ത്രീണി ലക്ഷാണി ജഘ്നേ സ കിംനരാണാം തരസ്വിനാമ് ജഘ്നേ പിശാചമുഖ്യാനാം സപ്ത ലക്ഷാണി നിര്ഭയഃ
അവൻ മൂന്നു ലക്ഷം വേഗമുള്ള കിന്നരന്മാരെയും, ഭയമില്ലാതെ ഏഴു ലക്ഷം പ്രധാന പിശാചുകളെയും കൊല്ലുകയുണ്ടായി.
ഇതരേഷാമസംഖ്യാതാഃ സുരജാതിനികായിനാമ് ജഘ്നേ സ കോടീഃ സംക്രുദ്ധശ് ചിത്രാസ്ത്രൈരസ്ത്രകോവിദഃ
മറ്റു അനവധി ദൈവിക ജനതകളെയും, കോടിക്കണക്കിന്, ക്രോധത്തിൽ നിറഞ്ഞും അത്ഭുതമായ ആയുധങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചും, അവൻ സംഹരിച്ചു.
ഏവം പരിഭവേ ഭീമേ തദാ ത്വമരസംക്ഷയേ സംക്രുദ്ധാവശ്വിനൌ ദേവൌ ചിത്രാസ്ത്രകവചോജ്ജ്വലൌ
അങ്ങനെ ഭീമനെ അവഹേളിച്ചപ്പോൾ, യുദ്ധത്തിൽ ക്ഷീണിച്ചിരുന്നപ്പോൾ, അത്ഭുതകരമായ ആയുധങ്ങളും കാവചവും ധരിച്ച അശ്വിനീദേവന്മാർ ക്രുദ്ധരായി ജ്വലിച്ചു.
ജഘ്നതുഃ സമരേ ദൈത്യം കൃതാന്താനലസംനിഭമ് തമാസാദ്യ രണേ ഘോരമ് ഏകൈകഃ ഷഷ്ടിഭിഃ ശരൈഃ
അവിടെ അശ്വിനീദേവന്മാർ, മരണാഗ്നിയെപ്പോലെയുള്ള ദാനവനെ യുദ്ധഭൂമിയിൽ നേരിട്ട്, ഓരോരുത്തരും അറുപത് അമ്പുകൾ കൊണ്ട് ആ ഭയങ്കരനെ വെട്ടി പരിക്കേൽപ്പിച്ചു.
ജഘ്നേ മര്മസു തീക്ഷ്ണാഗ്രൈര് അസുരം ഭീമദര്ശനമ് താഭ്യാം ബാണപ്രഹാരൈഃ സ കിംചിദായസ്തചേതനഃ
കൂർത്ത അമ്പുകൾ കൊണ്ട്, ഭയാനകമായ രൂപമുള്ള അസുരന്റെ പ്രധാന അവയവങ്ങളിൽ അശ്വിനീദേവന്മാർ അമ്പുകൾ അയച്ചു; അവരുടെ അമ്പുകളുടെ പ്രഹാരത്തിൽ അവന്റെ ബോധം അല്പം അലയലായി.
ജഗ്രാഹ ചക്രമഷ്ടാരം തൈലധൌതം രണാന്തകമ് തേന ചക്രേണ സോ ഽശ്വിഭ്യാം ചിഛേദ രഥകൂബരമ്
അവൻ എട്ടു അറ്റങ്ങളുള്ള, എണ്ണയിട്ട് തിളപ്പിച്ച, യുദ്ധത്തിൽ ഭയങ്കരമായ ഒരു ചക്രം എടുത്തു; അതു കൊണ്ട് അശ്വിനീദേവന്മാരുടെ രഥത്തിന്റെ യോക്സ് അവൻ വെട്ടി തകർത്തു.
ജഗ്രാഹാഥ ധനുര്ദൈത്യഃ ശരാംശ്ചാശീവിഷോപമാന് വവര്ഷ ഭിഷജോ മൂര്ധ്നി സംഛാദ്യാകാശഗോചരമ്
പിന്നീട് ദാനവൻ തന്റെ വില്ലും പാമ്പുപോലെയുള്ള വിഷമുള്ള അമ്പുകളും എടുത്തു, ആ വൈദ്യദേവന്മാരുടെ തലയിൽ ആകാശത്തിലൂടെ ചലിക്കുന്നവരെ മറയ്ക്കുന്ന പോലെ അമ്പുകൾ മഴപോലെ പെയ്യിച്ചു.
