സാധു സാധ്വിത്യവോചംസ്തേ തത്ര ദൈത്യാഃ സവിസ്മയാഃ സോ ഽഗച്ഛത്പാരിയാത്രസ്യ ഗിരേഃ കന്ദരമുത്തമമ്
അവിടെ ദൈത്യന്മാർ അത്ഭുതത്തോടെ 'നന്നായി പറഞ്ഞു! നന്നായി പറഞ്ഞു!' എന്ന് പറഞ്ഞു. പിന്നെ അവൻ പാരിയാത്രപർവതത്തിലെ ഏറ്റവും നല്ല ഗുഹയിലേക്ക് പോയി.
സര്വര്തുകുസുമാകീര്ണം നാനൌഷധിവിദീപിതമ് നാനാധാതുരസസ്രാവചിത്രം നാനാഗുഹാഗൃഹമ്
ആ ഗുഹയിൽ എല്ലാ കാലാവസ്ഥയിലുമുള്ള പുഷ്പങ്ങൾ അലങ്കരിച്ചിരുന്നു, പലതരം ഔഷധികൾ പ്രകാശം പകർന്നു, വിവിധ ധാതുക്കളെക്കൊണ്ടുള്ള നീരുറവുകളും, പലവിധ ഗുഹകളും വാസസ്ഥലങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഗഹനൈഃ സര്വതോ ഗൂഢം ചിത്രകല്പദ്രുമാശ്രയമ് അനേകാകാരബഹുലം പൃഥക്പക്ഷികുലാകുലമ്
ചുറ്റും കാട്ടുകൊല്ലികളാൽ മറഞ്ഞു, മനോഹരമായ കാമദേനു വൃക്ഷങ്ങൾക്കടിയിൽ, അനേകം രൂപങ്ങളാൽ സമൃദ്ധവും, പലതരം പക്ഷികളുടെ കൂട്ടങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞതുമായിടം.
നാനാപ്രസ്രവണോപേതം നാനാവിധജലാശയമ് പ്രാപ്യ തത്കന്ദരം ദൈത്യശ് ചചാര വിപുലം തപഃ
പലതരം നീരുറവുകളും, വിവിധ ജലാശയങ്ങളും ഉള്ള ആ ഗുഹയിൽ എത്തി, ദൈത്യൻ വലിയ തപസ്സ് നടത്തി.
നിരാഹാരഃ പഞ്ചതപാഃ പത്ത്രഭുഗ്വാരിഭോജനഃ ശതം ശതം സമാനാം തു തപാംസ്യേതാനി സോ ഽകരോത്
അവൻ ഭക്ഷണം കഴിക്കാതെ, അഞ്ചു തപസ്സുകളും അനുഷ്ഠിച്ച്, ഇലയും വെള്ളവും മാത്രം കഴിച്ചു; നൂറുകണക്കിന് വർഷങ്ങൾ ഈ തപസ്സുകൾ ചെയ്തു.
തതഃ സ്വദേഹാദുത്കൃത്യ കര്ഷം കര്ഷം ദിനേ ദിനേ മാംസസ്യാഗ്നൌ ജുഹാവാസൌ തതോ നിര്മാംസതാം ഗതഃ
അതിനുശേഷം, അവൻ തന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ഓരോ ദിവസം ഓരോ കഷണം മാംസം മുറിച്ച് അഗ്നിയിൽ അർപ്പിച്ചു; അതിനാൽ അവൻ മാംസരഹിതനായി.
തസ്മിന്നിര്മാംസതാം യാതേ തപോരാശിത്വമാഗതേ ജജ്വലുഃ സര്വഭൂതാനി തേജസാ തസ്യ സര്വതഃ
അവൻ മാംസരഹിതനായി, വലിയ തപസ്സു സമ്പാദിച്ചപ്പോൾ, അവന്റെ തേജസ്സിൽ എല്ലാ ജീവികളും ദഹിച്ചുപോയ പോലെ തെളിഞ്ഞു.
ഉദ്വിഗ്നാശ്ച സുരാഃ സര്വേ തപസാ തസ്യ ഭീഷിതാഃ ഏതസ്മിന്നന്തരേ ബ്രഹ്മാ പരമം തോഷമാഗതഃ
അവന്റെ തപസ്സിൽ ഭയപ്പെട്ട് എല്ലാ ദേവന്മാരും ഉണർന്നുപോയി; അതിനിടയിൽ ബ്രഹ്മാവ് പരമസന്തോഷം അനുഭവിച്ചു.
