തദാ ഭവപദന്യാസാദ് ധയസ്യ വൃഷഭസ്യ ച പേതുഃ സ്തനാശ്ച ദന്താശ്ച പീഡിതാഭ്യാം ത്രിശൂലിനാ
അപ്പോള് ഭവന്റെ കാല് കുതിരയുടെയും കാളയുടെയും മേല് അമര്ത്തിയതുകൊണ്ട്, അവയുടെ മുലകളും പല്ലുകളും വീണു, ത്രിശൂലധാരിയുടെ സമ്മര്ദ്ദത്തില്.
തതഃപ്രഭൃതി ചാശ്വാനാം സ്തനാ ദന്താ ഗവാം തഥാ മൂഢാഃ സമഭവംസ്തേന ചാദൃശ്യത്വമുപാഗതാഃ
അതു മുതല് കുതിരകളുടെയും പശുക്കളുടെയും മുലകളും പല്ലുകളും മന്ദമായിത്തീർന്നു, അതിനാലാണ് അവ ഇങ്ങനെ കാണപ്പെടുന്നത്.
താരകാഖ്യസ്തു ഭീമാക്ഷോ രൌദ്രരക്താന്തരേക്ഷണഃ രുദ്രാന്തികേ സുസംരുദ്ധോ നന്ദിനാ കുലനന്ദിനാ
ഭയാനകമായ കണ്ണുകളും രക്തവർണ്ണമായ കണ്ണുപാടുകളും ഉള്ള താരകനെ, രുദ്രന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ, അവന്റെ വംശത്തിന് സന്തോഷം നൽകുന്ന നന്ദി ഉറപ്പോടെ പിടിച്ചു.
പരശ്വധേന തീക്ഷ്ണേന സ നന്ദീ ദാനവേശ്വരമ് തക്ഷയാമാസ വൈ തക്ഷാ ചന്ദനം ഗന്ധദോ യഥാ
ശക്തമായ പരശുവേന്തിയ നന്ദി, ദാനവരുടെ അധിപതിയായ താരകനെ, ഒരു കട്ടവൃക്ഷം മുറിക്കുന്നതുപോലെ, ചന്ദനം മുറിക്കുന്നവൻപോലെ, വെട്ടി വീഴ്ത്തി.
പരശ്വധഹതഃ ശൂരഃ ശൈലാദിഃ ശരഭോ യഥാ ദുദ്രാവ ഖഡ്ഗം നിഷ്കൃഷ്യ താരകാഖ്യോ ഗണേശ്വരമ്
പരശുവിന്റെ അടിയേറ്റ് വീണ ധീരനായ താരകൻ, ഒരു പർവതത്തിൽ നിന്ന് അടിയേറ്റ കാട്ടുമൃഗംപോലെ, ഗണങ്ങളുടെ അധിപതിക്കെതിരെ വാൾ എടുക്കുകയും അവിടെ നിന്ന് ഓടിപ്പോകുകയും ചെയ്തു.
യജ്ഞോപവീതമ് ആദായ ചിഛേദ ച നനാദ ച തതഃ സിംഹരവോ ഘോരഃ ശങ്ഖശബ്ദശ്ച ഭൈരവഃ ഗണേശ്വരൈഃ കൃതസ്തത്ര താരകാഖ്യേ നിഷൂദിതേ
യജ്ഞോപവീതം പിടിച്ച് വെട്ടിയതിനു ശേഷം, അവൻ ഉഗ്രമായ ഒരു സിംഹംപോലെ കൂവുകയും, ഗണാധിപന്മാർ താരകനെ കൊല്ലുമ്പോൾ ഭയാനകമായ ശംഖനാദവും സിംഹഘോഷവും അവിടെ ഉയരുകയും ചെയ്തു.
പ്രമഥാരസിതം ശ്രുത്വാ വാദിത്രസ്വനമേവ ച പാര്ശ്വസ്ഥഃ സുമഹാപാര്ശ്വം വിദ്യുന്മാലിം മയോ ഽബ്രവീത്
കറുത്ത പ്രമഥന്മാരുടെയും വാദ്യങ്ങളുടെ ശബ്ദവും കേട്ടു, സമീപം നിന്ന മഹാശക്തനായ മയൻ, ശക്തനായ വിദ്യുന്മാലിയോട് പറഞ്ഞു.
