പരശ്വധൈസ്തത്ര ശിലോപലൈശ്ച ത്രിശൂലവജ്രോത്തമകമ്പനൈശ്ച ശരീരസദ്മക്ഷപണം സുഘോരം യുദ്ധം പ്രവൃത്തം ദൃഢവൈരബദ്ധമ്
അവിടെ പരശു, കല്ല്, ത്രിശൂലം, വജ്രം, വലിയ ഗദ എന്നിവകൊണ്ട്, പരസ്പരം തകര്ക്കാന് ഉദ്ദേശിച്ചുകൊണ്ടുള്ള, ശക്തമായ വൈരത്തിന്റെ ബന്ധത്തില് ഭയങ്കരമായ യുദ്ധം ആരംഭിച്ചു.
അന്യോന്യമുദ്ദിശ്യ വിമര്ദതാം ച പ്രധാവതാം ചൈവ വിനിഘ്നതാം ച ശബ്ദോ ബഭൂവാമരദാനവാനാം യുഗാന്തകാലേഷ്വിവ സാഗരാണാമ്
അവര് പരസ്പരം ഏറ്റുമുട്ടി ഓടിച്ചേര്ന്നു, പരസ്പരം ആക്രമിച്ചു, ദേവന്മാരുടെയും അസുരന്മാരുടെയും ശബ്ദം, കാലാന്ത്യത്തില് സമുദ്രങ്ങള് മുഴങ്ങുന്നതുപോലെ ഉണ്ടായി.
വ്രണൈരജസ്രം ക്ഷതജം വമന്തഃ കോപോപരക്താ ബഹുധാ നദന്തഃ ഗണേശ്വരാസ്തേ ഽസുരപുംഗവാശ്ച യുധ്യന്തി ശബ്ദം ച മഹദുദ്ഗിരന്തഃ
മുറിവുകളില് നിന്ന് രക്തം ഒഴുകി, കോപത്തില് ചുവന്ന മുഖത്തോടെ, പലവിധം മുഴങ്ങി, ഗണപതികളും പ്രധാന അസുരന്മാരും യുദ്ധം ചെയ്തു, വലിയ ശബ്ദം പുറത്ത് വിട്ടു.
മാര്ഗാഃ പുരേ ലോഹിതകര്ദമാലാഃ സ്വര്ണേഷ്ടകാസ്ഫാടികഭിന്നചിത്രാഃ കൃതാ മുഹൂര്തേന സുഖേന ഗന്തും ഛിന്നോത്തമാങ്ഗാങ്ഘ്രികരാഃ കരാലാഃ
നഗരത്തിലെ വഴികള് രക്തംകൊണ്ടുള്ള ചെളിയായി, പൊട്ടിയ സ്വര്ണ്ണഇട്ടക്കല്ലുകളും സ്ഫടികവും ചിതറിക്കിടന്നു, ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് തല, കാലുകള്, കൈകള് വെട്ടിയെടുത്ത ഭയങ്കരന്മാര് വഴിയില് വീണു കിടക്കുമ്പോള് കടന്നുപോകാന് എളുപ്പമായി.
കോപാവൃതാക്ഷഃ സ തു താരകാഖ്യഃ സംഖ്യേ സവൃക്ഷഃ സഗിരിര്നിലീനഃ തസ്മിന്ക്ഷണേ ദ്വാരവരം രിരക്ഷോ രുദ്ധം ഭവേനാദ്ഭുതവിക്രമേണ
അപ്പോള് താരകനെന്ന അസുരന് കോപത്തില് കണ്ണുകള് ചുവപ്പിച്ച്, യുദ്ധഭൂമിയില് മരങ്ങളും മലകളും ഇടയില് ഒളിച്ചു, അത്ഭുതകരമായ ശക്തിയോടെ തടഞ്ഞ വാതിലിനെ രക്ഷിക്കാന് മുന്നില് നിന്നു.
