ഏതച്ഛ്രുത്വാ വചോ ദേവഃ പദ്മഗര്ഭോദ്ഭവസ്തദാ ഉവാച ദൈത്യരാജാനം പ്രസന്നശ്ചതുരാനനഃ
ഇതൊക്കെ കേട്ടു, പദ്മത്തിൽ നിന്ന് ജനിച്ച ദേവൻ, സന്തോഷത്തോടെ, ചതുരമുഖനായ ബ്രഹ്മാവു, ദാനവരാജാവിനോട് പറഞ്ഞു.
അലം തേ തപസാ വത്സ മാ ക്ലേശേ ദുസ്തരേ വിശ പുത്രസ്തേ താരകോ നാമ ഭവിഷ്യതി മഹാബലഃ
മകനേ, ഈ തപസ്സു മതിയാകുന്നു; ഈ ദു:സ്വരമായ കഷ്ടതയിലേക്ക് നീ കടക്കേണ്ട. നിന്റെ മകൻ താറക എന്ന പേരിൽ, മഹാശക്തിയോടെ ജനിക്കും.
ദേവസീമന്തിനീനാം തു ധമ്മില്ലസ്യ വിമോക്ഷണഃ ഇത്യുക്തോ ദൈത്യനാഥസ്തു പ്രണിപത്യ പിതാമഹമ്
ദേവസീമന്തിനികളിൽ ധമ്മില്ലയുടെ മോചനമാണെന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ, ദാനവനാഥൻ ബ്രഹ്മാവിന് മുൻപിൽ നമസ്കരിച്ചു.
ആഗത്യാനന്ദയാമാസ മഹിഷീം ഹര്ഷിതാനനഃ തൌ ദമ്പതീ കൃതാര്ഥൌ തു ജഗ്മതുഃ സ്വാശ്രമം മുദാ
തിരിച്ചെത്തി, അവൻ തന്റെ ഭാര്യമാരെ ആനന്ദിപ്പിച്ചു; മുഖം സന്തോഷത്തിൽ തിളങ്ങി. ആ ദമ്പതികൾ, മനസ്സിലൊരു സന്തോഷത്തോടെ, തങ്ങളുടെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.
വജ്രാങ്ഗേണാഹിതം ഗര്ഭം വരാങ്ഗീ വരവര്ണിനീ പൂര്ണം വര്ഷസഹസ്രം ച ദധാരോദര ഏവ ഹി
വജ്രാംഗൻ വച്ച ഗർഭം, അത്യന്തം സുന്ദരിയായ വരാംഗി, ആയിരം വർഷം മുഴുവൻ തന്റെ ഗർഭത്തിൽ ധരിച്ചു.
തതോ വര്ഷസഹസ്രാന്തേ വരാങ്ഗീ സുഷുവേ സുതമ് ജായമാനേ തു ദൈത്യേന്ദ്രേ തസ്മിംല്ലോകഭയംകരേ
അങ്ങനെ ആയിരം വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, വരാംഗി ഒരു മകനെ പ്രസവിച്ചു. ആ ദാനവേന്ദ്രൻ ജനിച്ചപ്പോൾ, ലോകങ്ങൾ ഭയപ്പെട്ടുപോയി.
ചചാല സകലാ പൃഥ്വീ സമുദ്രാശ്ച ചകമ്പിരേ ചേലുര്മഹീധരാഃ സര്വേ വവുര്വാതാശ്ച ഭീഷണാഃ
സകല ഭൂമിയും വിറച്ചു, സമുദ്രങ്ങൾ ചലിച്ചു, എല്ലാ പർവതങ്ങളും കുലുങ്ങി, ഭയങ്കരമായ കാറ്റുകൾ വീശി.
ജേപുര്ജപ്യം മുനിവരാ നേദുര്വ്യാലമൃഗാ അപി ചന്ദ്രസൂര്യൌ ജഹുഃ കാന്തിം സനീഹാരാ ദിശോ ഽഭവന്
മഹർഷിമാർ ജപങ്ങൾ ഉച്ചരിച്ചു, കാട്ടുമൃഗങ്ങൾ ഉരുളി, ചന്ദ്രനും സൂര്യനും തങ്ങളുടെ പ്രകാശം നഷ്ടപ്പെട്ടു, ദിശകൾ മൂടൽമഞ്ഞായി.