ബഹുവദനവതാം കിമേഷ ശബ്ദോ നദതാം ശ്രൂയതേ ഭിന്നസാഗരാഭഃ വദ വചനം തഡിന്മാലിന് കിം കിമ് ഏതദ്ഗണപാലാ യുയുധുര്യയുര്ഗജേന്ദ്രാഃ
ഇത്രയും വൻ ശബ്ദം, അനേകം വായുള്ളവരുടെ കൂവലുപോലെയും, ഭിന്നമായ സമുദ്രത്തിന്റെ ഗർജ്ജനപോലെയും, എന്തുകൊണ്ടാണ് കേൾക്കുന്നത്? വിദ്യുന്മാലീ, ഇതെന്താണെന്ന് പറയൂ. ഗണപാലന്മാർ യുദ്ധത്തിനായി പോയോ?
ഇതി മയവചനാങ്കുശാര്ദിതസ്തം തഡിന്മാലീ രവിരിവാംശുമാലീ രണശിരസി സമാഗതഃ സുരാണാം നിജഗാദേദമ് അരിംദമോ ഽതിഹര്ഷാത്
മയന്റെ ഈ ചോദ്യം കേട്ട്, സൂര്യന്റെ പ്രകാശംപോലെയുള്ള വിദ്യുന്മാലി യുദ്ധഭൂമിയിലേക്ക് വന്നു, അതിയായ സന്തോഷത്തോടെ ശത്രുക്കളായ ദേവന്മാരോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
യമവരുണമഹേന്ദ്രരുദ്രവീര്യസ് തവ യശസോ നിധിര്ധീര താരകാഖ്യഃ സകലസമരശീര്ഷപര്വതേന്ദ്രോ യുദ്ധ്വാ യസ്തപതി ഹി താരകോ ഗണേന്ദ്രൈഃ
ധൈര്യശാലിയായവനേ, യമൻ, വരുണൻ, ഇന്ദ്രൻ, രുദ്രൻ എന്നിവരുടെ ശക്തിയും നിന്റെ മഹത്വത്തിന്റെ നിധിയുമായിരുന്ന, എല്ലാ യുദ്ധഭൂമികളുടെയും ഉച്ചശിഖരമായിരുന്ന താരകൻ, ഇപ്പോൾ ഗണാധിപന്മാരുമായി യുദ്ധം ചെയ്ത് നശിക്കുന്നു.
മൃദിതമ് ഉപനിശമ്യ താരകാഖ്യം രവിദീപ്താനലഭീഷണായതാക്ഷമ് ഹൃഷിതസകലനേത്രലോമസത്ത്വാഃ പ്രമഥാസ്തോയമുചോ യഥാ നദന്തി
താരകൻ തകർന്നുവെന്ന വാർത്ത കേട്ട്, കണ്ണുകളും ശരീരവും സന്തോഷത്തിൽ നിറഞ്ഞ പ്രമഥന്മാർ, സൂര്യനും അഗ്നിയുംപോലെയുള്ള കണ്ണുകളോടെ, മഴമേഘങ്ങൾ പോലെ ഗർജ്ജിച്ചു.
ഇതി സുഹൃദോ വചനം നിശമ്യ തത് ത്വം തഡിമാലേഃ സ മയഃ സുവര്ണമാലീ രണശിരസ്യ് അസിതാഞ്ജനാചലാഭോ ജഗദേ വാക്യമിദം നവേന്ദുമാലിമ്
സുഹൃത്തിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട മയൻ, പൊന്നാലങ്കാരവും പുതുമാസ്തകമാലയും അണിഞ്ഞ, കറുത്ത അഞ്ജനപർവതംപോലെയുള്ള വിദ്യുന്മാലിയോട് യുദ്ധഭൂമിയിൽ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
വിദ്യുന്മാലിന്ന നഃ കാലഃ സാധിതും ഹ്യവഹേലയാ കരോമി വിക്രമേണൈതത് പുരം വ്യസനവര്ജിതമ്
വിദ്യുന്മാലീ, ഇപ്പോൾ നമുക്ക് അശ്രദ്ധയോടെ പ്രവർത്തിക്കാൻ സമയമല്ല; ഞാൻ ധൈര്യത്തോടെ ഈ നഗരത്തെ എല്ലാ ദുരന്തങ്ങളിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടുത്തും.
വിദ്യുന്മാലീ തതഃ ക്രുദ്ധോ മയശ്ച ത്രിപുരേശ്വരഃ ഗണാഞ്ജഘ്നുസ്തു ദ്രാഘിഷ്ഠാഃ സഹിതാസ്തൈര്മഹാസുരൈഃ
അപ്പോൾ കോപത്തോടെ വിദ്യുന്മാലിയും, ത്രിപുരയുടെ അധിപനായ മയനും, മഹാസുരന്മാരോടൊപ്പം ചേർന്ന്, ഏറ്റവും ശക്തരായ ഗണന്മാരെ ആക്രമിച്ചു.