സ തത്ര പ്രാകാരാഗതാംശ്ച ഭൂതാഞ് ഛാതന് മഹാനദ്ഭുതവീര്യസത്ത്വഃ ചചാര ചാപ്തേന്ദ്രിയഗര്വദൃപ്തഃ പുരാദ്വിനിഷ്ക്രമ്യ രരാസ ഘോരമ്
അവിടെ അത്ഭുതകരമായ ശക്തിയും ധൈര്യവും ഉള്ള ആ ഭാവം, ഇന്ദ്രിയജയത്തില് അഭിമാനത്തോടെ, പ്രാകാരത്തില് എത്തിയ ഭൂതങ്ങളെ ഓടിച്ചു, നഗരത്തില് നിന്ന് പുറത്ത് വന്ന് ഭയങ്കരമായ ഒരു മുഴക്കം മുഴക്കി.
തതഃ സ ദൈത്യോത്തമപര്വതാഭോ യഥാഞ്ജസാ നാഗ ഇവാഭിമത്തഃ നിവാരിതോ രുദ്രരഥം ജിഘൃക്ഷുര് യഥാര്ണവഃ സര്പതി ചാതിവേലഃ
അതിനുശേഷം ആ മഹത്തായ ദൈത്യന്, വലിയ പര്വതത്തെപ്പോലെ ഉയര്ന്നു, കോപഭരിതനായ ആനയെപ്പോലെ ഓടി, രുദ്രന്റെ രഥം പിടിക്കാനായി ശ്രമിച്ചു, പക്ഷേ അതിന്റെ അതിരില് തടഞ്ഞു നില്ക്കുന്ന സമുദ്രംപോലെ അവന് തടയപ്പെട്ടു.
ശേഷഃ സുധന്വാ ഗിരിശശ്ച ദേവശ് ചതുര്മുഖോ യഃ സ ത്രിലോചനശ്ച തേ താരകാഖ്യാഭിഗതാ ഗതാജൌ ക്ഷോഭം യഥാ വായുവശാത്സമുദ്രാഃ
ശേഷന്, സുധന്വന്, ഗിരിശന്, നാലുമുഖന്, മൂന്നു കണ്ണുള്ള ദേവന്—ഇവര് എല്ലാവരും താരകനെ സമീപിച്ചപ്പോള്, യുദ്ധത്തില് കാറ്റ് സമുദ്രങ്ങളെ അലറിപ്പെടുത്തുന്നതുപോലെ വിറെച്ചു.
ശേഷോ ഗിരീശഃ സപിതാമഹേശശ് ചോത്ക്ഷുഭ്യമാണഃ സ രഥേ ഽമ്ബരസ്ഥഃ ബിഭേദ സംധീഷു ബലാഭിപന്നഃ കൂജന്നിനാദാംശ്ച കരോതി ഘോരാന്
ശേഷനും ഗിരിശനും പിതാമഹേശ്വരനും, അത്യന്തം ഉണർന്ന നിലയില്, ആകാശത്തില് രഥത്തില് നിന്നു, ശക്തിയുടെ ആഘാതത്തില് സംധികള് തകര്ന്നുകൊണ്ട്, ഭയങ്കരമായ ശബ്ദങ്ങള് പുറത്ത് വിട്ടു.
ഏകം തു ഋഗ്വേദതുരംഗമസ്യ പൃഷ്ഠേ പദം ന്യസ്യ വൃഷസ്യ ചൈകമ് തസ്ഥൌ ഭവഃ സോദ്യതബാണചാപഃ പുരസ്യ തത്സങ്ഗസമീക്ഷമാണഃ
ഭവന് ബാണവും വില്ലും ഉയര്ത്തി, ഒരു കാല് ഋഗ്വേദം ചുമക്കുന്ന കുതിരയുടെ പുറത്ത്, മറ്റേ കാല് കാളയുടെ മേല് വെച്ച്, ആ നഗരത്തിന്റെ കൂട്ടം നോക്കി നിന്നു.
തദാ ഭവപദന്യാസാദ് ധയസ്യ വൃഷഭസ്യ ച പേതുഃ സ്തനാശ്ച ദന്താശ്ച പീഡിതാഭ്യാം ത്രിശൂലിനാ
അപ്പോള് ഭവന്റെ കാല് കുതിരയുടെയും കാളയുടെയും മേല് അമര്ത്തിയതുകൊണ്ട്, അവയുടെ മുലകളും പല്ലുകളും വീണു, ത്രിശൂലധാരിയുടെ സമ്മര്ദ്ദത്തില്.