ജാതേ മഹാസുരേ തസ്മിന് സര്വേ ചാപി മഹാസുരാഃ ആജഗ്മുര്ഹൃഷിതാസ്തത്ര തഥാ ചാസുരയോഷിതഃ
ആ മഹാസുരൻ ജനിച്ചപ്പോൾ, എല്ലാ മഹാസുരന്മാരും അവരുടെ സ്ത്രീകളും അവിടെ സന്തോഷത്തോടെ എത്തി.
ജഗുര്ഹര്ഷസമാവിഷ്ടാ നനൃതുശ്ചാസുരാങ്ഗനാഃ തതോ മഹോത്സവോ ജാതോ ദാനവാനാം ദ്വിജോത്തമാഃ
സന്തോഷത്തിൽ നിറഞ്ഞ്, അസുരസ്ത്രീകൾ പാടിയും നൃത്തം ചെയ്തും ആഘോഷിച്ചു. അങ്ങനെ ദാനവന്മാരുടെ ഇടയിൽ വലിയ ഉത്സവം നടന്നു.
വിഷണ്ണമനസോ ദേവാഃ സമഹേന്ദ്രാസ്തദാഭവന് വരാങ്ഗീ സ്വസുതം ദൃഷ്ട്വാ ഹര്ഷേണാപൂരിതാ തദാ
ദേവന്മാരും ഇന്ദ്രനും വിഷാദത്തിൽ ആകുന്നു. വരാംഗി തന്റെ മകനെ കണ്ടപ്പോൾ ഹർഷത്തിൽ നിറഞ്ഞു.
ബഹു മേനേ ന ദേവേന്ദ്രവിജയം തു തദേവ സാ ജാതമാത്രസ്തു ദൈത്യേന്ദ്രസ് താരകശ്ചണ്ഡവിക്രമഃ
അവൾക്ക് ഇന്ദ്രന്റെ വിജയത്തിൽ വലിയ വിലയില്ലായിരുന്നു. പുതുതായി ജനിച്ച ദാനവേന്ദ്രൻ താറകൻ അത്യന്തം വീര്യശാലിയായിരുന്നു.
അഭിഷിക്തോ ഽസുരൈഃ സര്വൈഃ കുജമ്ഭമഹിഷാദിഭിഃ സര്വാസുരമഹാരാജ്യേ പൃഥിവീതുലനക്ഷമൈഃ
കുജംഭൻ, മഹിഷൻ തുടങ്ങിയ എല്ലാ അസുരന്മാരും ചേർന്ന്, ഭൂമിയെ കുലുക്കാൻ കഴിയുന്ന അസുരരാജ്യത്തിന്റെ പരമാധിപതിയായി അവനെ അഭിഷേകം ചെയ്തു.
സ തു പ്രാപ്യ മഹാരാജ്യം താരകോ മുനിസത്തമാഃ ഉവാച ദാനവശ്രേഷ്ഠാന് യുക്തിയുക്തമിദം വചഃ
മഹാരാജ്യം ലഭിച്ച ശേഷം, താറകൻ, മഹർഷിമാരേ, പ്രധാന ദാനവന്മാരോട് യുക്തിയോടെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ശൃണുധ്വമസുരാഃ സര്വേ വാക്യം മമ മഹാബലാഃ ശ്രേയസേ ക്രിയതാം ബുദ്ധിഃ സര്വൈഃ കൃത്യസ്യ സംവിധൌ
എന്റെ വാക്കുകൾ കേൾക്കൂ, മഹാബലശാലികളായ അസുരന്മാരെല്ലാവരും. നമ്മുടെ ക്ഷേമത്തിനും കാര്യങ്ങൾ ശരിയായി നടക്കുന്നതിനും എല്ലാവരും ചേർന്ന് ആലോചിക്കണം.