താരകസ്യ വരം ദാതും ജഗാമ ത്രിദശാലയാത് പ്രാപ്യ തം ശൈലരാജാനം സ ഗിരേഃ കന്ദരസ്ഥിതമ് ഉവാച താരകം ദേവോ ഗിരാ മധുരയാ യുതഃ
താരകനെ അനുഗ്രഹിക്കാൻ, ബ്രഹ്മാവ് ദേവലോകത്തിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു; പർവതരാജാവിന്റെ ഗുഹയിൽ അവനെ കണ്ടു, ദൈവം മധുരമായ വാക്കുകളിൽ താരകനെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു.
പുത്രാലം തപസാ തേ ഽസ്തു നാസ്ത്യസാധ്യം തവാധുനാ വരം വൃണീഷ്വ രുചിരം യത്തേ മനസി വര്തതേ
മകനേ, നിന്റെ തപസ്സിന് ഇനി മതിയാകട്ടെ; ഇനി നിന്നെക്കായി അസാധ്യമായ ഒന്നുമില്ല. നിന്റെ മനസ്സിൽ എന്താണ് ആഗ്രഹം, അതു തന്നെയായിരിക്കും ഞാൻ നൽകുന്നത്.
ഇത്യുക്തസ്താരകോ ദൈത്യഃ പ്രണമ്യാത്മഭുവം വിഭുമ് ഉവാച പ്രാഞ്ജലിര്ഭൂത്വാ പ്രണതഃ പൃഥുവിക്രമഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, താരകനെന്ന ദൈത്യൻ, സ്വയംജനിച്ച ഭഗവാനെ നമസ്കരിച്ചു, കൈകൂപ്പി വിനയത്തോടെ, ധൈര്യശാലിയായവൻ സംസാരിച്ചു.
ദേവഭൂതമനോവാസ വേത്സി ജന്തുവിചേഷ്ടിതമ് കൃതപ്രതികൃതാകാങ്ക്ഷീ ജിഗീഷുഃ പ്രായശോ ജനഃ
ദേവന്മാരുടെ മനസ്സും എല്ലാ ജീവികളുടെ പ്രവൃത്തിയും നീ അറിയുന്നവനാണ്; ആളുകൾ പ്രതിഫലം അല്ലെങ്കിൽ പ്രതികാരം ആഗ്രഹിച്ച് സാധാരണയായി ജയത്തിനായി ശ്രമിക്കുന്നു.
വയം ച ജാതിധര്മേണ കൃതവൈരാഃ സഹാമരൈഃ തൈശ്ച നിഃശേഷിതാ ദൈത്യാഃ ക്രൂരൈഃ സംത്യജ്യ ധര്മിതാമ് തേഷാമഹം സമുദ്ധര്താ ഭവേയമിതി മേ മതിഃ
ജന്മത്തിലും ധർമ്മത്തിലും ഞങ്ങൾ അമരന്മാരോട് ശത്രുതയുള്ളവരാണ്; ദൈത്യന്മാരെ അവർ നശിപ്പിച്ചു, ധർമ്മം ഉപേക്ഷിച്ച്. അവരെ രക്ഷിക്കുക എന്നതാണ് എന്റെ മനസ്സിലുള്ള തീരുമാനം.
അവധ്യഃ സര്വഭൂതാനാമ് അസ്ത്രാണാം ച മഹൌജസാമ് സ്യാമഹം പരമോ ഹ്യേഷ വരോ മമ ഹൃദി സ്ഥിതഃ
എനിക്ക് എല്ലാ ജീവികളുടെയും ശക്തമായ ആയുധങ്ങളുടെയും ആക്രമണത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷയുണ്ടാകട്ടെ; ഈ പരമോന്നത വരമാണ് എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഉറപ്പുള്ളത്.
ഏതന്മേ ദേഹി ദേവേശ നാന്യോ മേ രോചതേ വരഃ തമുവാച തതോ ദൈത്യം വിരിഞ്ചിഃ സുരനായകഃ
ദേവന്മാരുടെ പ്രഭുവേ, ഈ വരം തന്നേ എനിക്ക് ദയവായി തരിക. മറ്റൊന്നും എനിക്ക് ഇഷ്ടമില്ല. അങ്ങനെ ദാനവനോട് ബ്രഹ്മാവ്, ദേവന്മാരുടെ നേതാവ്, ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ന യുജ്യന്തേ വിനാ മൃത്യും ദേഹിനോ ദൈത്യസത്തമ യതസ്തതോ ഽപി വരയ മൃത്യും യസ്മാന്ന ശങ്കസേ
മരണമില്ലാതെ ശരീരധാരികൾക്ക് ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ല, മഹാദാനവനേ. അതിനാൽ, മരണം ഒഴികെ വേറെ ഒരു വരം ചോദിക്കൂ. മരണം ഭയപ്പെടുന്നില്ലെങ്കിൽ മറ്റൊന്നൊക്കെയെങ്കിലും തിരഞ്ഞെടുക്കൂ.