തതഃപ്രഭൃതി ചാശ്വാനാം സ്തനാ ദന്താ ഗവാം തഥാ മൂഢാഃ സമഭവംസ്തേന ചാദൃശ്യത്വമുപാഗതാഃ
അതു മുതല് കുതിരകളുടെയും പശുക്കളുടെയും മുലകളും പല്ലുകളും മന്ദമായിത്തീർന്നു, അതിനാലാണ് അവ ഇങ്ങനെ കാണപ്പെടുന്നത്.
താരകാഖ്യസ്തു ഭീമാക്ഷോ രൌദ്രരക്താന്തരേക്ഷണഃ രുദ്രാന്തികേ സുസംരുദ്ധോ നന്ദിനാ കുലനന്ദിനാ
ഭയാനകമായ കണ്ണുകളും രക്തവർണ്ണമായ കണ്ണുപാടുകളും ഉള്ള താരകനെ, രുദ്രന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ, അവന്റെ വംശത്തിന് സന്തോഷം നൽകുന്ന നന്ദി ഉറപ്പോടെ പിടിച്ചു.
പരശ്വധേന തീക്ഷ്ണേന സ നന്ദീ ദാനവേശ്വരമ് തക്ഷയാമാസ വൈ തക്ഷാ ചന്ദനം ഗന്ധദോ യഥാ
ശക്തമായ പരശുവേന്തിയ നന്ദി, ദാനവരുടെ അധിപതിയായ താരകനെ, ഒരു കട്ടവൃക്ഷം മുറിക്കുന്നതുപോലെ, ചന്ദനം മുറിക്കുന്നവൻപോലെ, വെട്ടി വീഴ്ത്തി.
പരശ്വധഹതഃ ശൂരഃ ശൈലാദിഃ ശരഭോ യഥാ ദുദ്രാവ ഖഡ്ഗം നിഷ്കൃഷ്യ താരകാഖ്യോ ഗണേശ്വരമ്
പരശുവിന്റെ അടിയേറ്റ് വീണ ധീരനായ താരകൻ, ഒരു പർവതത്തിൽ നിന്ന് അടിയേറ്റ കാട്ടുമൃഗംപോലെ, ഗണങ്ങളുടെ അധിപതിക്കെതിരെ വാൾ എടുക്കുകയും അവിടെ നിന്ന് ഓടിപ്പോകുകയും ചെയ്തു.
യജ്ഞോപവീതമ് ആദായ ചിഛേദ ച നനാദ ച തതഃ സിംഹരവോ ഘോരഃ ശങ്ഖശബ്ദശ്ച ഭൈരവഃ ഗണേശ്വരൈഃ കൃതസ്തത്ര താരകാഖ്യേ നിഷൂദിതേ
യജ്ഞോപവീതം പിടിച്ച് വെട്ടിയതിനു ശേഷം, അവൻ ഉഗ്രമായ ഒരു സിംഹംപോലെ കൂവുകയും, ഗണാധിപന്മാർ താരകനെ കൊല്ലുമ്പോൾ ഭയാനകമായ ശംഖനാദവും സിംഹഘോഷവും അവിടെ ഉയരുകയും ചെയ്തു.
പ്രമഥാരസിതം ശ്രുത്വാ വാദിത്രസ്വനമേവ ച പാര്ശ്വസ്ഥഃ സുമഹാപാര്ശ്വം വിദ്യുന്മാലിം മയോ ഽബ്രവീത്
കറുത്ത പ്രമഥന്മാരുടെയും വാദ്യങ്ങളുടെ ശബ്ദവും കേട്ടു, സമീപം നിന്ന മഹാശക്തനായ മയൻ, ശക്തനായ വിദ്യുന്മാലിയോട് പറഞ്ഞു.