വംശക്ഷയകരാ ദേവാഃ സര്വേഷാമേവ ദാനവാഃ അസ്മാകം ജാതിധര്മോ വൈ വിരൂഢം വൈരമക്ഷയമ്
ദേവന്മാർ നമ്മുടെ വംശത്തെ നശിപ്പിക്കുന്നവരാണ്; എല്ലാ ദാനവന്മാരും, അവരോടുള്ള ശാശ്വത വൈരം നമ്മുടെ സ്വഭാവമാണ്.
വയമദ്യ ഗമിഷ്യാമഃ സുരാണാം നിഗ്രഹായ തു സ്വബാഹുബലമാശ്രിത്യ സര്വ ഏവ ന സംശയഃ
ഇന്ന് നാം എല്ലാവരും ഒന്നിച്ച്, നമ്മുടെ സ്വന്തം ശക്തിയെ ആശ്രയിച്ച്, ദേവന്മാരെ കീഴടക്കാൻ പോകുന്നു — ഇതിൽ ഒരു സംശയവും ഇല്ല.
കിംതു നാതപസാ യുക്തോ മന്യേ ഽഹം സുരസംഗമമ് അഹമാദൌ കരിഷ്യാമി തതോ ഘോരം ദിതേഃ സുതാഃ
എന്നാൽ, തപസ്സില്ലാതെ ദേവന്മാരെ നേരിടുന്നത് ശരിയല്ലെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു. ആദ്യം ഞാൻ തപസ്സ് ചെയ്യാം, പിന്നെ ദിതിയുടെ മക്കൾ ഭയങ്കരമായ യുദ്ധം നടത്തും.
തതഃ സുരാന്വിജേഷ്യാമോ ഭോക്ഷ്യാമോ ഽഥ ജഗത്ത്രയമ് സ്ഥിരോപായോ ഹി പുരുഷഃ സ്ഥിരശ്രീരപി ജായതേ
അതിനുശേഷം, നാം ദേവന്മാരെ ജയിച്ച് മൂന്നു ലോകങ്ങളും ആസ്വദിക്കും. സ്ഥിരമായ മനസ്സുള്ളവനാണ് സ്ഥിരമായ ഐശ്വര്യം നേടുന്നത്.
രക്ഷിതും നൈവ ശക്നോതി ചപലശ്ചപലാഃ ശ്രിയഃ തച്ഛ്രുത്വാ ദാനവാഃ സര്വേ വാക്യം തസ്യാസുരസ്യ തു
ചഞ്ചലനായവൻക്ക് സംരക്ഷിക്കാൻ കഴിയില്ല, ഐശ്വര്യവും സ്ഥിരമല്ല. ഇതു കേട്ടപ്പോൾ എല്ലാ ദാനവരും ആ അസുരന്റെ വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധിച്ചു.
സാധു സാധ്വിത്യവോചംസ്തേ തത്ര ദൈത്യാഃ സവിസ്മയാഃ സോ ഽഗച്ഛത്പാരിയാത്രസ്യ ഗിരേഃ കന്ദരമുത്തമമ്
അവിടെ ദൈത്യന്മാർ അത്ഭുതത്തോടെ 'നന്നായി പറഞ്ഞു! നന്നായി പറഞ്ഞു!' എന്ന് പറഞ്ഞു. പിന്നെ അവൻ പാരിയാത്രപർവതത്തിലെ ഏറ്റവും നല്ല ഗുഹയിലേക്ക് പോയി.
സര്വര്തുകുസുമാകീര്ണം നാനൌഷധിവിദീപിതമ് നാനാധാതുരസസ്രാവചിത്രം നാനാഗുഹാഗൃഹമ്
ആ ഗുഹയിൽ എല്ലാ കാലാവസ്ഥയിലുമുള്ള പുഷ്പങ്ങൾ അലങ്കരിച്ചിരുന്നു, പലതരം ഔഷധികൾ പ്രകാശം പകർന്നു, വിവിധ ധാതുക്കളെക്കൊണ്ടുള്ള നീരുറവുകളും, പലവിധ ഗുഹകളും വാസസ്ഥലങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഗഹനൈഃ സര്വതോ ഗൂഢം ചിത്രകല്പദ്രുമാശ്രയമ് അനേകാകാരബഹുലം പൃഥക്പക്ഷികുലാകുലമ്
ചുറ്റും കാട്ടുകൊല്ലികളാൽ മറഞ്ഞു, മനോഹരമായ കാമദേനു വൃക്ഷങ്ങൾക്കടിയിൽ, അനേകം രൂപങ്ങളാൽ സമൃദ്ധവും, പലതരം പക്ഷികളുടെ കൂട്ടങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞതുമായിടം.
