യഥാ ഭ്രമന്തി പ്രമഥാഃ സദൈത്യാസ് തഥാ ഭ്രമന്തേ തിമയഃ സനക്രാഃ യഥൈവ ഛിന്ദന്തി പരസ്പരം തു തഥൈവ ക്രന്ദന്തി വിഭിന്നദേഹാഃ
പ്രമഥന്മാരും ദൈത്യന്മാരും ചുറ്റിക്കറങ്ങുന്നതുപോലെ, മകരങ്ങളും ചൂരലുകളും അങ്ങനെ ചുറ്റി. അവർ പരസ്പരം മുറിക്കുന്നതുപോലെ, ദേഹങ്ങൾ പിളർന്നവരും വേദനയിൽ നിലവിളിച്ചു.
വ്രണാനനൈര് അങ്ഗരസം സ്രവദ്ഭിഃ സുരാസുരൈര്നക്രതിമിങ്ഗിലൈശ്ച കൃതോ മുഹൂര്തേന സമുദ്രദേശഃ സരക്തതോയഃ സമുദീര്ണതോയഃ
വ്രണങ്ങൾ തുറന്ന് രക്തം ഒഴുകുന്ന ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും मगरങ്ങളും തിമിംഗലങ്ങളും ചേർന്ന്, ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് സമുദ്രം ചുവന്ന വെള്ളത്തിലും ഉയർന്ന തിരകളിലും നിറഞ്ഞു.
പൂര്വം മഹാമ്ഭോധരപര്വതാഭം ദ്വാരം മഹാന്തം ത്രിപുരസ്യ ശക്രഃ നിപീഡ്യ തസ്ഥൌ മഹതാ ബലേന യുക്തോ ഽമരാണാം മഹതാ ബലേന
ആദ്യം, അമരന്മാരുടെ വലിയ ശക്തിയോടെ ഇന്ദ്രൻ, വലിയ മേഘം പോലെയും പർവതം പോലെയും തോന്നുന്ന ത്രിപുരയുടെ വലിയ വാതിൽ അമർത്തി നില്ക്കുകയായിരുന്നു.
തഥോത്തരം സോ ഽന്തരജോ ഹരസ്യ ബാലാര്കജാമ്ബൂനദതുല്യവര്ണഃ സ്കന്ദഃ പുരദ്വാരമഥാരുരോഹ വൃദ്ധോ ഽസ്തശൃങ്ഗം പ്രപതന്നിവാര്കഃ
അതിനുശേഷം, ബാലസൂര്യന്റെ നിറംപോലെയും പുതുപുത്തൻ പൊന്നുപോലെയും തിളങ്ങുന്ന സ്കന്ദൻ, ഹരന്റെ നഗരത്തിന്റെ വടക്കേ അകത്തുള്ള വാതിലിൽ കയറി, വയസ്സായ സൂര്യൻ എട്ടു കൊടുമുടിയുള്ള പർവതത്തിൽ വീഴുന്നതുപോലെ അവിടെ എത്തി.
യമശ്ച വിത്താധിപതിശ്ച ദേവോ ദണ്ഡാന്വിതഃ പാശവരായുധശ്ച ദേവാരിണസ്തസ്യ പുരസ്യ ദ്വാരം താഭ്യാം തു തത്പശ്ചിമതോ നിരുദ്ധമ്
യമനും ധനത്തിന്റെ ദേവനും, ഇരുവരും ദണ്ഡവും പാശവും കൈവശമുള്ള ദേവതകള്, ആ നഗരത്തിന്റെ പടിഞ്ഞാറ് വാതിലില് നിന്നു ദൈവശത്രുക്കളെ തടഞ്ഞു നിര്ത്തി കാവല് നിന്നു.
ദക്ഷാരിരുദ്രസ്തപനായുതാഭഃ സ ഭാസ്വതാ ദേവരഥേന ദേവഃ തദ്ദക്ഷിണദ്വാരമരേഃ പുരസ്യ രുദ്ധ്വാവതസ്ഥൌ ഭഗവാംസ്ത്രിനേത്രഃ
ദക്ഷന്റെ ശത്രുവായ രുദ്രന്, പതിനായിരം സൂര്യന്മാരെപ്പോലെയുള്ള പ്രകാശത്തോടെ, ദിവ്യരഥത്തില് കയറി, ദക്ഷിണ വാതിലില് അശുഭ നഗരത്തെ തടഞ്ഞു, മൂന്നു കണ്ണുള്ള മഹാത്മാവ് അവിടെ നിലകൊണ്ടു.