ബഹുവദനവതാം കിമേഷ ശബ്ദോ നദതാം ശ്രൂയതേ ഭിന്നസാഗരാഭഃ വദ വചനം തഡിന്മാലിന് കിം കിമ് ഏതദ്ഗണപാലാ യുയുധുര്യയുര്ഗജേന്ദ്രാഃ
ഇത്രയും വൻ ശബ്ദം, അനേകം വായുള്ളവരുടെ കൂവലുപോലെയും, ഭിന്നമായ സമുദ്രത്തിന്റെ ഗർജ്ജനപോലെയും, എന്തുകൊണ്ടാണ് കേൾക്കുന്നത്? വിദ്യുന്മാലീ, ഇതെന്താണെന്ന് പറയൂ. ഗണപാലന്മാർ യുദ്ധത്തിനായി പോയോ?
ഇതി മയവചനാങ്കുശാര്ദിതസ്തം തഡിന്മാലീ രവിരിവാംശുമാലീ രണശിരസി സമാഗതഃ സുരാണാം നിജഗാദേദമ് അരിംദമോ ഽതിഹര്ഷാത്
മയന്റെ ഈ ചോദ്യം കേട്ട്, സൂര്യന്റെ പ്രകാശംപോലെയുള്ള വിദ്യുന്മാലി യുദ്ധഭൂമിയിലേക്ക് വന്നു, അതിയായ സന്തോഷത്തോടെ ശത്രുക്കളായ ദേവന്മാരോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
യമവരുണമഹേന്ദ്രരുദ്രവീര്യസ് തവ യശസോ നിധിര്ധീര താരകാഖ്യഃ സകലസമരശീര്ഷപര്വതേന്ദ്രോ യുദ്ധ്വാ യസ്തപതി ഹി താരകോ ഗണേന്ദ്രൈഃ
ധൈര്യശാലിയായവനേ, യമൻ, വരുണൻ, ഇന്ദ്രൻ, രുദ്രൻ എന്നിവരുടെ ശക്തിയും നിന്റെ മഹത്വത്തിന്റെ നിധിയുമായിരുന്ന, എല്ലാ യുദ്ധഭൂമികളുടെയും ഉച്ചശിഖരമായിരുന്ന താരകൻ, ഇപ്പോൾ ഗണാധിപന്മാരുമായി യുദ്ധം ചെയ്ത് നശിക്കുന്നു.
മൃദിതമ് ഉപനിശമ്യ താരകാഖ്യം രവിദീപ്താനലഭീഷണായതാക്ഷമ് ഹൃഷിതസകലനേത്രലോമസത്ത്വാഃ പ്രമഥാസ്തോയമുചോ യഥാ നദന്തി
താരകൻ തകർന്നുവെന്ന വാർത്ത കേട്ട്, കണ്ണുകളും ശരീരവും സന്തോഷത്തിൽ നിറഞ്ഞ പ്രമഥന്മാർ, സൂര്യനും അഗ്നിയുംപോലെയുള്ള കണ്ണുകളോടെ, മഴമേഘങ്ങൾ പോലെ ഗർജ്ജിച്ചു.
ഇതി സുഹൃദോ വചനം നിശമ്യ തത് ത്വം തഡിമാലേഃ സ മയഃ സുവര്ണമാലീ രണശിരസ്യ് അസിതാഞ്ജനാചലാഭോ ജഗദേ വാക്യമിദം നവേന്ദുമാലിമ്
സുഹൃത്തിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട മയൻ, പൊന്നാലങ്കാരവും പുതുമാസ്തകമാലയും അണിഞ്ഞ, കറുത്ത അഞ്ജനപർവതംപോലെയുള്ള വിദ്യുന്മാലിയോട് യുദ്ധഭൂമിയിൽ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
വിദ്യുന്മാലിന്ന നഃ കാലഃ സാധിതും ഹ്യവഹേലയാ കരോമി വിക്രമേണൈതത് പുരം വ്യസനവര്ജിതമ്
വിദ്യുന്മാലീ, ഇപ്പോൾ നമുക്ക് അശ്രദ്ധയോടെ പ്രവർത്തിക്കാൻ സമയമല്ല; ഞാൻ ധൈര്യത്തോടെ ഈ നഗരത്തെ എല്ലാ ദുരന്തങ്ങളിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടുത്തും.