യേന യേന തതോ വിദ്യുന് മാലീ യാതി മയശ്ച സഃ തേന തേന പുരം ശൂന്യം പ്രമഥൈഃ പ്രഹൃതൈഃ കൃതമ്
വിദ്യുന്മാലിയും മയനും എവിടെയേയ്ക്കും പോയാലും, അവിടെയെല്ലാം പ്രമഥന്മാരുടെ ആക്രമണത്തിൽ നഗരങ്ങൾ ശൂന്യമായി.
അഥ യമവരുണമൃദങ്ഗഘോഷൈഃ പണവഡിണ്ഡിമജ്യാസ്വനപ്രഘോഷൈഃ സകരതലപുടൈശ്ച സിംഹനാദൈര് ഭവമഭിപൂജ്യ തദാ സുരാ അവതസ്ഥുഃ
പിന്നീട്, യമനും വരുണനും വാദിക്കുന്ന മൃദംഗങ്ങളുടെ ശബ്ദത്തോടും, പണവവും ḍിണ്ഢിമവും കൈയടികളും സിംഹനാദങ്ങളുമായി ദേവന്മാർ ഭവനെ ആരാധിച്ച് ഒരുക്കമായി നിന്നു.
സമ്പൂജ്യമാനോ ദിതിജൈര്മഹാത്മഭിഃ സഹസ്രരശ്മിപ്രതിമൌജസൈര് വിഭുഃ അഭിഷ്ടുതഃ സത്യരതൈസ് തപോധനൈര് യഥാസ്തശൃങ്ഗാഭിഗതോ ദിവാകരഃ
മഹാശക്തിയുള്ള ദിതിപുത്രന്മാർ ആദരിക്കുകയും, ആയിരം സൂര്യന്മാരുടെ പ്രകാശംപോലെയുള്ള ഭഗവാൻ സത്യനിഷ്ഠരായ തപസ്സുകാരുടെ സ്തുതിയും ഏറ്റു, അസ്തമയകാലത്ത് മലയിൽ എത്തുന്ന സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ചു.
താരകാഖ്യേ ഹതേ യുദ്ധേ ഉത്സാര്യ പ്രമഥാന്മയഃ ഉവാച ദാനവാന്ഭൂയോ ഭൂയഃ സ തു ഭയാവൃതാന്
യുദ്ധത്തിൽ താരകൻ കൊല്ലപ്പെട്ടതിനു ശേഷം, പ്രമഥന്മാരെ ഓടിച്ചുവിട്ട മയൻ, ഭയത്തിൽ ആകുലനായി, വീണ്ടും വീണ്ടും ദാനവന്മാരോട് പറഞ്ഞു.
ഭോ ഽസുരേന്ദ്രാധുനാ സര്വേ നിബോധധ്വം പ്രഭാഷിതമ് യത്കര്തവ്യം മയാ ചൈവ യുഷ്മാഭിശ്ച മഹാബലൈഃ
അസുരാധിപന്മാരേ, ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾ എല്ലാവരും എന്റെ വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധിക്കുക; ഞാനും നിങ്ങൾ മഹാബലന്മാരും ചെയ്യേണ്ടതെന്താണെന്ന് ഞാൻ പറയുന്നു.
പുഷ്യം സമേഷ്യതേ കാലേ ചന്ദ്രശ്ചന്ദ്രനിഭാനനാഃ യദൈകം ത്രിപുരം സര്വം ക്ഷണമേകം ഭവിഷ്യതി
സമയമെത്തുമ്പോൾ, പുഷ്യനക്ഷത്രവും, ചന്ദ്രനുപോലെയുള്ള മുഖമുള്ളവനും വരുമ്പോൾ, ഒരു നിമിഷം മുഴുവൻ ത്രിപുരം ഒന്നായി മാറും.
കുരുധ്വം നിര്ഭയാഃ കാലേ കോകിലാശംസിതേന ച സ കാലഃ പുഷ്യയോഗസ്യ പുരസ്യ ച മയാ കൃതഃ
നിശ്ചിതമായ സമയത്ത്, കുയിലിന്റെ കൂവലോടെ അറിയിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, ഭയമില്ലാതെ പ്രവർത്തിക്കണം. ആ സമയം, പുഷ്യ നക്ഷത്രവും നഗരവും ചേർന്ന്, ഞാൻ തന്നെ നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്നു.
കാലേ തസ്മിന്പുരേ യസ്തു സംഭാവയതി സംഹതിമ് സ ഏനം കാരയേച്ചൂര്ണം ബലിനൈകൈഷുണാ സുരഃ
അന്നത്തെ സമയത്ത് നഗരത്തിൽ ആരെങ്കിലും കൂട്ടം ചേരാൻ ശ്രമിച്ചാൽ, ദേവൻ ഒരു ശക്തമായ അമ്പുകൊണ്ട് അവനെ പൊടിയാക്കട്ടെ.
