ചത്വാരി ഭാരതേ വര്ഷേ യുഗാനി ഋഷയോ ഽബ്രുവന് കൃതം ത്രേതാ ദ്വാപരം ച കലിശ്ചൈവം ചതുര്യുഗമ്
ഭാരതഭൂമിയിൽ, മഹർഷിമാർ നാല് യുഗങ്ങൾ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്: കൃതയുഗം, ത്രേതായുഗം, ദ്വാപരയുഗം, കലിയുഗം — ഇതാണ് നാലു യുഗങ്ങളുടെ കൂട്ടം.
പൂര്വം കൃതയുഗം നാമ തതസ്ത്രേതാഭിധീയതേ ദ്വാപരം ച കലിശ്ചൈവ യുഗാനി പരികല്പയേത്
ആദ്യം കൃതയുഗം എന്ന പേരിലുള്ള യുഗം, അതിന് ശേഷം ത്രേതായുഗം, പിന്നെ ദ്വാപരയുഗം, ഒടുവിൽ കലിയുഗം — ഇങ്ങനെ യുഗങ്ങൾ ക്രമീകരിക്കപ്പെടുന്നു.
ചത്വാര്യാഹുഃ സഹസ്രാണി വര്ഷാണാം തത്കൃതം യുഗമ് തസ്യ താവ് അച്ഛതീ സംധ്യാ സംധ്യാംശശ്ച തഥാവിധഃ
നാലായിരം വർഷം കൃതയുഗം ആകുന്നു എന്ന് അവർ പറയുന്നു. അതിന്റെ സംധ്യയും സംധ്യാംശവും അതേ ദൈർഘ്യത്തിലാണ്.
ഇതരേഷു സസംധ്യേഷു സസംധ്യാംശേഷു ച ത്രിഷു ഏകപാദേ നിവര്തന്തേ സഹസ്രാണി ശതാനി ച
മറ്റുള്ള മൂന്ന് യുഗങ്ങളിലും, അവയുടെ സംധ്യകളും സംധ്യാംശങ്ങളും ഉൾപ്പെടെ, ആയിരങ്ങളും നൂറുകളും നാലിലൊന്ന് കുറയുന്നു.
ത്രേതാ ത്രീണി സഹസ്രാണി യുഗസംഖ്യാവിദോ വിദുഃ തസ്യാപി ത്രിശതീ സംധ്യാ സംധ്യാംശഃ സംധ്യയാ സമഃ
യുഗങ്ങളുടെ എണ്ണത്തിൽ പരിചയമുള്ളവർ പറയുന്നു, ത്രേതായുഗം മൂവായിരം വർഷമാണ്. അതിൽ മൂവായിരം വർഷം സന്ധ്യയും, അതിന്റെ അംശവും സന്ധ്യയോടു തുല്യവുമാണ്.
ദ്വേ സഹസ്രേ ദ്വാപരം തു സംധ്യാംശൌ തു ചതുഃശതമ് സഹസ്രമേകം വര്ഷാണാം കലിരേവ പ്രകീര്തിതഃ ദ്വേ ശതേ ച തഥാന്യേ ച സംധ്യാസംധ്യാംശയോഃ സ്മൃതേ
ദ്വാപരയുഗം രണ്ടായിരം വർഷമാണ്, അതിൽ നാലുനൂറ് വർഷം സന്ധ്യയും സന്ധ്യാംശവുമാണ്. കലിയുഗം ആയിരം വർഷം, അതിൽ ഇരുനൂറ് വർഷം സന്ധ്യയും അവശിഷ്ടവും ആണ്.
ഏഷാ ദ്വാദശസാഹസ്രീ യുഗസംഖ്യാ തു സംജ്ഞിതാ കൃതം ത്രേതാ ദ്വാപരം ച കലിശ്ചേതി ചതുഷ്ടയമ്
ഇവയാണ് കൃത, ത്രേത, ദ്വാപര, കലിയെന്നിങ്ങനെ നാലു യുഗങ്ങൾ ചേർന്ന് പന്ത്രണ്ടായിരം വർഷം എന്നിങ്ങനെ പരിഗണിക്കപ്പെടുന്നത്.
