തേഷാം വിപര്യയോത്പന്നാ ഭവന്തി ദ്വാപരേ പുനഃ അദൃഷ്ടിര്മരണം ചൈവ തഥൈവ വ്യാധ്യുപദ്രവാഃ
അവയുടെ കലാപം മൂലം ദ്വാപരയുഗത്തിൽ വീണ്ടും കാഴ്ചക്കുറവ്, മരണവും, രോഗങ്ങളും ദുരിതങ്ങളും ഉണ്ടാകുന്നു.
വാങ്മനഃകര്മഭിര്ദുഃഖൈര് നിര്വേദോ ജായതേ തതഃ നിര്വേദാജ്ജായതേ തേഷാം ദുഃഖമോക്ഷവിചാരണാ
വാക്ക്, മനസ്, പ്രവർത്തി എന്നിവയിലൂടെ അനുഭവിക്കുന്ന ദുഃഖങ്ങളിൽ നിന്ന് നിരാശ ജനിക്കുന്നു. ആ നിരാശയിൽ നിന്ന് അവർക്കിടയിൽ ദുഃഖത്തിൽ നിന്ന് മോചനം അന്വേഷിക്കാനുള്ള ചിന്ത ഉദയിക്കുന്നു.
വിചാരണായാം വൈരാഗ്യം വൈരാഗ്യാദ്ദോഷദര്ശനമ് ദോഷാണാം ദര്ശനാച്ചൈവ ജ്ഞാനോത്പത്തിസ്തു ജായതേ
ആ അന്വേഷണത്തിൽ വൈരാഗ്യം ജനിക്കുന്നു. വൈരാഗ്യത്തിൽ നിന്ന് ദോഷങ്ങൾ കാണാൻ കഴിയും. ദോഷങ്ങൾ കാണുന്നതിലൂടെ ജ്ഞാനം ഉദയിക്കുന്നു.
തേഷാം മേധാവിനാം പൂര്വം മര്ത്യേ സ്വായമ്ഭുവേ ഽന്തരേ ഉത്പസ്യന്തീഹ ശാസ്ത്രാണാം ദ്വാപരേ പരിപന്ഥിനഃ
അവരിൽ ബുദ്ധിമാന്മാർക്ക്, ഭൂമിയിലെ ആദ്യ സ്വായംഭുവയുഗത്തിൽ, ദ്വാപരയുഗത്തിൽ ശാസ്ത്രങ്ങൾക്ക് തടസ്സങ്ങൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
ആയുര്വേദവികല്പാശ്ച അങ്ഗാനാം ജ്യോതിഷസ്യ ച അര്ഥശാസ്ത്രവികല്പാശ്ച ഹേതുശാസ്ത്രവികല്പനമ്
ആയുര്വേദത്തിന്റെ, അങ്ങങ്ങളുടെ, ജ്യോതിഷത്തിന്റെ, അർത്ഥശാസ്ത്രത്തിന്റെ വ്യത്യാസങ്ങളും, കാരണം അന്വേഷിക്കുന്ന ശാസ്ത്രത്തിന്റെ വ്യത്യാസങ്ങളും ഉണ്ട്.
പ്രക്രിയാ കല്പസൂത്രാണാം ഭാഷ്യവിദ്യാവികല്പനമ് സ്മൃതിശാസ്ത്രപ്രഭേദാശ്ച പ്രസ്ഥാനാനി പൃഥക് പൃഥക്
കല്പസൂത്രങ്ങളുടെ രീതികളും, വ്യാഖ്യാനശാസ്ത്രത്തിന്റെ വ്യത്യാസങ്ങളും, സ്മൃതിശാസ്ത്രങ്ങളുടെ വിഭജനം, വേറേ വേറേ ശാഖകളും ഉണ്ട്.
ദ്വാപരേഷ്വഭിവര്തന്തേ മതിഭേദാസ്തഥാ നൃണാമ് മനസാ കര്മണാ വാചാ കൃച്ഛ്രാദ്വാര്ത്താ പ്രസിധ്യതി
ദ്വാപരയുഗങ്ങളിൽ മനുഷ്യർക്കിടയിൽ കാഴ്ചപ്പാടുകളുടെ വ്യത്യാസങ്ങളും ഉണ്ടാകുന്നു. മനസ്സ്, പ്രവർത്തി, വാക്ക് എന്നിവയിലൂടെ ഉപജീവനം പ്രയാസത്തോടെ നേടപ്പെടുന്നു.
