കിമര്ഥം പുത്രം ഭൂയസ്ത്വം നിയമം ക്രൂരമിച്ഛസി ആഹാരാഭിമുഖോ ദൈത്യ തന്നോ ബ്രൂഹി മഹാവ്രത
എന്തിനാണ് നീ വീണ്ടും ഇങ്ങനെ കഠിനമായ വ്രതം ആഗ്രഹിക്കുന്നത്, മകനേ? ദൈത്യാ, ഭക്ഷണം തേടുന്നവനേ, മഹാവ്രതനേ, ഞങ്ങൾക്ക് പറയൂ.
യാവദബ്ദസഹസ്രേണ നിരാഹാരസ്യ യത്ഫലമ് ക്ഷണേനൈകേന തല്ലഭ്യം ത്യക്ത്വാഹാരമുപസ്ഥിതമ്
ആയിരം വർഷം ഉപവാസം പാലിച്ചാൽ കിട്ടുന്ന ഫലം, ഒരൊറ്റ നിമിഷത്തിൽ ഭക്ഷണം ഉപേക്ഷിച്ചാൽ ലഭിക്കും.
ത്യാഗോ ഹ്യപ്രാപ്തകാമാനാം കാമേഭ്യോ ന തഥാ ഗുരുഃ യഥാ പ്രാപ്തം പരിത്യജ്യ കാമം കമലലോചന
നേടാത്ത ആഗ്രഹങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കുന്നത് അത്ര വലിയതല്ല, കമലനയനനേ, നേടിയ ആഗ്രഹം ഉപേക്ഷിക്കുന്നത് അതിനേക്കാൾ വലിയതാണ്.
ശ്രുത്വൈതദ്ബ്രഹ്മണോ വാക്യം ദൈത്യഃ പ്രാഞ്ജലിരബ്രവീത് ചിന്തയംസ്തപസാ യുക്തോ ഹൃദി ബ്രഹ്മമുഖേരിതമ്
ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട ദൈത്യൻ, കയ്യുകൾ കൂട്ടി, തപസ്സിൽ മനസ്സു നിമഗ്നനായി, ബ്രഹ്മാവിന്റെ വാക്കുകൾ ആലോചിച്ച് പറഞ്ഞു.
ഉത്ഥിതേന മയാ ദൃഷ്ടാ സമാധാനാത്ത്വദാജ്ഞയാ മഹിഷീ ഭീഷിതാ ദീനാ രുദതീ ശാഖിനസ്തലേ
നിന്റെ കല്പനപ്രകാരം സമാധിയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ, ഞാൻ എന്റെ രാജ്ഞിയെ, ഭയപ്പെട്ടും ദു:ഖിതയുമായി, ഒരു മരത്തിന്റെ കീഴിൽ കരയുന്നതായി കണ്ടു.
സാ മയോക്താ തു തന്വങ്ഗീ ദൂയമാനേന ചേതസാ കിമേവം വര്തസേ ഭീരു വദ ത്വം കിം ചികീര്ഷസി
ഞാൻ അവളോട് പറഞ്ഞു, സുന്ദരിയായവളേ, എന്റെ മനസ്സ് വേദനയോടെ: 'നീ എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ ഇരിക്കുന്നത്, ഭയക്കരിയായേ? പറയൂ, നീ എന്താണ് ചെയ്യാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്?'
ഇത്യുക്താ സാ മയാ ദേവ പ്രോവാച സ്ഖലിതാക്ഷരമ് വാക്യം ചോവാച തന്വങ്ഗീ ഭീതാ സാ ഹേതുസംഹിതമ്
അങ്ങനെ ഞാൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ, ദേവനേ, അവൾ അക്ഷരങ്ങൾ തളർന്നുകൊണ്ട് മറുപടി പറഞ്ഞു; ഭയപ്പെട്ട ആ സുന്ദരിയായവൾ കാരണം ചേർത്ത വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
ത്രാസിതാസ്മ്യപവിദ്ധാസ്മി കര്ഷിതാ പീഡിതാസ്മി ച രൌദ്രേണ ദേവരാജേന നഷ്ടനാഥേവ ഭൂരിശഃ
ഞാൻ ഭയപ്പെടുത്തി തള്ളിക്കളയപ്പെട്ടും പീഡിപ്പിക്കപ്പെട്ടും ദുരിതം അനുഭവിച്ചുമാണ് ഇരിക്കുന്നത്, ക്രൂരനായ ദേവരാജാവാൽ, രക്ഷകനില്ലാത്തവളെപ്പോലെ, വീണ്ടും വീണ്ടും.