തത്ര സംവത്സരാഃ സൃഷ്ടാ മാനുഷാസ്താന്നിബോധത നിയുതാനി ദശ ദ്വേ ച പഞ്ച ചൈവാത്ര സംഖ്യയാ അഷ്ടാവിംശത്സഹസ്രാണി കൃതം യുഗമഥോച്യതേ
ഇവയ്ക്ക് മനുഷ്യവർഷങ്ങൾ എത്രയാണെന്ന് കേൾക്കൂ: പത്ത് നിയുതവും, രണ്ടും, അഞ്ചും ചേർന്ന് ഇരുപത്തിയെട്ടായിരം വർഷം കൃതയുഗം എന്ന് പറയുന്നു.
പ്രയുതം തു തഥാ പൂര്ണം ദ്വേ ചാന്യേ നിയുതേ പുനഃ ഷണ്ണവതിസഹസ്രാണി സംഖ്യാതാനി ച സംഖ്യയാ ത്രേതായുഗസ്യ സംഖ്യൈഷാ മാനുഷേണ തു സംജ്ഞിതാ
അതിനുപോലെ ഒരു പൂർണ്ണ പ്രയുതവും, പിന്നെ രണ്ടു നിയുതയും ചേർന്ന്, അറുപത്താറായിരം വർഷം ത്രേതായുഗത്തിന്റെ മനുഷ്യഗണനയാണെന്ന് പറയുന്നു.
അഷ്ടൌ ശതസഹസ്രാണി വര്ഷാണാം മാനുഷാണി തു ചതുഃഷഷ്ടിസഹസ്രാണി വര്ഷാണാം ദ്വാപരം യുഗമ്
ദ്വാപരയുഗത്തിന് എട്ടു ലക്ഷം മനുഷ്യവർഷവും, അറുപത്തിനാലായിരം വർഷം ദ്വാപരയുഗത്തിന്റെ കാലവും ആണ്.
ചത്വാരി നിയുതാനി സ്യുര് വര്ഷാണി തു കലിര്യുഗമ് ദ്വാത്രിംശച്ച തഥാന്യാനി സഹസ്രാണി തു സംഖ്യയാ ഏതത്കലിയുഗം പ്രോക്തം മാനുഷേണ പ്രമാണതഃ
കലിയുഗത്തിന് നാലു നിയുത വർഷവും, മുപ്പത്തിരണ്ടായിരം വർഷം കൂടി ചേർന്ന്, ഇതാണ് മനുഷ്യഗണനപ്രകാരം കലിയുഗം എന്ന് പറയുന്നു.
ഏഷാ ചതുര്യുഗാവസ്ഥാ മാനുഷേണ പ്രകീര്തിതാ ചതുര്യുഗസ്യ സംഖ്യാതാ സംധ്യാ സംധ്യാംശകൈഃ സഹ
ഇതാണ് മനുഷ്യഗണനയിൽ പറയുന്ന നാലു യുഗങ്ങളുടെ ക്രമം, സന്ധ്യയും സന്ധ്യാംശങ്ങളുമായി ചേർന്ന് നാലു യുഗങ്ങളുടെ എണ്ണം.
ഏഷാ ചതുര്യുഗാഖ്യാ തു സാധികാ ത്വേകസപ്തതിഃ കൃതത്രേതാദിയുക്താ സാ മനോരന്തരമുച്യതേ
ഈ നാലു യുഗങ്ങളുടെയും കൂട്ടത്തിൽ അധികവർഷങ്ങൾ ചേർത്ത് എഴുപത്തിയൊന്ന് ആയി, കൃത, ത്രേത തുടങ്ങിയവയുമായി ചേർന്ന് ഇത് മന്വന്തരം എന്ന് പറയുന്നു.
മന്വന്തരസ്യ സംഖ്യാ തു മാനുഷേണ നിബോധത ഏകത്രിംശത്തഥാ കോട്യഃ സംഖ്യാതാഃ സംഖ്യയാ ദ്വിജൈഃ
മന്വന്തരത്തിന്റെ മനുഷ്യഗണന കേൾക്കൂ: മുപ്പത്തൊന്ന് കോടി വർഷങ്ങൾ എന്നാണ് ദ്വിജന്മാർ എണ്ണുന്നത്.
തഥാ ശതസഹസ്രാണി ദശ ചാന്യാനി ഭാഗശഃ സഹസ്രാണി തു ദ്വാത്രിംശച് ഛതാന്യഷ്ടാധികാനി ച
അതിനൊപ്പം പത്ത് ലക്ഷം വർഷവും, മുപ്പത്തിരണ്ടായിരം വർഷവും, എട്ടു നൂറ് വർഷവും കൂടി ചേർക്കുന്നു.