ദ്വാപരേ സര്വഭൂതാനാം കാലഃ ക്ലേശപരഃ സ്മൃതഃ ലോഭോ ഽധൃതിര്വണിഗ്യുദ്ധം തത്ത്വാനാമവിനിശ്ചയഃ
ദ്വാപരയുഗത്തിൽ എല്ലാ ജീവികൾക്കും കാലം കഷ്ടതകളാൽ നിറഞ്ഞതാണെന്ന് പറയുന്നു. ലോഭം, അസ്ഥിരത, വ്യാപാരം, യുദ്ധം, സത്യങ്ങളുടെ അനിശ്ചിതത്വം എന്നിവ പ്രബലമാണ്.
വേദശാസ്ത്രപ്രണയനം ധര്മാണാം സംകരസ്തഥാ വര്ണാശ്രമപരിധ്വംസഃ കാമദ്വേഷൌ തഥൈവ ച
വേദശാസ്ത്രങ്ങളുടെ രചന, ധർമ്മങ്ങളുടെ കലാപം, വർണാശ്രമങ്ങളുടെ നാശം, ആഗ്രഹവും ദ്വേഷവും എന്നിവ ഉണ്ടാകുന്നു.
പൂര്ണേ വര്ഷസഹസ്രേ ദ്വേ പരമായുസ്തദാ നൃണാമ് നിഃശേഷേ ദ്വാപരേ തസ്മിംസ് തസ്യ സംധ്യാ തു പാദതഃ
രണ്ടായിരം വർഷം പൂർത്തിയായാൽ, അതാണ് മനുഷ്യർക്കുള്ള പരമായുസ്സ്. ആ ദ്വാപരയുഗം അവസാനിക്കുമ്പോൾ, അതിന്റെ സംധ്യ നാലാം ഭാഗത്തിൽ തുടങ്ങുന്നു.
ഗുണഹീനാസ്തു തിഷ്ഠന്തി ധര്മസ്യ ദ്വാപരസ്യ തു തഥൈവ സംധ്യാ പാദേന അംശസ്തസ്യാം പ്രതിഷ്ഠിതഃ
സദ്ഗുണങ്ങൾ ഇല്ലാത്തവർ അവിടെ തുടരുന്നു. ദ്വാപരയുഗത്തിന്റെ സംധ്യാസമയത്തും, ധർമ്മത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം മാത്രം അവിടെ നിലനിൽക്കുന്നു.
ദ്വാപരസ്യ തു പര്യായേ പുഷ്യസ്യ ച നിബോധത ദ്വാപരസ്യാംശശേഷേ തു പ്രതിപത്തിഃ കലേരഥ
ദ്വാപരവും പുഷ്യവും മാറുന്ന കാലത്തെ കുറിച്ച് കേൾക്കൂ. ദ്വാപരയുഗത്തിൽ ഒരു ചെറിയ ഭാഗം മാത്രം ശേഷിക്കുമ്പോൾ, കലിയുഗം ആരംഭിക്കുന്നു.
ഹിംസാ സ്തേയാനൃതം മായാ ദമ്ഭശ്ചൈവ തപസ്വിനാമ് ഏതേ സ്വഭാവാഃ പുഷ്യസ്യ സാധയന്തി ച താഃ പ്രജാഃ
പുഷ്യയുഗത്തിൽ ഹിംസ, മോഷണം, കള്ളം, വഞ്ചന, തപസ്സുകാരിൽ കപടത്വം എന്നിവയാണ് സ്വഭാവം. ജനങ്ങൾ ഈ ദോഷങ്ങൾ ചെയ്യുന്നു.
ഏഷ ധര്മഃ സ്മൃതഃ കൃത്സ്നോ ധര്മശ്ച പരിഹീയതേ മനസാ കര്മണാ വാചാ വാര്ത്താഃ സിധ്യന്തി വാ ന വാ
ഇതാണ് മുഴുവൻ ധർമ്മം എന്ന് പറയപ്പെടുന്നത്. എന്നാൽ മനസ്സിലും, പ്രവർത്തിയിലും, വാക്കിലും ധർമ്മം കുറയുന്നു. ഇടപാടുകൾ വിജയിക്കാമോ ഇല്ലയോ എന്നത് ഉറപ്പില്ല.
കലിഃ പ്രമാരകോ രോഗഃ സതതം ചാപി ക്ഷുദ്ഭയമ് അനാവൃഷ്ടിഭയം ചൈവ ദേശാനാം ച വിപര്യയഃ
കലിയിൽ നാശം വരുത്തുന്നവൻ ആണ്. രോഗം എപ്പോഴും ഉണ്ടാകും. വിശപ്പിനും, വരൾച്ചയ്ക്കും, ദേശങ്ങളിൽ കലഹത്തിനും ഭയം എല്ലായ്പ്പോഴും ഉണ്ടാകും.