ദുഃഖസ്യാന്തമപശ്യന്തീ പ്രാണാംസ്ത്യക്തും വ്യവസ്ഥിതാ പുത്രം മേ താരകം ദേഹി ഹ്യ് അസ്മാദ്ദുഃഖമഹാര്ണവാത്
എന്റെ ദു:ഖത്തിന് ഒരു അവസാനം കാണാനാവാതെ, ഞാൻ ജീവൻ ഉപേക്ഷിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഈ വലിയ ദു:ഖസമുദ്രത്തിൽ നിന്ന് എന്നെ രക്ഷിക്കാൻ താറക എന്നൊരു മകനെ ദയവായി എനിക്കു നൽകണേ.
ഏവമുക്തസ്തു സംക്ഷുബ്ധസ് തസ്യാഃ പുത്രാര്ഥമുദ്യതഃ തപോ ഘോരം കരിഷ്യാമി ജയായ ത്രിദിവൌകസാമ്
അവളിങ്ങനെയെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ, അവൻ ഉണർന്നു. മകനുവേണ്ടി, സ്വർഗ്ഗവാസികൾക്ക് മേൽ ജയിക്കാൻ ഭയങ്കരമായ തപസ്സു ചെയ്യാൻ തീരുമാനിച്ചു.
ഏതച്ഛ്രുത്വാ വചോ ദേവഃ പദ്മഗര്ഭോദ്ഭവസ്തദാ ഉവാച ദൈത്യരാജാനം പ്രസന്നശ്ചതുരാനനഃ
ഇതൊക്കെ കേട്ടു, പദ്മത്തിൽ നിന്ന് ജനിച്ച ദേവൻ, സന്തോഷത്തോടെ, ചതുരമുഖനായ ബ്രഹ്മാവു, ദാനവരാജാവിനോട് പറഞ്ഞു.
അലം തേ തപസാ വത്സ മാ ക്ലേശേ ദുസ്തരേ വിശ പുത്രസ്തേ താരകോ നാമ ഭവിഷ്യതി മഹാബലഃ
മകനേ, ഈ തപസ്സു മതിയാകുന്നു; ഈ ദു:സ്വരമായ കഷ്ടതയിലേക്ക് നീ കടക്കേണ്ട. നിന്റെ മകൻ താറക എന്ന പേരിൽ, മഹാശക്തിയോടെ ജനിക്കും.
ദേവസീമന്തിനീനാം തു ധമ്മില്ലസ്യ വിമോക്ഷണഃ ഇത്യുക്തോ ദൈത്യനാഥസ്തു പ്രണിപത്യ പിതാമഹമ്
ദേവസീമന്തിനികളിൽ ധമ്മില്ലയുടെ മോചനമാണെന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ, ദാനവനാഥൻ ബ്രഹ്മാവിന് മുൻപിൽ നമസ്കരിച്ചു.
ആഗത്യാനന്ദയാമാസ മഹിഷീം ഹര്ഷിതാനനഃ തൌ ദമ്പതീ കൃതാര്ഥൌ തു ജഗ്മതുഃ സ്വാശ്രമം മുദാ
തിരിച്ചെത്തി, അവൻ തന്റെ ഭാര്യമാരെ ആനന്ദിപ്പിച്ചു; മുഖം സന്തോഷത്തിൽ തിളങ്ങി. ആ ദമ്പതികൾ, മനസ്സിലൊരു സന്തോഷത്തോടെ, തങ്ങളുടെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.
വജ്രാങ്ഗേണാഹിതം ഗര്ഭം വരാങ്ഗീ വരവര്ണിനീ പൂര്ണം വര്ഷസഹസ്രം ച ദധാരോദര ഏവ ഹി
വജ്രാംഗൻ വച്ച ഗർഭം, അത്യന്തം സുന്ദരിയായ വരാംഗി, ആയിരം വർഷം മുഴുവൻ തന്റെ ഗർഭത്തിൽ ധരിച്ചു.