നാനാപ്രസ്രവണോപേതം നാനാവിധജലാശയമ് പ്രാപ്യ തത്കന്ദരം ദൈത്യശ് ചചാര വിപുലം തപഃ
പലതരം നീരുറവുകളും, വിവിധ ജലാശയങ്ങളും ഉള്ള ആ ഗുഹയിൽ എത്തി, ദൈത്യൻ വലിയ തപസ്സ് നടത്തി.
നിരാഹാരഃ പഞ്ചതപാഃ പത്ത്രഭുഗ്വാരിഭോജനഃ ശതം ശതം സമാനാം തു തപാംസ്യേതാനി സോ ഽകരോത്
അവൻ ഭക്ഷണം കഴിക്കാതെ, അഞ്ചു തപസ്സുകളും അനുഷ്ഠിച്ച്, ഇലയും വെള്ളവും മാത്രം കഴിച്ചു; നൂറുകണക്കിന് വർഷങ്ങൾ ഈ തപസ്സുകൾ ചെയ്തു.
തതഃ സ്വദേഹാദുത്കൃത്യ കര്ഷം കര്ഷം ദിനേ ദിനേ മാംസസ്യാഗ്നൌ ജുഹാവാസൌ തതോ നിര്മാംസതാം ഗതഃ
അതിനുശേഷം, അവൻ തന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ഓരോ ദിവസം ഓരോ കഷണം മാംസം മുറിച്ച് അഗ്നിയിൽ അർപ്പിച്ചു; അതിനാൽ അവൻ മാംസരഹിതനായി.
തസ്മിന്നിര്മാംസതാം യാതേ തപോരാശിത്വമാഗതേ ജജ്വലുഃ സര്വഭൂതാനി തേജസാ തസ്യ സര്വതഃ
അവൻ മാംസരഹിതനായി, വലിയ തപസ്സു സമ്പാദിച്ചപ്പോൾ, അവന്റെ തേജസ്സിൽ എല്ലാ ജീവികളും ദഹിച്ചുപോയ പോലെ തെളിഞ്ഞു.
ഉദ്വിഗ്നാശ്ച സുരാഃ സര്വേ തപസാ തസ്യ ഭീഷിതാഃ ഏതസ്മിന്നന്തരേ ബ്രഹ്മാ പരമം തോഷമാഗതഃ
അവന്റെ തപസ്സിൽ ഭയപ്പെട്ട് എല്ലാ ദേവന്മാരും ഉണർന്നുപോയി; അതിനിടയിൽ ബ്രഹ്മാവ് പരമസന്തോഷം അനുഭവിച്ചു.
താരകസ്യ വരം ദാതും ജഗാമ ത്രിദശാലയാത് പ്രാപ്യ തം ശൈലരാജാനം സ ഗിരേഃ കന്ദരസ്ഥിതമ് ഉവാച താരകം ദേവോ ഗിരാ മധുരയാ യുതഃ
താരകനെ അനുഗ്രഹിക്കാൻ, ബ്രഹ്മാവ് ദേവലോകത്തിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു; പർവതരാജാവിന്റെ ഗുഹയിൽ അവനെ കണ്ടു, ദൈവം മധുരമായ വാക്കുകളിൽ താരകനെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു.
പുത്രാലം തപസാ തേ ഽസ്തു നാസ്ത്യസാധ്യം തവാധുനാ വരം വൃണീഷ്വ രുചിരം യത്തേ മനസി വര്തതേ
മകനേ, നിന്റെ തപസ്സിന് ഇനി മതിയാകട്ടെ; ഇനി നിന്നെക്കായി അസാധ്യമായ ഒന്നുമില്ല. നിന്റെ മനസ്സിൽ എന്താണ് ആഗ്രഹം, അതു തന്നെയായിരിക്കും ഞാൻ നൽകുന്നത്.