ന പ്രമാണേ സ്ഥിതിര്ഹ്യസ്തി പുഷ്യേ ഘോരേ യുഗേ കലൌ ഗര്ഭസ്ഥോ മ്രിയതേ കശ്ചിദ് യൌവനസ്ഥസ്തഥാ പരഃ
പുഷ്യയുഗത്തിലും ഭയങ്കരമായ കലിയുഗത്തിലും നിശ്ചിതമായ മാനദണ്ഡങ്ങൾ ഇല്ല. ചിലർ ഗർഭത്തിൽ തന്നെ മരിക്കും, മറ്റുള്ളവർ യൗവനത്തിൽ.
സ്ഥാവിര്യേ മധ്യകൌമാരേ മ്രിയന്തേ ച കലൌ പ്രജാഃ അല്പതേജോബലാഃ പാപാ മഹാകോപാ ഹ്യധാര്മികാഃ
കലിയുഗത്തിൽ ജനങ്ങൾ വയസ്സിൽ, മധ്യപ്രായത്തിൽ, കുട്ടിക്കാലത്തോ മരിക്കും. അവർക്ക് ശക്തിയും ഉത്സാഹവും കുറവും, പാപവും, വലിയ കോപവും, ധർമ്മം ഇല്ലായ്മയും കാണാം.
അനൃതവ്രതലുബ്ധാശ്ച പുഷ്യേ ചൈവ പ്രജാഃ സ്ഥിതാഃ ദുരിഷ്ടൈര്ദുരധീതൈശ്ച ദുരാചാരൈര്ദുരാഗമൈഃ
പുഷ്യയുഗത്തിൽ ജനങ്ങൾ കള്ളവ്രതങ്ങളിലും, ലാലസയിലും ആസക്തരാണ്. അവർ ദുഷ്പ്രവൃത്തികളും, കുറച്ച് പഠിച്ചവരും, ദുഷ്ചര്യകളുമാണ്.
വിപ്രാണാം കര്മദോഷൈസ്തൈഃ പ്രജാനാം ജായതേ ഭയമ് ഹിംസാ മാനസ്തഥേര്ഷ്യാ ച ക്രോധോ ഽസൂയാക്ഷമാധൃതിഃ
ബ്രാഹ്മണരുടെ ദോഷകരമായ പ്രവൃത്തികൾ കാരണം ജനങ്ങളിൽ ഭയം ഉയരുന്നു. ഹിംസ, അഭിമാനം, അസൂയ, കോപം, ക്ഷമയില്ലായ്മ, സഹനശക്തി ഇല്ലായ്മ എന്നിവയും ഉണ്ടാകും.
പുഷ്യേ ഭവന്തി ജന്തൂനാം ലോഭോ മോഹശ്ച സര്വശഃ സംക്ഷോഭോ ജായതേ ഽത്യര്ഥം കലിമാസാദ്യ വൈ യുഗമ്
പുഷ്യയുഗത്തിൽ എല്ലാ ജീവികളിലും ലാഭവും മോഹവും വളരുന്നു. കലിയുഗം എത്തിയപ്പോൾ വലിയ കലഹവും അശാന്തിയും ജനിക്കുന്നു.
നാധീയതേ തഥാ വേദാന് ന യജന്തേ ദ്വിജാതയഃ ഉത്സീദന്തി തഥാ ചൈവ വൈശ്യൈഃ സാര്ധം തു ക്ഷത്രിയാഃ
വേദങ്ങൾ പഠിക്കപ്പെടുന്നില്ല, യജ്ഞങ്ങൾ നടക്കുന്നില്ല. അങ്ങനെ വൈശ്യന്മാരോടൊപ്പം ക്ഷത്രിയരും ക്ഷയിക്കുന്നു.
ശൂദ്രാണാം മന്ത്രയോനിസ്തു സമ്ബന്ധോ ബ്രാഹ്മണൈഃ സഹ ഭവതീഹ കലൌ തസ്മിഞ് ഛയനാസനഭോജനൈഃ
ശൂദ്രന്മാർക്ക് മന്ത്രങ്ങളുടെ ഉറവിടം ബ്രാഹ്മണരുമായി ഉള്ള ബന്ധമാണ്. കലിയുഗത്തിൽ അവർ ഒരുമിച്ച് കിടക്കയും ഇരിക്കയും ഭക്ഷണവും പങ്കിടുന്നു.
