്ത്രങ്ങൾ അത്ഭുതയോദ്ധാവായ ജാനാർദ്ദനൻ അഗ്നിജ്വാലപോലെയുള്ള അമ്പുകൾകൊണ്ട് ഓരോന്നും നൂറായി മാറ്റി പ്രതിരോധിച്ചു.
തതഃ ക്ഷീണായുധപ്രാണാ ദാനവാ ഭ്രാന്തചേതസഃ അസ്ത്രാണ്യാദാതുമഭവന്ന് അസമര്ഥാ യദാ രണേ
അപ്പോള് ആയുധവും ശക്തിയും തീര്ന്ന ദാനവന്മാര്, മനസ്സു കുഴഞ്ഞ്, യുദ്ധത്തില് ആയുധങ്ങള് എടുക്കാന് പോലും കഴിയാതെ പോയി.
തദാ മൃതൈര്ഗജൈരശ്വൈര് ജനാര്ദനമയോധയന് സമന്താത്കോടിശോ ദൈത്യാഃ സര്വതഃ പ്രത്യയോധയന്
അന്നേരം, അനേകം ദാനവന്മാര് ചുറ്റും നിന്ന്, ജനാര്ദനന് എതിരായി, ആനകളും കുതിരകളും മരിച്ച ശരീരങ്ങള് ആയുധമാക്കി യുദ്ധം ചെയ്തു.
ബഹു കൃത്വാ വപുര്വിഷ്ണുഃ കിംചിച്ഛാന്തഭുജോ ഽഭവത് ഉവാച ച ഗരുത്മന്തം തസ്മിന്സുതുമുലേ രണേ
വിഷ്ണു പല രൂപങ്ങള് എടുത്ത്, ഒരു നിമിഷം കൈകള് ശമിപ്പിച്ച്, ആ ഭയങ്കരമായ യുദ്ധത്തില് ഗരുഡനോടു പറഞ്ഞുവന്നു.
ഗരുത്മന്കച്ചിദശ്രാന്തസ് ത്വമസ്മിന്നപി സാമ്പ്രതമ് യദ്യശ്രാന്തോ ഽസി തദ്യാഹി മഥനസ്യ രഥം പ്രതി
ഗരുഡാ, ഈ യുദ്ധത്തില് ഇനിയും നീ ക്ഷീണിച്ചില്ലേ? ക്ഷീണം ഇല്ലെങ്കില് മഥനന്റെ രഥത്തേക്കു പോവൂ.
ശ്രാന്തോ ഽസ്യഥ മുഹൂര്തം ത്വം രണാദപസൃതോ ഭവ ഇത്യുക്തോ ഗരുഡസ്തേന വിഷ്ണുനാ പ്രഭവിഷ്ണുനാ
ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുകയാണെങ്കില് ഒരു നിമിഷം യുദ്ധത്തില് നിന്ന് പിന്മാറൂ എന്നു മഹാശക്തനായ വിഷ്ണു ഗരുഡനോടു പറഞ്ഞു.
ആസസാദ രണേ ദൈത്യം മഥനം ഘോരദര്ശനമ് ദൈത്യസ്ത്വഭിമുഖം ദൃഷ്ട്വാ ശങ്ഖചക്രഗദാധരമ്
യുദ്ധത്തില് ഗരുഡന് ഭയങ്കരമായ ദാനവനായ മഥനനെ സമീപിച്ചു; ശംഖവും ചക്രവും ഗദയും കൈവശമുള്ള വിഷ്ണുവിനെ കണ്ടു ദാനവന് നേരെ നേരെ നിന്നു.
ജഘാന ഭിന്ദിപാലേന ശിതബാണേന വക്ഷസി തത്പ്രഹാരമചിന്ത്യൈവ വിഷ്ണുസ്തസ്മിന്മഹാഹവേ
അവന് ഭിന്ദിപാലം കൊണ്ട് മൂര്ച്ചയുള്ള ഒരു അമ്പ് വിഷ്ണുവിന്റെ നെഞ്ചില് എറിഞ്ഞു; പക്ഷേ ആ മഹായുദ്ധത്തില് വിഷ്ണു ആ പ്രഹാരം ഒന്നും ആയി കണക്കാക്കിയില്ല.
ജഘാന പഞ്ചഭിര്ബാണൈര് മാര്ജിതൈശ്ച ശിലാശിതൈഃ പുനര്ദശഭിര് ആകൃഷ്ടൈസ് തം തതാഡ സ്തനാന്തരേ
വിഷ്ണു അഞ്ചു കല്ല് മൂര്ച്ചയുള്ള അമ്പുകള് കൊണ്ട് അവനെ ആക്രമിച്ചു, പിന്നെ പത്ത് വലിച്ചെടുത്ത അമ്പുകള് കൂടി അവന്റെ നെഞ്ചില് തട്ടി.