താവപ്യസ്ത്രൈശ്ചിഛിദതുഃ ശിതൈസ്തൈര്ദൈത്യസായകാന് തച്ച കര്മ തയോര്ദൃഷ്ട്വാ വിസ്മിതഃ കോപമാവിശത്
അശ്വിനീദേവന്മാരും鋭മായ ആയുധങ്ങൾ കൊണ്ട് ദാനവന്റെ അമ്പുകൾ വെട്ടി തകർത്തു; അവരുടെ ഈ കൃത്യം കണ്ടു ദാനവൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു, അതിനൊപ്പം ക്രോധവും നിറഞ്ഞു.
മഹതാ സ തു കോപേന സര്വായോമയസാദനമ് ജഗ്രാഹ മുദ്ഗരം ഭീമം കാലദണ്ഡവിഭീഷണമ്
അവൻ വലിയ കോപത്തോടെ മുഴുവൻ ഇരുമ്പുകൊണ്ടുള്ള, ഭയങ്കരമായ, കാലദണ്ഡത്തെപ്പോലെയുള്ള ഒരു വലിയ ഗദ എടുത്തു.
സ തതോ ഭ്രാമ്യ വേഗേന ചിക്ഷേപാശ്വിരഥം പ്രതി തം തു മുദ്ഗരമ് ആയാന്തമ് ആലോക്യാമ്ബരഗോചരമ്
അവൻ അതിനെ വേഗത്തിൽ ചുറ്റി അശ്വിനീദേവന്മാരുടെ രഥത്തേക്കു എറിഞ്ഞു; ആ ഗദ ആകാശത്തിലൂടെ വരുന്നത് അവർ കണ്ടു.
ത്യക്ത്വാ രഥൌ തു തൌ വേഗാദ് ആപ്ലുതൌ തരസാശ്വിനൌ തൌ രഥൌ സ തു നിഷ്പിഷ്യ മുദ്ഗരോ ഽചലസംനിഭഃ
അശ്വിനീദേവന്മാർ വേഗത്തിൽ രഥം ഉപേക്ഷിച്ച് ചാടിപ്പോയി; മലപോലെയുള്ള ആ ഗദ അവരുടെ രഥം തകർത്തു.
ദാരയാമാസ ധരണീം ഹേമജാലപരിഷ്കൃതഃ തസ്യ കര്മാശ്വിനൌ ദൃഷ്ട്വാ ഭിഷജൌ ചിത്രയോധിനൌ
പൊന്നുകൊണ്ടുള്ള അലങ്കാരങ്ങൾ ചുറ്റിയ ഭൂമിയെ ആ ഗദ പിളർത്തി; ദാനവന്റെ ഈ കൃത്യം കണ്ടു, അത്ഭുതകരമായ യുദ്ധശക്തിയുള്ള വൈദ്യദേവന്മാരായ അശ്വിനീദേവന്മാർ
വജ്രാസ്ത്രം തു പ്രകുര്വാതേ ദാനവേന്ദ്രനിവാരണമ് തതോ വജ്രമയം വര്ഷം പ്രാവര്തദ് അതിദാരുണമ്
ദാനവരുടെ രാജാവിനെ തടയാൻ വജ്രാസ്ത്രം ഒരുക്കി; പിന്നെ അതി ഭയങ്കരമായ വജ്രങ്ങളുടെ മഴ ആരംഭിച്ചു.
ഘോരവജ്രപ്രഹാരൈസ്തു ദൈത്യേന്ദ്രഃ സ പരിഷ്കൃതഃ രഥോ ധ്വജോ ധനുശ്ചക്രം കവചം ചാപി കാഞ്ചനമ്
ഭയങ്കരമായ വജ്രപ്രഹാരങ്ങൾ കൊണ്ട്, ദാനവരാജാവിന്റെ രഥം, പതാക, വിൽ, ചക്രം, പൊന്നുകൊണ്ടുള്ള കാവചം എന്നിവ
ക്ഷണേന തിലശോ ജാതം സര്വസൈന്യസ്യ പശ്യതഃ തദ്ദൃഷ്ട്വാ ദുഷ്കരം കര്മ സോ ഽശ്വിഭ്യാം ഭീമവിക്രമഃ
ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് തന്നെ മുഴുവൻ സൈന്യം നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ തുള്ളിച്ചിതറയപ്പെട്ടു; അശ്വിനീദേവന്മാർ ചെയ്ത ഈ ദുർഘടമായ കൃത്യം കണ്ടു, ഭീമശക്തിയുള്ള ആ ദാനവൻ
നാരായണാസ്ത്രം ബലവാന് മുമോച രണമൂര്ധനി വജ്രാസ്ത്രം ശമയാമാസ ദാനവേന്ദ്രോ ഽസ്ത്രതേജസാ
യുദ്ധഭൂമിയിൽ ശക്തനായ ദാനവൻ നാരായണാസ്ത്രം അഴിച്ചു; ആ ആയുധത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ ദാനവരാജാവ് വജ്രാസ്ത്രത്തെ ശമിപ്പിച്ചു.