രാജാനഃ ശൂദ്രഭൂയിഷ്ഠാഃ പാഷണ്ഡാനാം പ്രവൃത്തയഃ കാഷായിണശ്ച നിഷ്കച്ഛാസ് തഥാ കാപാലിനശ്ച ഹ
രാജാക്കന്മാർ കൂടുതലും ശൂദ്രരായിരിക്കും. പാശണ്ഡരായ വിഭാഗങ്ങൾ വളരും. കാശായവസ്ത്രം ധരിച്ചവരും പൂണൂലില്ലാത്തവരും, കപ്പലുമായവരും കാണപ്പെടും.
യേ ചാന്യേ ദേവവ്രതിനസ് തഥാ യേ ധര്മദൂഷകാഃ ദിവ്യവൃത്താശ്ച യേ കേചിദ് വൃത്ത്യര്ഥം ശ്രുതിലിങ്ഗിനഃ
ദൈവവ്രതം സ്വീകരിക്കുന്നവരും, ധർമ്മത്തെ ദോഷപ്പെടുത്തുന്നവരും, ഉപജീവനത്തിനായി വേദചിഹ്നങ്ങൾ ധരിക്കുന്നവരും ഉണ്ടാകും.
ഏവംവിധാശ്ച യേ കേചിദ് ഭവന്തീഹ കലൌ യുഗേ അധീയതേ തദാ വേദാഞ് ഛൂദ്രാ ധര്മാര്ഥകോവിദാഃ
ഇതുപോലുള്ളവർ കലിയുഗത്തിൽ ഉണ്ടാകും. അപ്പോൾ ധർമ്മത്തിലും അർത്ഥത്തിലും പരിചയമുള്ള ശൂദ്രന്മാർ വേദങ്ങൾ പഠിക്കും.
യജന്തേ ഹ്യശ്വമേധൈസ്തു രാജാനഃ ശൂദ്രയോനയഃ സ്ത്രീബാലഗോവധം കൃത്വാ ഹത്വാ ചൈവ പരസ്പരമ്
ശൂദ്രജന്മമുള്ള രാജാക്കന്മാർ അശ്വമേധയജ്ഞം നടത്തും. അവർ സ്ത്രീകളെയും കുട്ടികളെയും പശുക്കളെയും കൊല്ലും, പരസ്പരം കൊല്ലുകയും ചെയ്യും.
ഉപഹത്യ തഥാന്യോന്യം സാധയന്തി തദാ പ്രജാഃ ദുഃഖപ്രചുരതാല്പായുര് ദേശോത്സാദഃ സരോഗതാ
അവർ തമ്മിൽ പരസ്പരം ആക്രമിച്ച് ശേഷിക്കുന്നവർ ജീവിക്കും. ദു:ഖം കൂടുതലായിരിക്കും, ആയുസ്സ് കുറയും, ദേശങ്ങൾ നശിക്കും, രോഗം വ്യാപിക്കും.
അധര്മാഭിനിവേശിത്വം തമോവൃത്തം കലൌ സ്മൃതമ് ഭ്രൂണഹത്യാ പ്രജാനാം ന തഥാ ഹ്യേവം പ്രവര്തതേ
അധർമ്മത്തിൽ ആസ്വാദനവും, അന്ധകാരമായ പ്രവൃത്തികളും കലിയുഗത്തിൽ കാണപ്പെടും. മുൻകാലത്തെ പോലെ ഗർഭഹത്യ ജനങ്ങളിൽ നടക്കാറില്ല.
തസ്മാദായുര്ബലം രൂപം പ്രഹീയന്തേ കലൌ യുഗേ ദുഃഖേനാഭിപ്ലുതാനാം ച പരമായുഃ ശതം നൃണാമ്
കഴിയുഗത്തിൽ മനുഷ്യരുടെ ആയുസ്, ശക്തി, സൗന്ദര്യം ഇവ എല്ലാം കുറയുന്നു. കഷ്ടതയിൽ മുഴുകിയവർക്കു പരമാവധി ആയുസ് നൂറ് വർഷം മാത്രമാണ്.
ഭൂത്വാ ച ന ഭവന്തീഹ വേദാഃ കലിയുഗേ ഽഖിലാഃ ഉത്സീദന്തേ തഥാ യജ്ഞാഃ കേവലം ധര്മഹേതവഃ
കഴിയുഗത്തിൽ വേദങ്ങൾ മുഴുവനായി നിലനിൽക്കുന്നില്ല; യാഗങ്ങളും അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നു, ധർമ്മം നിലനിർത്താനായി മാത്രം അവശേഷിക്കുന്നു.