തുങ്ഗാനി വേശ്മാനി സഗോപുരാണി സ്വര്ണാനി കൈലാസശശിപ്രഭാണി പ്രഹ്ലാദരൂപാഃ പ്രമഥാവരുദ്ധാ ജ്യോതീംഷി മേഘാ ഇവ ചാശ്മവര്ഷാഃ
ഉയരമുള്ള ഗോപുരങ്ങളോടുകൂടിയ സ്വര്ണ്ണമന്ദിരങ്ങള്, കൈലാസത്തിലെ ചന്ദ്രനെപ്പോലെ തിളങ്ങുന്നവ, ആനന്ദകരമായ രൂപത്തില്, പ്രമഥന്മാര് വളഞ്ഞു, ആകാശത്ത് കല്ലുകള് മഴപെയ്യുന്ന മേഘങ്ങളെപ്പോലെ ജ്വലിച്ചു.
ഉത്പാത്യ ചോത്പാട്യ ഗൃഹാണി തേഷാം സശൈലമാലാസമവേദികാനി പ്രക്ഷിപ്യ പ്രക്ഷിപ്യ സമുദ്രമധ്യേ കാലാമ്ബുദാഭാഃ പ്രമഥാ വിനേദുഃ
അവര് ആ വീടുകളും അതിനോടൊപ്പം മലനിരകളും വേദികളും വേരോടെ പിളര്ത്ത്, സമുദ്രത്തിന്റെ നടുവിലേക്ക് എറിഞ്ഞു, കറുത്ത മഴമേഘങ്ങളെപ്പോലെ പ്രമഥന്മാര് ഉരുണ്ടു.
രക്താനി ചാശേഷവനൈര്യുതാനി സാശോകഖണ്ഡാനി സകോകിലാനി ഗൃഹാണി ഹേ നാഥ പിതഃ സുതേതി ഭ്രാതേതി കാന്തേതി പ്രിയേതി ചാപി ഉത്പാട്യമാനേഷു ഗൃഹേഷു നാര്യസ് ത്വ് അനാര്യശബ്ദാന്വിവിധാന്പ്രചക്രുഃ
ചുവപ്പും അനേകം വനങ്ങളാലും ദുഃഖഭാഗങ്ങളാലും കുയിലുകളാലും നിറഞ്ഞ വീടുകളില്, 'നാഥാ! അച്ഛാ! മകനേ! സഹോദരാ! പ്രിയേ! പ്രിയപ്പെട്ടവനേ!' എന്നിങ്ങനെ, വീടുകള് പിളര്ക്കുമ്പോള് സ്ത്രീകള് പലവിധം അപമാനകരമായ നിലവിളി മുഴക്കി.
കലത്രപുത്രക്ഷയപ്രാണനാശേ തസ്മിന്പുരേ യുദ്ധമതിപ്രവൃത്തേ മഹാസുരാഃ സാഗരതുല്യവേഗാ ഗണേശ്വരാഃ കോപവൃതാഃ പ്രതീയുഃ
ഭാര്യകളും മക്കളും ജീവനും നശിച്ചുപോകുമ്പോള്, ആ നഗരത്തില് യുദ്ധം അത്യന്തം ഭയങ്കരമായി നടക്കുമ്പോള്, സമുദ്രംപോലെയുള്ള വേഗത്തില് മഹാസുരന്മാര് കോപഭരിതരായ ഗണപതികളെ പിന്തിരിപ്പിച്ചു.
പരശ്വധൈസ്തത്ര ശിലോപലൈശ്ച ത്രിശൂലവജ്രോത്തമകമ്പനൈശ്ച ശരീരസദ്മക്ഷപണം സുഘോരം യുദ്ധം പ്രവൃത്തം ദൃഢവൈരബദ്ധമ്
അവിടെ പരശു, കല്ല്, ത്രിശൂലം, വജ്രം, വലിയ ഗദ എന്നിവകൊണ്ട്, പരസ്പരം തകര്ക്കാന് ഉദ്ദേശിച്ചുകൊണ്ടുള്ള, ശക്തമായ വൈരത്തിന്റെ ബന്ധത്തില് ഭയങ്കരമായ യുദ്ധം ആരംഭിച്ചു.