തതോ വര്ഷസഹസ്രാന്തേ വരാങ്ഗീ സുഷുവേ സുതമ് ജായമാനേ തു ദൈത്യേന്ദ്രേ തസ്മിംല്ലോകഭയംകരേ
അങ്ങനെ ആയിരം വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, വരാംഗി ഒരു മകനെ പ്രസവിച്ചു. ആ ദാനവേന്ദ്രൻ ജനിച്ചപ്പോൾ, ലോകങ്ങൾ ഭയപ്പെട്ടുപോയി.
ചചാല സകലാ പൃഥ്വീ സമുദ്രാശ്ച ചകമ്പിരേ ചേലുര്മഹീധരാഃ സര്വേ വവുര്വാതാശ്ച ഭീഷണാഃ
സകല ഭൂമിയും വിറച്ചു, സമുദ്രങ്ങൾ ചലിച്ചു, എല്ലാ പർവതങ്ങളും കുലുങ്ങി, ഭയങ്കരമായ കാറ്റുകൾ വീശി.
ജേപുര്ജപ്യം മുനിവരാ നേദുര്വ്യാലമൃഗാ അപി ചന്ദ്രസൂര്യൌ ജഹുഃ കാന്തിം സനീഹാരാ ദിശോ ഽഭവന്
മഹർഷിമാർ ജപങ്ങൾ ഉച്ചരിച്ചു, കാട്ടുമൃഗങ്ങൾ ഉരുളി, ചന്ദ്രനും സൂര്യനും തങ്ങളുടെ പ്രകാശം നഷ്ടപ്പെട്ടു, ദിശകൾ മൂടൽമഞ്ഞായി.
ജാതേ മഹാസുരേ തസ്മിന് സര്വേ ചാപി മഹാസുരാഃ ആജഗ്മുര്ഹൃഷിതാസ്തത്ര തഥാ ചാസുരയോഷിതഃ
ആ മഹാസുരൻ ജനിച്ചപ്പോൾ, എല്ലാ മഹാസുരന്മാരും അവരുടെ സ്ത്രീകളും അവിടെ സന്തോഷത്തോടെ എത്തി.
ജഗുര്ഹര്ഷസമാവിഷ്ടാ നനൃതുശ്ചാസുരാങ്ഗനാഃ തതോ മഹോത്സവോ ജാതോ ദാനവാനാം ദ്വിജോത്തമാഃ
സന്തോഷത്തിൽ നിറഞ്ഞ്, അസുരസ്ത്രീകൾ പാടിയും നൃത്തം ചെയ്തും ആഘോഷിച്ചു. അങ്ങനെ ദാനവന്മാരുടെ ഇടയിൽ വലിയ ഉത്സവം നടന്നു.
വിഷണ്ണമനസോ ദേവാഃ സമഹേന്ദ്രാസ്തദാഭവന് വരാങ്ഗീ സ്വസുതം ദൃഷ്ട്വാ ഹര്ഷേണാപൂരിതാ തദാ
ദേവന്മാരും ഇന്ദ്രനും വിഷാദത്തിൽ ആകുന്നു. വരാംഗി തന്റെ മകനെ കണ്ടപ്പോൾ ഹർഷത്തിൽ നിറഞ്ഞു.
ബഹു മേനേ ന ദേവേന്ദ്രവിജയം തു തദേവ സാ ജാതമാത്രസ്തു ദൈത്യേന്ദ്രസ് താരകശ്ചണ്ഡവിക്രമഃ
അവൾക്ക് ഇന്ദ്രന്റെ വിജയത്തിൽ വലിയ വിലയില്ലായിരുന്നു. പുതുതായി ജനിച്ച ദാനവേന്ദ്രൻ താറകൻ അത്യന്തം വീര്യശാലിയായിരുന്നു.