തതഃ സംചിന്ത്യ ദൈത്യേന്ദ്രഃ ശിശോര്വൈ സപ്തവാസരാത് വവ്രേ മഹാസുരോ മൃത്യുമ് അവലേപേന മോഹിതഃ
അപ്പോൾ ദാനവരാജാവ് കുറെ ചിന്തിച്ച ശേഷം, അഹങ്കാരത്തിൽ അകപ്പെട്ട്, ജനിച്ചശേഷം ഏഴാം ദിവസം മാത്രമേ മരണം വരികയുള്ളു എന്ന തരത്തിൽ ഒരു വരം ചോദിച്ചു.
ബ്രഹ്മാ ചാസ്മൈ വരം ദത്ത്വാ യത്കിംചിന്മനസേപ്സിതമ് ജഗാമ ത്രിദിവം ദേവോ ദൈത്യോ ഽപി സ്വകമാലയമ്
ബ്രഹ്മാവ് അവന്റെ മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിച്ച വരം നൽകി സ്വർഗത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു. ദാനവനും തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി.
ഉത്തീര്ണം തപസസ്തം തു ദൈത്യം ദൈത്യേശ്വരാസ്തഥാ പരിവവ്രുഃ സഹസ്രാക്ഷം ദിവി ദേവഗണാ യഥാ
അവൻ തപസ്സു പൂർത്തിയാക്കിയപ്പോൾ, ദാനവന്മാരുടെ നേതാക്കൾ അവനെ ചുറ്റി കൂടിയിരുന്നതു പോലെ, സ്വർഗത്തിൽ ഇന്ദ്രനെ ദേവതകൾ ചുറ്റുന്നതുപോലെ ആയിരുന്നു.
തസ്മിന്മഹതി രാജ്യസ്ഥേ താരകേ ദൈത്യനന്ദനേ ഋതവോ മൂര്തിമന്തശ്ച സ്വകാലഗുണബൃംഹിതാഃ
ദാനവന്മാരുടെ സന്തോഷമായ താറകൻ വലിയ രാജ്യം ഭരിക്കുമ്പോൾ, കാലങ്ങൾ സ്വരൂപം ധരിച്ചു, തങ്ങളുടെ ഗുണങ്ങളാൽ കൂടുതൽ ഭംഗിയായി അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
അഭവന്കിംകരാസ്തസ്യ ലോകപാലാശ്ച സര്വശഃ കാന്തിര്ദ്യുതിര്ധൃതിര്മേധാ ശ്രീരവേക്ഷ്യ ച ദാനവമ്
ലോകപാലകർ മുഴുവനും അവന്റെ സേവകരായി. സൗന്ദര്യം, തേജസ്, ധൈര്യം, ബുദ്ധി, ഐശ്വര്യം എന്നിവ ദാനവനെ കാത്തുനിന്നു.
പരിവവ്രുര്ഗുണാകീര്ണാ നിശ്ഛിദ്രാഃ സര്വ ഏവ ഹി കാലാഗുരുവിലിപ്താങ്ഗം മഹാമുകുടഭൂഷണമ്
സകല ഗുണങ്ങളാലും അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട് ഒരു ദോഷവും ഇല്ലാതെ, കാളാഗുരുവിന്റെ സുഗന്ധം പുരണ്ട ശരീരവും വലിയ മുകുടം തലയിൽ ധരിച്ചവനുമായിരുന്നു അവൻ.