അന്യോന്യമുദ്ദിശ്യ വിമര്ദതാം ച പ്രധാവതാം ചൈവ വിനിഘ്നതാം ച ശബ്ദോ ബഭൂവാമരദാനവാനാം യുഗാന്തകാലേഷ്വിവ സാഗരാണാമ്
അവര് പരസ്പരം ഏറ്റുമുട്ടി ഓടിച്ചേര്ന്നു, പരസ്പരം ആക്രമിച്ചു, ദേവന്മാരുടെയും അസുരന്മാരുടെയും ശബ്ദം, കാലാന്ത്യത്തില് സമുദ്രങ്ങള് മുഴങ്ങുന്നതുപോലെ ഉണ്ടായി.
വ്രണൈരജസ്രം ക്ഷതജം വമന്തഃ കോപോപരക്താ ബഹുധാ നദന്തഃ ഗണേശ്വരാസ്തേ ഽസുരപുംഗവാശ്ച യുധ്യന്തി ശബ്ദം ച മഹദുദ്ഗിരന്തഃ
മുറിവുകളില് നിന്ന് രക്തം ഒഴുകി, കോപത്തില് ചുവന്ന മുഖത്തോടെ, പലവിധം മുഴങ്ങി, ഗണപതികളും പ്രധാന അസുരന്മാരും യുദ്ധം ചെയ്തു, വലിയ ശബ്ദം പുറത്ത് വിട്ടു.
മാര്ഗാഃ പുരേ ലോഹിതകര്ദമാലാഃ സ്വര്ണേഷ്ടകാസ്ഫാടികഭിന്നചിത്രാഃ കൃതാ മുഹൂര്തേന സുഖേന ഗന്തും ഛിന്നോത്തമാങ്ഗാങ്ഘ്രികരാഃ കരാലാഃ
നഗരത്തിലെ വഴികള് രക്തംകൊണ്ടുള്ള ചെളിയായി, പൊട്ടിയ സ്വര്ണ്ണഇട്ടക്കല്ലുകളും സ്ഫടികവും ചിതറിക്കിടന്നു, ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് തല, കാലുകള്, കൈകള് വെട്ടിയെടുത്ത ഭയങ്കരന്മാര് വഴിയില് വീണു കിടക്കുമ്പോള് കടന്നുപോകാന് എളുപ്പമായി.
കോപാവൃതാക്ഷഃ സ തു താരകാഖ്യഃ സംഖ്യേ സവൃക്ഷഃ സഗിരിര്നിലീനഃ തസ്മിന്ക്ഷണേ ദ്വാരവരം രിരക്ഷോ രുദ്ധം ഭവേനാദ്ഭുതവിക്രമേണ
അപ്പോള് താരകനെന്ന അസുരന് കോപത്തില് കണ്ണുകള് ചുവപ്പിച്ച്, യുദ്ധഭൂമിയില് മരങ്ങളും മലകളും ഇടയില് ഒളിച്ചു, അത്ഭുതകരമായ ശക്തിയോടെ തടഞ്ഞ വാതിലിനെ രക്ഷിക്കാന് മുന്നില് നിന്നു.
സ തത്ര പ്രാകാരാഗതാംശ്ച ഭൂതാഞ് ഛാതന് മഹാനദ്ഭുതവീര്യസത്ത്വഃ ചചാര ചാപ്തേന്ദ്രിയഗര്വദൃപ്തഃ പുരാദ്വിനിഷ്ക്രമ്യ രരാസ ഘോരമ്
അവിടെ അത്ഭുതകരമായ ശക്തിയും ധൈര്യവും ഉള്ള ആ ഭാവം, ഇന്ദ്രിയജയത്തില് അഭിമാനത്തോടെ, പ്രാകാരത്തില് എത്തിയ ഭൂതങ്ങളെ ഓടിച്ചു, നഗരത്തില് നിന്ന് പുറത്ത് വന്ന് ഭയങ്കരമായ ഒരു മുഴക്കം മുഴക്കി.
തതഃ സ ദൈത്യോത്തമപര്വതാഭോ യഥാഞ്ജസാ നാഗ ഇവാഭിമത്തഃ നിവാരിതോ രുദ്രരഥം ജിഘൃക്ഷുര് യഥാര്ണവഃ സര്പതി ചാതിവേലഃ
അതിനുശേഷം ആ മഹത്തായ ദൈത്യന്, വലിയ പര്വതത്തെപ്പോലെ ഉയര്ന്നു, കോപഭരിതനായ ആനയെപ്പോലെ ഓടി, രുദ്രന്റെ രഥം പിടിക്കാനായി ശ്രമിച്ചു, പക്ഷേ അതിന്റെ അതിരില് തടഞ്ഞു നില്ക്കുന്ന സമുദ്രംപോലെ അവന് തടയപ്പെട്ടു.