അഭിഷിക്തോ ഽസുരൈഃ സര്വൈഃ കുജമ്ഭമഹിഷാദിഭിഃ സര്വാസുരമഹാരാജ്യേ പൃഥിവീതുലനക്ഷമൈഃ
കുജംഭൻ, മഹിഷൻ തുടങ്ങിയ എല്ലാ അസുരന്മാരും ചേർന്ന്, ഭൂമിയെ കുലുക്കാൻ കഴിയുന്ന അസുരരാജ്യത്തിന്റെ പരമാധിപതിയായി അവനെ അഭിഷേകം ചെയ്തു.
സ തു പ്രാപ്യ മഹാരാജ്യം താരകോ മുനിസത്തമാഃ ഉവാച ദാനവശ്രേഷ്ഠാന് യുക്തിയുക്തമിദം വചഃ
മഹാരാജ്യം ലഭിച്ച ശേഷം, താറകൻ, മഹർഷിമാരേ, പ്രധാന ദാനവന്മാരോട് യുക്തിയോടെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ശൃണുധ്വമസുരാഃ സര്വേ വാക്യം മമ മഹാബലാഃ ശ്രേയസേ ക്രിയതാം ബുദ്ധിഃ സര്വൈഃ കൃത്യസ്യ സംവിധൌ
എന്റെ വാക്കുകൾ കേൾക്കൂ, മഹാബലശാലികളായ അസുരന്മാരെല്ലാവരും. നമ്മുടെ ക്ഷേമത്തിനും കാര്യങ്ങൾ ശരിയായി നടക്കുന്നതിനും എല്ലാവരും ചേർന്ന് ആലോചിക്കണം.
വംശക്ഷയകരാ ദേവാഃ സര്വേഷാമേവ ദാനവാഃ അസ്മാകം ജാതിധര്മോ വൈ വിരൂഢം വൈരമക്ഷയമ്
ദേവന്മാർ നമ്മുടെ വംശത്തെ നശിപ്പിക്കുന്നവരാണ്; എല്ലാ ദാനവന്മാരും, അവരോടുള്ള ശാശ്വത വൈരം നമ്മുടെ സ്വഭാവമാണ്.
വയമദ്യ ഗമിഷ്യാമഃ സുരാണാം നിഗ്രഹായ തു സ്വബാഹുബലമാശ്രിത്യ സര്വ ഏവ ന സംശയഃ
ഇന്ന് നാം എല്ലാവരും ഒന്നിച്ച്, നമ്മുടെ സ്വന്തം ശക്തിയെ ആശ്രയിച്ച്, ദേവന്മാരെ കീഴടക്കാൻ പോകുന്നു — ഇതിൽ ഒരു സംശയവും ഇല്ല.
കിംതു നാതപസാ യുക്തോ മന്യേ ഽഹം സുരസംഗമമ് അഹമാദൌ കരിഷ്യാമി തതോ ഘോരം ദിതേഃ സുതാഃ
എന്നാൽ, തപസ്സില്ലാതെ ദേവന്മാരെ നേരിടുന്നത് ശരിയല്ലെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു. ആദ്യം ഞാൻ തപസ്സ് ചെയ്യാം, പിന്നെ ദിതിയുടെ മക്കൾ ഭയങ്കരമായ യുദ്ധം നടത്തും.
തതഃ സുരാന്വിജേഷ്യാമോ ഭോക്ഷ്യാമോ ഽഥ ജഗത്ത്രയമ് സ്ഥിരോപായോ ഹി പുരുഷഃ സ്ഥിരശ്രീരപി ജായതേ
അതിനുശേഷം, നാം ദേവന്മാരെ ജയിച്ച് മൂന്നു ലോകങ്ങളും ആസ്വദിക്കും. സ്ഥിരമായ മനസ്സുള്ളവനാണ് സ്ഥിരമായ ഐശ്വര്യം നേടുന്നത്.
രക്ഷിതും നൈവ ശക്നോതി ചപലശ്ചപലാഃ ശ്രിയഃ തച്ഛ്രുത്വാ ദാനവാഃ സര്വേ വാക്യം തസ്യാസുരസ്യ തു
ചഞ്ചലനായവൻക്ക് സംരക്ഷിക്കാൻ കഴിയില്ല, ഐശ്വര്യവും സ്ഥിരമല്ല. ഇതു കേട്ടപ്പോൾ എല്ലാ ദാനവരും ആ അസുരന്റെ വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധിച്ചു.