തസ്മിന്പ്രശാന്തേ വജ്രാസ്ത്രേ കാലനേമിരനന്തരമ് ജീവഗ്രാഹം ഗ്രാഹയിതുമ് അശ്വിനൌ തു പ്രചക്രമേ
വജ്രാസ്ത്രം ശാന്തമായതോടെ, ഉടൻ തന്നെ കാലനെമി അശ്വിനീദേവന്മാരെ ജീവനോടെ പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
താവശ്വിനൌ രണാദ്ഭീതൌ സഹസ്രാക്ഷരഥം പ്രതി പ്രയാതൌ വേപമാനൌ തു പദാ ശസ്ത്രവിവര്ജിതൌ
അശ്വിനീദേവന്മാർ യുദ്ധത്തിൽ ഭയപ്പെട്ട്, ആയുധം ഇല്ലാതെ, നടന്നു നടന്നു വിറയുന്നവരായി ഇന്ദ്രന്റെ രഥത്തേക്കു ഓടി.
തയോരനുഗതോ ദൈത്യഃ കാലനേമിര്മഹാബലഃ പ്രാപ്യേന്ദ്രസ്യ രഥം ക്രൂരോ ദൈത്യാനീകപദാനുഗഃ
അശ്വിനീദേവന്മാരെ പിന്തുടർന്ന് മഹാശക്തിയുള്ള കാലനെമി ദാനവൻ, ദാനവസൈന്യത്തിന്റെ നിരകളുമായി残ഭാവത്തോടെ ഇന്ദ്രന്റെ രഥം എത്തി.
തം ദൃഷ്ട്വാ സര്വഭൂതാനി വിത്രേസുര്വിഹ്വലാനി തു ദൃഷ്ട്വാ ദൈത്യസ്യ തത്ക്രൌര്യം സര്വഭൂതാനി മേനിരേ
അവനെ കണ്ടപ്പോൾ എല്ലാ ജീവികളും ഭയത്തിലും ആശങ്കയിലും ആകി; ദാനവന്റെ ക്രൂരത കണ്ടു എല്ലാ ജീവികളും ഭയഭീതരായി.
പരാജയം മഹേന്ദ്രസ്യ സര്വലോകക്ഷയാവഹമ് ചേലുഃ ശിഖരിണോ മുഖ്യാഃ പേതുരുല്കാ നഭസ്തലാത്
മഹേന്ദ്രന് തോല്വിയും ലോകങ്ങള്ക്കു നാശവും വരുത്തുന്ന പ്രധാന പര്വതശിഖരങ്ങള് ആകാശത്തില്നിന്ന് ഉല്ക്കപോലെ വീണു.
ജഗര്ജുര്ജലദാ ദിക്ഷു ഹ്യ് ഉദ്ഭൂതാശ്ച മഹാര്ണവാഃ താം ഭൂതവികൃതിം ദൃഷ്ട്വാ ഭഗവാന്ഗരുഡധ്വജഃ
എല്ലാ ദിക്കുകളിലും മേഘങ്ങള് ഗംഭീരമായി ഗര്ജിച്ചു, മഹാസമുദ്രങ്ങള് ഉയര്ന്നു; ഈ ഭയങ്കരമായ കലഹം കണ്ടു, ഗരുഡധ്വജനായ ഭഗവാന്—
വ്യബുധ്യതാഹിപര്യങ്കേ യോഗനിദ്രാം വിഹായ തു ലക്ഷ്മീകരയുഗാജസ്രലാലിതാങ്ഘ്രിസരോരുഹഃ
ആനന്തശയ്യയില് യോഗനിദ്രയില് ആയിരുന്നവന് ഉണര്ന്നു, ലക്ഷ്മിയുടെ കൈകള് എപ്പോഴും സ്നേഹത്തോടെ തഴുകുന്ന കമലപാദങ്ങള് കൊണ്ട്.