ശേഷഃ സുധന്വാ ഗിരിശശ്ച ദേവശ് ചതുര്മുഖോ യഃ സ ത്രിലോചനശ്ച തേ താരകാഖ്യാഭിഗതാ ഗതാജൌ ക്ഷോഭം യഥാ വായുവശാത്സമുദ്രാഃ
ശേഷന്, സുധന്വന്, ഗിരിശന്, നാലുമുഖന്, മൂന്നു കണ്ണുള്ള ദേവന്—ഇവര് എല്ലാവരും താരകനെ സമീപിച്ചപ്പോള്, യുദ്ധത്തില് കാറ്റ് സമുദ്രങ്ങളെ അലറിപ്പെടുത്തുന്നതുപോലെ വിറെച്ചു.
ശേഷോ ഗിരീശഃ സപിതാമഹേശശ് ചോത്ക്ഷുഭ്യമാണഃ സ രഥേ ഽമ്ബരസ്ഥഃ ബിഭേദ സംധീഷു ബലാഭിപന്നഃ കൂജന്നിനാദാംശ്ച കരോതി ഘോരാന്
ശേഷനും ഗിരിശനും പിതാമഹേശ്വരനും, അത്യന്തം ഉണർന്ന നിലയില്, ആകാശത്തില് രഥത്തില് നിന്നു, ശക്തിയുടെ ആഘാതത്തില് സംധികള് തകര്ന്നുകൊണ്ട്, ഭയങ്കരമായ ശബ്ദങ്ങള് പുറത്ത് വിട്ടു.
ഏകം തു ഋഗ്വേദതുരംഗമസ്യ പൃഷ്ഠേ പദം ന്യസ്യ വൃഷസ്യ ചൈകമ് തസ്ഥൌ ഭവഃ സോദ്യതബാണചാപഃ പുരസ്യ തത്സങ്ഗസമീക്ഷമാണഃ
ഭവന് ബാണവും വില്ലും ഉയര്ത്തി, ഒരു കാല് ഋഗ്വേദം ചുമക്കുന്ന കുതിരയുടെ പുറത്ത്, മറ്റേ കാല് കാളയുടെ മേല് വെച്ച്, ആ നഗരത്തിന്റെ കൂട്ടം നോക്കി നിന്നു.
തദാ ഭവപദന്യാസാദ് ധയസ്യ വൃഷഭസ്യ ച പേതുഃ സ്തനാശ്ച ദന്താശ്ച പീഡിതാഭ്യാം ത്രിശൂലിനാ
അപ്പോള് ഭവന്റെ കാല് കുതിരയുടെയും കാളയുടെയും മേല് അമര്ത്തിയതുകൊണ്ട്, അവയുടെ മുലകളും പല്ലുകളും വീണു, ത്രിശൂലധാരിയുടെ സമ്മര്ദ്ദത്തില്.
തതഃപ്രഭൃതി ചാശ്വാനാം സ്തനാ ദന്താ ഗവാം തഥാ മൂഢാഃ സമഭവംസ്തേന ചാദൃശ്യത്വമുപാഗതാഃ
അതു മുതല് കുതിരകളുടെയും പശുക്കളുടെയും മുലകളും പല്ലുകളും മന്ദമായിത്തീർന്നു, അതിനാലാണ് അവ ഇങ്ങനെ കാണപ്പെടുന്നത്.
താരകാഖ്യസ്തു ഭീമാക്ഷോ രൌദ്രരക്താന്തരേക്ഷണഃ രുദ്രാന്തികേ സുസംരുദ്ധോ നന്ദിനാ കുലനന്ദിനാ
ഭയാനകമായ കണ്ണുകളും രക്തവർണ്ണമായ കണ്ണുപാടുകളും ഉള്ള താരകനെ, രുദ്രന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ, അവന്റെ വംശത്തിന് സന്തോഷം നൽകുന്ന നന്ദി ഉറപ്പോടെ പിടിച്ചു.
പരശ്വധേന തീക്ഷ്ണേന സ നന്ദീ ദാനവേശ്വരമ് തക്ഷയാമാസ വൈ തക്ഷാ ചന്ദനം ഗന്ധദോ യഥാ
ശക്തമായ പരശുവേന്തിയ നന്ദി, ദാനവരുടെ അധിപതിയായ താരകനെ, ഒരു കട്ടവൃക്ഷം മുറിക്കുന്നതുപോലെ, ചന്ദനം മുറിക്കുന്നവൻപോലെ, വെട്ടി വീഴ്ത്തി.