യോ വഃ പ്രാണോ ബലം യച്ച യാ ച വോ വൈരിതാസുരാഃ തത്കൃത്വാ ഹൃദയേ ചൈവ പാലയധ്വമിദം പുരമ്
നിങ്ങളുടെ ജീവനും ശക്തിയും ദേവന്മാരോടുള്ള വൈരവും മനസ്സിൽ സൂക്ഷിച്ച്, ഈ നഗരത്തെ കാത്തു രക്ഷിക്കണം.
മഹേശ്വരരഥം ഹ്യേകം സര്വപ്രാണേന ഭീഷണമ് വിമുഖീകുരുതാത്യര്ഥം യഥാ നോത്സൃജതേ ശരമ്
മഹേശ്വരന്റെ ഭയങ്കരമായ ഒരേയൊരു രഥം മുഴുവൻ ശക്തിയോടെ തടയണം, അങ്ങനെ അവൻ അമ്പ് വിടാൻ കഴിയാതിരിക്കണം.
തത ഏവം കൃതേ ഽസ്മാഭിസ് ത്രിപുരസ്യാപി രക്ഷണേ പ്രതീക്ഷിഷ്യന്തി വിവശാഃ പുഷ്യയോഗം ദിവൌകസഃ
ഇങ്ങനെ ഞങ്ങൾ ത്രിപുരയെ രക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിച്ചാൽ, ദേവന്മാർക്ക് ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയാതെ, പുഷ്യയോഗം വരുവോളം കാത്തിരിക്കേണ്ടി വരും.
നിശമ്യ തന്മയസ്യൈവം ദാനവാസ്ത്രിപുരാലയാഃ മുഹുഃ സിംഹരുതം കൃത്വാ മയമൂചുര്യമോപമാഃ
മയൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞത് കേട്ടു, ത്രിപുരയിൽ താമസിക്കുന്ന ദാനവന്മാർ വീണ്ടും വീണ്ടും സിംഹംപോലെ അരിപ്പിച്ച്, മയനോട് സംസാരിച്ചു.
പ്രയത്നേന വയം സര്വേ കുര്മസ്തവ പ്രഭാഷിതമ് തഥാ കുര്മോ യഥാ രുദ്രോ ന മോക്ഷ്യതി പുരേ ശരമ്
നിങ്ങൾ പറഞ്ഞതുപോലെ ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും പരിശ്രമത്തോടെ ചെയ്യാം; നഗരത്തിൽ രുദ്രൻ അമ്പ് വിടാൻ കഴിയാത്തവിധം പ്രവർത്തിക്കും.
അദ്യ യാസ്യാമഃ സംഗ്രാമം തദ്രുദ്രസ്യ ജിഘാംസവഃ കഥയന്തി ദിതേഃ പുത്രാ ഹൃഷ്ടാ ഭിന്നതനൂരുഹാഃ
ഇന്ന് ഞങ്ങൾ യുദ്ധത്തിലേക്ക് പോകും, രുദ്രനെ സംഹരിക്കാൻ ആഗ്രഹത്തോടെ — ദിതിയുടെ പുത്രന്മാർ സന്തോഷത്തോടെ, രോമാഞ്ചത്തോടെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
കല്പം സ്ഥാസ്യതി വാ ഖസ്ഥം ത്രിപുരം ശാശ്വതം ധ്രുവമ് അദാനവം വാ ഭവിതാ നാരായണപദത്രയമ്
നിത്യവും അചഞ്ചലവും ആയ ത്രിപുരം ആകാശത്ത് കാലങ്ങളോളം നിലനിൽക്കും, അല്ലെങ്കിൽ നാരായണന്റെ മൂന്നു പാതയും സംഭവിച്ച്, ദാനവന്മാർ ഇല്ലാതാകും.
വയം ന ധര്മം ഹാസ്യാമോ യസ്മിന്യോക്ഷ്യസി നോ ഭവാന് അദൈവതമ് അദൈത്യം വാ ലോകം ദ്രക്ഷ്യന്തി മാനവാഃ
നിങ്ങൾ ഞങ്ങളെ ഏൽപ്പിക്കുന്ന ധർമ്മം ഞങ്ങൾ ഒരിക്കലും ഉപേക്ഷിക്കില്ല; മനുഷ്യർക്ക് ദേവന്മാരില്ലാത്തതോ ദാനവന്മാരില്ലാത്തതോ ആയ ലോകം കാണാൻ കഴിയില്ല.