ശരദമ്ബരനീലാബ്ജകാന്തദേഹഛവിര്വിഭുഃ കൌസ്തുഭോദ്ഭാസിതോരസ്കഃ കാന്തകേയൂരഭാസ്വരഃ
ശരദ്കാലത്തിലെ നീലതാമരപോലെ ദേഹം തിളങ്ങുന്നവന്, കൗസ്തുഭമണിയുടെ പ്രകാശം നെഞ്ചില് വിരിയുന്നവന്, മനോഹരമായ കൈവളകള് അണിഞ്ഞവന്.
വിമൃശ്യ സുരസംക്ഷോഭം വൈനതേയം സമാഹ്വയത് ആഹൂതേ ഽവസ്ഥിതേ തസ്മിന് നാഗാവസ്ഥിതവര്ഷ്മണി
ദേവന്മാരുടെ കലഹം ആലോചിച്ച്, അവന് വൈനതേയനെ വിളിച്ചു; വിളിച്ചപ്പോള് പാമ്പുപോലെയുള്ള രൂപത്തില് ഗരുഡന് അവിടെ സജ്ജനായി നിന്നു.
ദിവ്യനാനാസ്ത്രതീക്ഷ്ണാര്ചിര് ആരുഹ്യാഗാത് സുരാന്സ്വയമ് തത്രാപശ്യത ദേവേന്ദ്രമ് അഭിദ്രുതമഭിപ്ലുതൈഃ
ദിവ്യായുധങ്ങള് തീപോലെ ജ്വലിക്കുന്ന ഗരുഡന് കയറി, സ്വയം ദേവന്മാരുടെ ഇടയിലേക്ക് പോയി; അവിടെ ഇന്ദ്രനെ ശത്രുക്കള് ചുറ്റി ആക്രമിക്കുന്നതു കണ്ടു.
ദാനവേന്ദ്രൈര്നവാമ്ഭോദസച്ഛായൈഃ പൌരുഷോത്കടൈഃ യഥാ ഹി പുരുഷം ഘോരൈര് അഭാഗ്യൈര്വംശശാലിഭിഃ
പുതിയ മഴമേഘംപോലെയുള്ള നിറവും ഭയങ്കരമായ ശക്തിയും ഉള്ള ദാനവാധിപന്മാര്, ദുഷ്ടനും ദാരുണനും ആയ ബന്ധുക്കള് ഒരാളെ ചുറ്റുന്നതുപോലെ ഇന്ദ്രനെ ചുറ്റി ആക്രമിച്ചു.
പരിത്രാണായാശു കൃതം സുക്ഷേത്രേ കര്മ നിര്മലമ് അഥാപശ്യന്ത ദൈതേയാ വിയതി ജ്യോതിര്മണ്ഡലമ്
രക്ഷയ്ക്കായി വിശുദ്ധഭൂമിയില് വേഗത്തില് നിഷ്കളങ്കമായ കര്മങ്ങള് നടത്തി; പിന്നെ ദൈത്യന്മാര് ആകാശത്ത് ഒരു പ്രകാശവലയം കണ്ടു.
സ്ഫുരന്തമുദയാദ്രിസ്ഥം സൂര്യമുഷ്ണത്വിഷാ ഇവ പ്രഭാവം ജ്ഞാതുമിച്ഛന്തോ ദാനവാസ്തസ്യ തേജസഃ
ഉയരുന്ന പര്വതശിഖരത്തില് നിന്ന് സൂര്യന്റെ കനല്പോലുള്ള പ്രകാശം വീശിയപ്പോള്, ആ തേജസ്സിന്റെ ഉറവിടം അറിയാന് ദാനവന്മാര് ആഗ്രഹിച്ചു.
ഗരുത്മന്തമപശ്യന്തഃ കല്പാന്താനലസംനിഭമ് തമാസ്ഥിതം ച മേഘൌഘദ്യുതിമക്ഷയമച്യുതമ്
അവര് കാലാന്ത്യത്തിലെ അഗ്നിപോലുള്ള ഗരുഡനെയും, മേഘസമൂഹംപോലെ തിളങ്ങുന്ന അച്യുതനെയും അവിടെ കണ്ടു.