രുചിരാങ്ഗദനദ്ധാങ്ഗം മഹാസിംഹാസനേ സ്ഥിതമ് വീജയന്ത്യപ്സരഃശ്രേഷ്ഠാ ഭൃശം മുഞ്ചന്തി നൈവ താഃ
അവന്റെ അങ്കങ്ങൾ മനോഹരമായ വലയങ്ങൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. വലിയ സിംഹാസനത്തിൽ ഇരുന്ന്, അപ്പസരസുകളിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠരായവർ അവനെ നിരന്തരം വീശിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ചന്ദ്രാര്കൌ ദീപമാര്ഗേഷു വ്യജനേഷു ച മാരുതഃ കൃതാന്തോ ഽഗ്രേസരസ്തസ്യ ബഭൂവുര്മുനിസത്തമാഃ
ചന്ദ്രനും സൂര്യനും അവന്റെ വഴിയിൽ വിളക്കായി, കാറ്റ് വീശുവാൻ, യമൻ തന്നെ മുന്നിൽ നടന്നു. മഹർഷികളേ, ഇങ്ങനെ അവൻ സഞ്ചരിച്ചു.
ഏവം പ്രയാതി കാലേ തു വിതതേ താരകാസുരഃ ബഭാഷേ സചിവാന്ദൈത്യഃ പ്രഭൂതവരദര്പിതഃ
ഇങ്ങനെ കാലം കടന്നപ്പോൾ, അനേകം വരങ്ങളുടെ അഹങ്കാരത്തിൽ താറകാസുരൻ തന്റെ മന്ത്രിമാരോടു സംസാരിച്ചു.
രാജ്യേന കാരണം കിം മേ ത്വ് അനാക്രമ്യ ത്രിവിഷ്ടപമ് അനിര്യാപ്യ സുരൈര്വൈരം കാ ശാന്തിര്ഹൃദയേ മമ
സ്വർഗം കീഴടക്കാതെ എനിക്ക് ഈ രാജ്യം കൊണ്ട് എന്ത് പ്രയോജനം? ദേവന്മാരെ ജയിച്ച് വൈരം അവസാനിപ്പിക്കാതെ എന്റെ മനസ്സിന് എങ്ങനെ സമാധാനം കിട്ടും?
ഭുഞ്ജതേ ഽദ്യാപി യജ്ഞാംശാന് അമരാ നാക ഏവ ഹി വിഷ്ണുഃ ശ്രിയം ന ജഹതി തിഷ്ഠതേ ച ഗതഭ്രമഃ
ഇന്നും ദേവന്മാർ സ്വർഗത്തിൽ യജ്ഞഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു. വിഷ്ണു ഐശ്വര്യം ഉപേക്ഷിക്കാതെ, ഭ്രമം ഇല്ലാതെ അവിടെ നിലകൊള്ളുന്നു.
സ്വസ്ഥാഭിഃ സ്വര്ഗനാരീഭിഃ പീഡ്യന്തേ ഽമരവല്ലഭാഃ സോത്പലാ മദിരാമോദാ ദിവി ക്രീഡായനേഷു ച
സ്വർഗത്തിലെ സ്ത്രീകൾ, കമലപുഷ്പം കൈയിൽ പിടിച്ച്, മദിരാമദത്തിൽ, ദേവന്മാരുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവരെ അവരുടെ സൗന്ദര്യത്തിൽ കുഴഞ്ഞു കളികളിലും തോട്ടങ്ങളിലും പീഡിപ്പിക്കുന്നു.
ലബ്ധ്വാ ജന്മ ന യഃ കശ്ചിദ് ഘടയേത്പൌരുഷം നരഃ ജന്മ തസ്യ വൃഥാ ഭൂതമ് അജന്മാ തു വിശിഷ്യതേ
ജനനം ലഭിച്ചിട്ടും ധൈര്യം കാണിക്കാത്തവന്റെ ജനനം വ്യർഥമാണ്. അത്തരമൊരു മനുഷ്യനേക്കാൾ ജനിക്കാത്തവൻ തന്നെ ശ്രേഷ്ഠൻ.
മാതാപിതൃഭ്യാം ന കരോതി കാമാന് ബന്ധൂനശോകാന്ന കരോതി യോ വാ കീര്തിം ഹി വാ നാര്ജയതേ ഹിമാഭാം പുമാന്സ ജാതോ ഽപി മൃതോ മതം മേ
തന്റെ അമ്മയുടെയും അച്ഛന്റെയും ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റാത്തവനും, ബന്ധുക്കളുടെ ദുഃഖങ്ങൾ മാറ്റാത്തവനും, ചന്ദ്രനെപ്പോലെ ശുദ്ധമായ കീർത്തി നേടാത്തവനും ജനിച്ചിട്ടും മരിച്ചവനാണ് എന്നതാണ് എന്റെ അഭിപ്രായം.