അശീതിശ്ചൈവ വര്ഷാണി മാസാശ്ചൈവാധികാസ്തു ഷട് മന്വന്തരസ്യ സംഖ്യൈഷാ മാനുഷേണ പ്രകീര്തിതാ
അതിനൊപ്പം എൺപത് വർഷവും, ആറു അധിക മാസങ്ങളും ചേർന്ന്, ഇതാണ് മനുഷ്യഗണനപ്രകാരം മന്വന്തരത്തിന്റെ എണ്ണം.
ദിവ്യേന ച പ്രമാണേന പ്രവക്ഷ്യാമ്യന്തരം മനോഃ സഹസ്രാണാം ശതാന്യാഹുഃ സ ച വൈ പരിസംഖ്യയാ
ഇനി ദൈവികഗണനയിൽ മനുക്കളുടെ ഇടവേള ഞാൻ പറയുന്നു: അത് ഒരു ലക്ഷം വർഷം എന്നാണ് എണ്ണപ്പെടുന്നത്.
ചത്വാരിംശത്സഹസ്രാണി മനോരന്തരമുച്യതേ മന്വന്തരസ്യ കാലസ്തു യുഗൈഃ സഹ പ്രകീര്തിതഃ
നാല്പതിനായിരം വർഷം മന്വന്തരത്തിന്റെ ദൈർഘ്യം എന്നാണ് പറയുന്നത്; മന്വന്തരത്തിന്റെ കാലം യുഗങ്ങളോടൊപ്പം ചേർന്ന് അറിയപ്പെടുന്നു.
ഏഷാ ചതുര്യുഗാഖ്യാ തു സാധികാ ഹ്യേകസപ്തതിഃ ക്രമേണ പരിവൃത്താ സാ മനോരന്തരമുച്യതേ
ഈ നാലു യുഗങ്ങളുടെ ചക്രം, അധികവർഷങ്ങൾ ചേർത്ത് എഴുപത്തിയൊന്ന് ആയി ക്രമത്തിൽ പൂർത്തിയായാൽ അതാണ് മന്വന്തരം എന്ന് പറയുന്നു.
ഏതച്ചതുര്ദശഗുണം കല്പമാഹുസ്തു തദ്വിദഃ തതസ്തു പ്രലയഃ കൃത്സ്നഃ സ തു സംപ്രലയോ മഹാന്
അറിയുന്നവർ പറയുന്നു, ഒരു കല്പം ഇതിന്റെ പതിനാലു മടങ്ങാണ്; അതിന് ശേഷം മുഴുവൻ പ്രളയം, അതാണ് മഹാപ്രളയം.
കല്പപ്രമാണോ ദ്വിഗുണോ യഥാ ഭവതി സംഖ്യയാ ചതുര്യുഗാഖ്യാ വ്യാഖ്യാതാ കൃതം ത്രേതായുഗം ച വൈ
കല്പത്തിന്റെ അളവ് എണ്ണത്തിൽ ഇരട്ടിയാണ്; നാലു യുഗങ്ങളുടെ ക്രമവും, കൃതയും ത്രേതയും എന്നിവയും വിശദീകരിച്ചു.
ത്രേതാസൃഷ്ടം പ്രവക്ഷ്യാമി ദ്വാപരം കലിമേവ ച യുഗപത്സമവേതൌ ദ്വൌ ദ്വിധാ വക്തും ന ശക്യതേ
ഇനി ഞാൻ ത്രേതയുടെ സൃഷ്ടിയും, ദ്വാപരവും കലിയും വിശദീകരിക്കുന്നു; അവ രണ്ടും ഒരുമിച്ച് ഉണ്ടാകുന്നതിനാൽ വേർതിരിച്ച് പറയാൻ കഴിയില്ല.
ക്രമാഗതം മയാപ്യേതത് തുഭ്യം നോക്തം യുഗദ്വയമ് ഋഷിവംശപ്രസങ്ഗേന വ്യാകുലത്വാത്തഥാ ക്രമാത്
ക്രമം പാലിച്ച് വന്ന ഈ കാര്യം, രണ്ടു യുഗങ്ങൾക്കാലം ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞില്ല. അതിനിടയിൽ, ഋഷികളുടെ വംശത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകളിൽ മുഴുകിയതിനാലാണ് അങ്ങനെ സംഭവിച്ചത്.