വിദ്യുന്മാലീ തതഃ ക്രുദ്ധോ മയശ്ച ത്രിപുരേശ്വരഃ ഗണാഞ്ജഘ്നുസ്തു ദ്രാഘിഷ്ഠാഃ സഹിതാസ്തൈര്മഹാസുരൈഃ
അപ്പോൾ കോപത്തോടെ വിദ്യുന്മാലിയും, ത്രിപുരയുടെ അധിപനായ മയനും, മഹാസുരന്മാരോടൊപ്പം ചേർന്ന്, ഏറ്റവും ശക്തരായ ഗണന്മാരെ ആക്രമിച്ചു.
യേന യേന തതോ വിദ്യുന് മാലീ യാതി മയശ്ച സഃ തേന തേന പുരം ശൂന്യം പ്രമഥൈഃ പ്രഹൃതൈഃ കൃതമ്
വിദ്യുന്മാലിയും മയനും എവിടെയേയ്ക്കും പോയാലും, അവിടെയെല്ലാം പ്രമഥന്മാരുടെ ആക്രമണത്തിൽ നഗരങ്ങൾ ശൂന്യമായി.
അഥ യമവരുണമൃദങ്ഗഘോഷൈഃ പണവഡിണ്ഡിമജ്യാസ്വനപ്രഘോഷൈഃ സകരതലപുടൈശ്ച സിംഹനാദൈര് ഭവമഭിപൂജ്യ തദാ സുരാ അവതസ്ഥുഃ
പിന്നീട്, യമനും വരുണനും വാദിക്കുന്ന മൃദംഗങ്ങളുടെ ശബ്ദത്തോടും, പണവവും ḍിണ്ഢിമവും കൈയടികളും സിംഹനാദങ്ങളുമായി ദേവന്മാർ ഭവനെ ആരാധിച്ച് ഒരുക്കമായി നിന്നു.
സമ്പൂജ്യമാനോ ദിതിജൈര്മഹാത്മഭിഃ സഹസ്രരശ്മിപ്രതിമൌജസൈര് വിഭുഃ അഭിഷ്ടുതഃ സത്യരതൈസ് തപോധനൈര് യഥാസ്തശൃങ്ഗാഭിഗതോ ദിവാകരഃ
മഹാശക്തിയുള്ള ദിതിപുത്രന്മാർ ആദരിക്കുകയും, ആയിരം സൂര്യന്മാരുടെ പ്രകാശംപോലെയുള്ള ഭഗവാൻ സത്യനിഷ്ഠരായ തപസ്സുകാരുടെ സ്തുതിയും ഏറ്റു, അസ്തമയകാലത്ത് മലയിൽ എത്തുന്ന സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ചു.
താരകാഖ്യേ ഹതേ യുദ്ധേ ഉത്സാര്യ പ്രമഥാന്മയഃ ഉവാച ദാനവാന്ഭൂയോ ഭൂയഃ സ തു ഭയാവൃതാന്
യുദ്ധത്തിൽ താരകൻ കൊല്ലപ്പെട്ടതിനു ശേഷം, പ്രമഥന്മാരെ ഓടിച്ചുവിട്ട മയൻ, ഭയത്തിൽ ആകുലനായി, വീണ്ടും വീണ്ടും ദാനവന്മാരോട് പറഞ്ഞു.
ഭോ ഽസുരേന്ദ്രാധുനാ സര്വേ നിബോധധ്വം പ്രഭാഷിതമ് യത്കര്തവ്യം മയാ ചൈവ യുഷ്മാഭിശ്ച മഹാബലൈഃ
അസുരാധിപന്മാരേ, ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾ എല്ലാവരും എന്റെ വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധിക്കുക; ഞാനും നിങ്ങൾ മഹാബലന്മാരും ചെയ്യേണ്ടതെന്താണെന്ന് ഞാൻ പറയുന്നു.
പുഷ്യം സമേഷ്യതേ കാലേ ചന്ദ്രശ്ചന്ദ്രനിഭാനനാഃ യദൈകം ത്രിപുരം സര്വം ക്ഷണമേകം ഭവിഷ്യതി
സമയമെത്തുമ്പോൾ, പുഷ്യനക്ഷത്രവും, ചന്ദ്രനുപോലെയുള്ള മുഖമുള്ളവനും വരുമ്പോൾ, ഒരു നിമിഷം മുഴുവൻ ത്രിപുരം ഒന്നായി മാറും.