പരശ്വധഹതഃ ശൂരഃ ശൈലാദിഃ ശരഭോ യഥാ ദുദ്രാവ ഖഡ്ഗം നിഷ്കൃഷ്യ താരകാഖ്യോ ഗണേശ്വരമ്
പരശുവിന്റെ അടിയേറ്റ് വീണ ധീരനായ താരകൻ, ഒരു പർവതത്തിൽ നിന്ന് അടിയേറ്റ കാട്ടുമൃഗംപോലെ, ഗണങ്ങളുടെ അധിപതിക്കെതിരെ വാൾ എടുക്കുകയും അവിടെ നിന്ന് ഓടിപ്പോകുകയും ചെയ്തു.
യജ്ഞോപവീതമ് ആദായ ചിഛേദ ച നനാദ ച തതഃ സിംഹരവോ ഘോരഃ ശങ്ഖശബ്ദശ്ച ഭൈരവഃ ഗണേശ്വരൈഃ കൃതസ്തത്ര താരകാഖ്യേ നിഷൂദിതേ
യജ്ഞോപവീതം പിടിച്ച് വെട്ടിയതിനു ശേഷം, അവൻ ഉഗ്രമായ ഒരു സിംഹംപോലെ കൂവുകയും, ഗണാധിപന്മാർ താരകനെ കൊല്ലുമ്പോൾ ഭയാനകമായ ശംഖനാദവും സിംഹഘോഷവും അവിടെ ഉയരുകയും ചെയ്തു.
പ്രമഥാരസിതം ശ്രുത്വാ വാദിത്രസ്വനമേവ ച പാര്ശ്വസ്ഥഃ സുമഹാപാര്ശ്വം വിദ്യുന്മാലിം മയോ ഽബ്രവീത്
കറുത്ത പ്രമഥന്മാരുടെയും വാദ്യങ്ങളുടെ ശബ്ദവും കേട്ടു, സമീപം നിന്ന മഹാശക്തനായ മയൻ, ശക്തനായ വിദ്യുന്മാലിയോട് പറഞ്ഞു.
ബഹുവദനവതാം കിമേഷ ശബ്ദോ നദതാം ശ്രൂയതേ ഭിന്നസാഗരാഭഃ വദ വചനം തഡിന്മാലിന് കിം കിമ് ഏതദ്ഗണപാലാ യുയുധുര്യയുര്ഗജേന്ദ്രാഃ
ഇത്രയും വൻ ശബ്ദം, അനേകം വായുള്ളവരുടെ കൂവലുപോലെയും, ഭിന്നമായ സമുദ്രത്തിന്റെ ഗർജ്ജനപോലെയും, എന്തുകൊണ്ടാണ് കേൾക്കുന്നത്? വിദ്യുന്മാലീ, ഇതെന്താണെന്ന് പറയൂ. ഗണപാലന്മാർ യുദ്ധത്തിനായി പോയോ?
ഇതി മയവചനാങ്കുശാര്ദിതസ്തം തഡിന്മാലീ രവിരിവാംശുമാലീ രണശിരസി സമാഗതഃ സുരാണാം നിജഗാദേദമ് അരിംദമോ ഽതിഹര്ഷാത്
മയന്റെ ഈ ചോദ്യം കേട്ട്, സൂര്യന്റെ പ്രകാശംപോലെയുള്ള വിദ്യുന്മാലി യുദ്ധഭൂമിയിലേക്ക് വന്നു, അതിയായ സന്തോഷത്തോടെ ശത്രുക്കളായ ദേവന്മാരോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
യമവരുണമഹേന്ദ്രരുദ്രവീര്യസ് തവ യശസോ നിധിര്ധീര താരകാഖ്യഃ സകലസമരശീര്ഷപര്വതേന്ദ്രോ യുദ്ധ്വാ യസ്തപതി ഹി താരകോ ഗണേന്ദ്രൈഃ
ധൈര്യശാലിയായവനേ, യമൻ, വരുണൻ, ഇന്ദ്രൻ, രുദ്രൻ എന്നിവരുടെ ശക്തിയും നിന്റെ മഹത്വത്തിന്റെ നിധിയുമായിരുന്ന, എല്ലാ യുദ്ധഭൂമികളുടെയും ഉച്ചശിഖരമായിരുന്ന താരകൻ, ഇപ്പോൾ ഗണാധിപന്മാരുമായി യുദ്ധം ചെയ്ത് നശിക്കുന്നു.