നോക്തം ത്രേതായുഗേ ശേഷം തദ്വക്ഷ്യാമി നിബോധത അഥ ത്രേതായുഗസ്യാദൌ മനുഃ സപ്തര്ഷയശ്ച യേ ശ്രൌതസ്മാര്തം ബ്രുവന്ധര്മം ബ്രഹ്മണാ തു പ്രചോദിതാഃ
തൃതായുഗത്തിൽ ശേഷിച്ചത് ഞാൻ പറഞ്ഞില്ല; ഇനി ഞാൻ അതു പറയാം, ശ്രദ്ധിച്ചുകേൾക്കു. തൃതായുഗത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ, മനുവും ഏഴു മഹർഷിമാരും ബ്രഹ്മാവിന്റെ പ്രേരണയാൽ, വേദപരമായും ആചാരപരമായും ധർമ്മം പ്രഖ്യാപിച്ചു.
ദാരാഗ്നിഹോത്രസമ്ബന്ധമ് ഋഗ്യജുഃസാമസംഹിതാഃ ഇത്യാദിബഹുലം ശ്രൌതം ധര്മം സപ്തര്ഷയോ ഽബ്രുവന്
വിവാഹം, അഗ്നിഹോത്രം, ഋക്, യജുസ്, സാമവേദങ്ങൾ എന്നിവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ധാരാളം കാര്യങ്ങളിൽ, ഏഴു മഹർഷിമാർ വേദപരമായ ധർമ്മം പ്രസ്താവിച്ചു.
പരമ്പരാഗതം ധര്മം സ്മാര്തം ത്വാചാരലക്ഷണമ് വര്ണാശ്രമാചാരയുതം മനുഃ സ്വായമ്ഭുവോ ഽബ്രവീത്
പാരമ്പര്യമായി കൈമാറിയ, ആചാരങ്ങളാൽ നിർവ്വചിക്കപ്പെടുന്ന, വർണ്ണാശ്രമ ആചാരങ്ങളോടു ചേർന്ന ധർമ്മം മനു സ്വായംഭുവൻ പ്രസ്താവിച്ചു.
സത്യേന ബ്രഹ്മചര്യേണ ശ്രുതേന തപസാ തഥാ തേഷാം സുതപ്തതപസാമ് ആര്ഷേണാനുക്രമേണ ഹ
സത്യവും ബ്രഹ്മചര്യവും പഠനവും തപസ്സും കൊണ്ടും, അങ്ങനെ തന്നെ, ആ മഹർഷിമാരുടെ കഠിനമായ തപസ്സിനാലും, ഒരു തുടർച്ചയോടെ ഈ ധർമ്മം നിലനിന്നു.
സപ്തര്ഷീണാം മനോശ്ചൈവ ആദൌ ത്രേതായുഗേ തതഃ അബുദ്ധിപൂര്വകം തേന സകൃത്പൂര്വകമേവ ച
തൃതായുഗത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ, ഏഴു മഹർഷിമാരിൽ നിന്നും മനുവിൽ നിന്നും, ചിലത് അറിയാതെ, ചിലത് ഉദ്ദേശിച്ചും, അങ്ങനെ സംഭവിച്ചു.
അഭിവൃത്താസ്തു തേ മന്ത്രാ ദര്ശനൈസ്താരകാദിഭിഃ ആദികല്പേ തു ദേവാനാം പ്രാദുര്ഭൂതാസ്തു തേ സ്വയമ്
താരകാദി ദർശനങ്ങളിലൂടെ ആ മന്ത്രങ്ങൾ വർദ്ധിച്ചു; ആദി കല്പത്തിൽ, ദേവന്മാരിൽ അവ സ്വയം ഉദിച്ചു.
പ്രമാണേഷ്വഥ സിദ്ധാനാമ് അന്യേഷാം ച പ്രവര്തതേ മന്ത്രയോഗോ വ്യതീതേഷു കല്പേഷ്വഥ സഹസ്രശഃ തേ മന്ത്രാ വൈ പുനസ്തേഷാം പ്രതിമായാമുപസ്ഥിതാഃ
സിദ്ധന്മാരിലും മറ്റുള്ളവരിലും, മന്ത്രയോഗം വ്യാപകമായി നടന്നു; കഴിഞ്ഞ കല്പങ്ങളിൽ ആയിരക്കണക്കിന് മന്ത്രങ്ങൾ ഉദിച്ചു, പിന്നെയും അവ പ്രതിമകളിൽ നിലനിൽക്കുന്നു.